Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012


ΟΙ ΕΞ ΑΣΙΑΣ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ,

ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ, 

ΥΙΟΙ ΘΕΟΔΟΤΗΣ.

Οι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, που εορτάζουν την 1η Νοεμβρίου, ήσαν αυτάδελφοι και κατάγονταν από την Ασία. Υπάρχουν όμως άλλα δύο ζεύγη αγίων Αναργύρων με τα ίδια ονόματα. 
Οι πρώτοι μαρτύρησαν στην Ρώμη και εορτάζουν την 1η Ιουλίου και οι δεύτεροι κατάγονταν από την Αραβία και εορτάζουν την 17η Οκτωβρίου. Ήσαν όλοι τους γιατροί, δεν είναι όμως οι μοναδικοί άγιοι που ονομάζονται Ανάργυροι. 
Είναι και αρκετοί άλλοι, όπως οι Κύρος και Ιωάννης, Σαμψών και Διομήδης, Μώκιος και Ανίκητος, Θαλλελαίος και Τρύφων κ.λ.π.
Ανάργυροι ονομάζονται επειδή δεν αγαπούσαν τα αργύρια, δεν ήσαν φιλάργυροι, η καρδιά τους δεν ήταν προσκολλημένη στα υλικά αγαθά και προσέφεραν τις ιατρικές τους υπηρεσίες αφιλοκερδώς.
Οι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός είχαν γονείς ευσεβείς. Ο πατέρας τους όμως πέθανε όταν οι άγιοι ήσαν σε μικρή ηλικία, και την φροντίδα τους ανέλαβε εξ ολοκλήρου η μητέρα τους, η αγία Θεοδότη, η οποία τους γαλούχησε με τα νάματα της Εκκλησίας και τους δίδαξε την αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο. Η αγία Θεοδότη πρέπει να αποτελή το πρότυπο κάθε μητέρας που θέλει τα παιδιά της να προκόψουν. 
Αλλά προκοπή δεν νοείται χωρίς την αγάπη, την ανιδιοτελή αγάπη προς όλους τους ανθρώπους αδιακρίτως. Για να αγαπά όμως κανείς αληθινά τους ανθρώπους πρέπει πρώτα να αγαπά τον Θεό, επειδή η αληθινή αγάπη είναι δώρο του Θεού. Ο Απόστολος Παύλος συμβούλευε τον μαθητή του άγιο Τιμόθεο Επίσκοπον Εφέσου, να μελετά καθημερινά το Ευαγγέλιο και να ζη σύμφωνα με αυτό, για να προκόψη στην ζωή του και η προκοπή του να γίνη φανερή σε όλους.
Οι άγιοι Ανάργυροι θεράπευαν όλους ανιδιοτελώς και αδιακρίτως με την επιστημονική τους γνώση. Εκεί όμως που οι ανθρώπινες δυνάμεις αδυνατούσαν να προχωρήσουν, επειδή κάποιες ασθένειες είναι ανίατες, θεράπευαν τους ασθενείς με την προσευχή τους. Αλλά για να κρύβουν το χάρισμα των ιαμάτων που είχαν λάβει από τον Θεό, λόγω της μεγάλης τους αγάπης, προσποιούνταν ότι εθεράπευαν με τα φάρμακα. Και το έκαναν αυτό από ταπείνωση, για να μη θαυμάζονται και επαινούνται από τους ανθρώπους. Όλη τους η ζωή ήταν διακονία, προσφορά και θυσία στον βωμό της ανιδιοτελούς αγάπης.
Τα τέλη τους ήσαν «χριστιανά, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά» η όπως αναγράφεται στον ιερό Συναξαριστή, «ετελειώθησαν εν ειρήνη».
Ο βίος και η πολιτεία των Αγίων αυτών, μας δίνουν την αφορμή τονίσουμε τα ακόλουθα.
ι πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο είχαν κοινωνία με τον Θεό και ήσαν υγιείς σωματικά και ψυχικά. Αλλά μετά την πτώση τους στην αμαρτία φόρεσαν τους δερμάτινους χιτώνες, δηλαδή την φθορά και τον θάνατο και έγιναν ευάλωτοι στα διάφορα καιρικά φαινόμενα. Επομένως, οι σωματικές ασθένειες και ο θάνατος είναι μεταπτωτικά φαινόμενα, είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, όπως άλλωστε και οι ψυχικές, αφού και ψυχικά αρρώστησαν. Επειδή έχασαν την κοινωνία με τον Θεό, ο νους τους σκοτίσθηκε και υποδουλώθηκαν στα διάφορα πάθη.
Ο μεταπτωτικός άνθρωπος έχει ανάγκη σωματικής και κυρίως ψυχικής θεραπείας, η οποία συνίσταται στην κάθαρση από τα πάθη, τον φωτισμό του νου και την κοινωνία με τον Θεό.
Ο Χριστός, το Δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, είναι ο κατ’ εξοχήν ιατρός των ψυχών και των σωμάτων και γι’ αυτό ενδύθηκε την ανθρώπινη φύση, για να την ανακαινίση, να την θεραπεύση και να την θεώση.
ιατρική επιστήμη είναι αποτέλεσμα της καλλιέργειας της λογικής, με την οποία επροίκισε ο Θεός τον άνθρωπο και είναι διακονία προς τον συνάνθρωπο. Οι γιατροί επιτελούν λειτούργημα και γι’ αυτό πρέπει να τιμώνται, ιδιαίτερα εκείνοι οι γιατροί, οι οποίοι εμφορούνται από το αγαπητικό και θυσιαστικό πνεύμα των αγίων Αναργύρων.
Οι άγιοι Ανάργυροι υποδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ασκήται το ιατρικό λειτούργημα. Ήτοι, με αγάπη προς τον άνθρωπο, χωρίς ταξικές διακρίσεις, με πνεύμα θυσίας, διακονίας και προσφοράς και προ παντός και κυρίως με προσευχή.
Οι γιατροί που αγαπούν τον Θεό και σέβονται τον νόμο του, αυτοί σέβονται και υπολογίζουν τον κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από αξιώματα, χρήματα και κοινωνικές θέσεις, γιατί στο πρόσωπό του βλέπουν τον ίδιο τον Χριστό. Ο άνθρωπος είναι εικόνα του Χριστού, αλλά ιδιαίτερα ο φτωχός, ο ελάχιστος, ταυτίζεται με τον Ίδιο τον Χριστό, ο οποίος είπε τον γνωστόν εκείνο λόγον, «ει εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων εμοί εποιήσατε».
Χαρακτηριστικά και αξιοπρόσεκτα είναι τα όσα έλεγε κάποιος εργαζόμενος σε Νοσοκομείο: 
«παρατηρώ τους γιατρούς και βλέπω την διαφορά μεταξύ εκείνων που αγαπούν τον Θεό και έχουν οργανική σχέση με την Εκκλησία και εκείνων που είναι αδιάφοροι η άθεοι. Οι πρώτοι είναι ανιδιοτελείς και ταπεινοί και αισθάνονται ότι είναι συνεργάτες του Θεού στο έργο της θεραπείας των συνανθρώπων τους, ενώ οι δεύτεροι θεωρούν τον εαυτό τους κάτι ανώτερο από τους άλλους ανθρώπους, κάτι σαν θεό, και αλλοίμονον σε εκείνον που θα τολμήση να τους αμφισβητήση». 
Η ανθρώπινη ζωή πρέπει να τίθεται πάνω από όλα τα επίγεια αγαθά, αλλά δεν μπορεί να υπάρξη ανιδιοτελής αγάπη και προσφορά χωρίς την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης λέγει ότι κανείς δεν μπορεί να αγαπά αληθινά, εάν δεν κατοική μέσα του το Άγιο Πνεύμα, το οποίο διδάσκει την αγάπη και προς αυτούς ακόμα τους εχθρούς.
Στην σημερινή κοινωνία, που κατά το πλείστον οι άνθρωποι είναι πονεμένοι και αισθάνονται αβάσταχτη μοναξιά, είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξουν γιατροί και γενικότερα άνθρωποι, οι οποίοι εμφορούνται από το αγαπητικό και θυσιαστικό πνεύμα των αγίων Αναργύρων.
 Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι εργαστήριο «κατασκευής» τέτοιων ανθρώπων.

Αγία Ορθόδοξος Εκκλησία μας, τιμά τους Αγίους της με Θείες Λειτουργίες στην μνήμη τους και ψάλλοντας τις ακολουθίες τους, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης.
Έτσι και εμείς στην μικρή Ενορία μας, των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, στους όμορφους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας, στην Δυτική Θεσσαλονίκη θα τελέσουμε Θεία Λειτουργία και πανηγυρικά θα ψάλλουμε "τα γράμματα" των Αγίων αναργύρων και θαυματουργών ιατρών, Κοσμά και Δαμιανού, την ημέρα της εορτής τους, την Πέμπτη 1η Νοεμβρίου.

ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΜΗΝΑ!!!





Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

100 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

"Η απελυθέρωση της Θεσσαλονίκης μέσα από τα μάτια του Ίωνα Δραγούμη"

       Αυτός ήταν ο τίτλος του  θεατρικού έργου που ανέβηκε στην όμορφη θεατρική σκηνή της αδελφότητος "Απολύτρωσις",από το φοιτητικό τμήμα της, ενώ το αφιέρωμα αυτό για τα 100 χρόνια της απελευθέρωσης της πόλης του αποστόλου Παύλου και του Αγίου Δημητρίου πλαισίωσαν και η νεανική χορωδία"Λύχνου".
       Το πρόγραμμα άνοιξε η πολυπληθής νεανική χορωδία της αδελφότητας υπό την διεύθυνση του χοροδιδασκάλου της, κου Στέργιου Μητσοπούλου, με το απολυτίκιο του Αγίου Δημητρίου και αργότερα ακολούθησαν τραγούδια όπως, "Η Σαλονίκη", "Η ευχή της μακεδόνισσας  μάνας" και άλλα που κατάφεραν να ενθουσιάσουν το πλήθος του κόσμου που είχε ασφυκτικά γεμίσει την αίθουσα και να το κάνουν να ριγήσει από συγκίνηση καμαρώνοντας τα νέα αυτά παιδιά, που μπροστά τους φωνητικά  άριστα απέδιδαν τα ένδοξα τραγούδια που εμψύχωσαν τους Θεσσαλονικείς του 1912 και συνεχίζουν μετά από 100 χρόνια να κάνουν το ίδιο και σ'εμάς τους τωρινούς Θεσσαλονικείς του 2012, ξαναθυμίζοντας μας τις δύσκολες μα ηρωικές στιγμές του Έθνους μας και τους αγώνες που έδωσαν οι πρόγονοι μας για να μπορούμε εμείς σήμερα να απολαμβάνουμε την ελευθερία μας.
       Την εκδήλωση προλόγισε στο πρώτο μέρος της ο πρόεδρος της Ο.Χ.Α κος Σάββας Ξανθόπουλος, ενώ στο δεύτερο μέρος της τα παιδιά μας είχαν ετοιμάσει μια όμορφη θεατρική παράσταση με τίτλο"Η απελυθέρωση της Θεσσαλονίκης μέσα από τα μάτια του Ίωνα Δραγούμη",όπου σ'αυτήν ο αφηγητής  Ίωνας Δραγούμης εξιστορούσε τα δραματικά γεγονότα πριν της τελικής υπογραφής της συνθηκολόγησης με τον Τούρκο διοικητή της πόλης Ταχσίν Πασά, ενώ οι "ηθοποιοί"της παράστασης ξεδίπλωναν το υποκριτικό τους ταλέντο κάνοντας πράξη τα λεγόμενα του, μια παράσταση άρτια σκηνοθετημένη και παρουσιασμένη, που ενθουσίασε όλον τον κόσμο και κατάφερε να συγκινήσει την παλιά γενιά αλλά και την νεώτερη που αποτελούσε και το μεγαλύτερο μέρος του κοινού.
        Την εκδήλωση έκλεισε ο Θεολόγος και Φιλόλογος κος Ευάγγελος Δάκας, ευχαριστώντας πρώτα τον Θεό που μας αξιώνει τέτοιων όμορφων εκδηλώσεων, τον Άγιο πολιούχο της πόλης μας, Δημήτριο,μυροβλήτη και θαυματουργό, προστάτη και παρηγοριά μας στις δύσκολες στιγμές που ξαναπερνά ο τόπος μας,σε μια νέα κρίση περισσότερο αξιών, θεσμών και πνευματικής κατήφειας και λιγότερο οικονομικής δυσχέρειας και ανέχειας,όπως μας είπε, όμως ευχαρίστησε και την  νεότητα της αδελφότητος της "Απολύτρωσης"που πάντα βρίσκει τρόπο να μας εκπλήσσει ευχάριστα και εποικοδομητικά  είτε με τα χαρίσματα που απλόχερα τους έδωσε ο Θεός, είτε με την αγάπη και την δύναμη που χρειάζονται για να δημιουργήσουν όλα αυτά τα επιτεύγματα.
        Παρόν στην εκδήλωση ήταν και ο κος Παναγιώτης Ψωμιάδης, που και αυτός απήθυνε χαιρετισμό στους παρευρισκομένους και άλλοι επίσημοι προσκεκλημένοι που παρακολούθησαν με ενθουσιασμό μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο που γέμισε την αίθουσα και που με το παρατεταμένο χειροκρότημα τους ενθάρρυναν τα νέα αυτά παιδιά για να συνεχίσουν τον δύσκολο αγώνα τους και δείχνοντας τους πως θα είναι δίπλα τους για να τους βοηθούν ψυχικά και υλικά.
       Επίσης εκεί ήταν για να συγχαρεί και να εμψυχώσει τους κατηχητές του και ο π. Χρυσόστομος από την Ενορία, των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης των Ανθοκήπων της Ευκαρπίας στην Δυτική Θεσσαλονίκη, που πάντα συμπαραστάτης της νεότητας και συναγωνιστής τους, έδωσε το παρόν χειροκροτώντας και αυτός την προσπάθεια των "παιδιών του", όπως του αρέσει να μας αποκαλεί και δηλώνοντας μας πως παρόμοιες εκδηλώσεις περιμένει σύντομα να παρουσιάσουμε και στην δική του Ενορία, που διακονούμε από την αρχή της δημιουργίας της Νεανικής Εστίας της μόλις το 2010 και μαζεύοντας πολύ σύντομα στην αγκαλιά της πάνω από εκατό παιδιά, αγόρια και κορίτσια.

Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά αυτά και ένα ακόμα μεγαλύτερο ευχαριστώ!!!

παρακάτω υπάρχει φωτογραφικό υλικό της εκδήλωσης...

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ' ΛΟΥΚΑ (Λκ. η' 41-56) & ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΙΟΣ ΤΟΥ ΟΧΙ

Δύο θαύματα του Χριστού, και ... 
ένα "θαύμα" των Ελλήνων.
 Στο  Ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής,της 28ης Οκτωβρίου του 2012, που η Εκκλησία μας εορτάζει την Παναγία μας με την Τιμία Σκέπη της και το Έθνος μας εορτάζει το βροντερό ΟΧΙ του, σε Γερμανούς και Ιταλούς το 1940,  ακούμε από τον ιερέα να μας αφηγείται  δύο θαύματα του Χριστού. Αυτό της δωδεκαετούς αιμορροούσης  και αυτό της ανάστασης της κόρης του Ιαείρου.
  Στην πρώτη περίπτωση, η άρρωστη γυναίκα είχε μέσα της μεγάλη πίστη. Είχε μια ακράδαντη βεβαιότητα, πως άμα αγγίξει Τον Κύριο, θα γίνει αμέσως καλά από την αρρώστια της. Παρόμοια πίστη δύσκολα βρίσκει κανείς ανάμεσα στους ανθρώπους. 
  Η πίστη είχε χαρίσει επίσης στην άρρωστη γυναίκα και άλλες θαυμαστές αρετές. Είχε βαθύτατο σεβασμό στη θεότητα του Κυρίου. Δε ήθελε να τον ενοχλήσει με τη δική της αρρώστια, είχε αποκτήσει σε μεγάλο βαθμό την αρετή της ταπεινοφροσύνης. Δε θεωρούσε τον εαυτό της άξιο να ασχοληθεί ο Κύριος με αυτή και τέλος είχε μεγάλη υπομονή σ όλη τη διάρκεια της αρρώστιας της. Είχε δοκιμαστεί δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Υπόμενε χωρίς γογγυσμό τη θλίψη της και κρατούσε πάντα μέσα της την ελπίδα πως ο παντοδύναμος Κύριος θα τη θεραπεύσει.
    Ο Κύριος βραβεύει με τον τρόπο που διαβάσαμε στην περικοπή την πίστη της γυναίκας μπροστά σ όλο τον κόσμο. Έτσι βραβεύει ο Κύριος πάντα την πίστη, την ταπείνωση και την υπομονή, όπου και να τη συναντήσει. Η γυναίκα ήθελε από ταπείνωση να μείνει άγνωστη στους άλλους. Ο Κύριος όμως και την παινεύει και τη θεραπεύει με τον καλύτερο τρόπο μπροστά σ' όλους τους ανθρώπους. 
     Μ' αυτό το θαύμα ο Κύριος μας φανερώνει πως είναι ο «ιατρός των ψυχών και των σωμάτων», όπως συχνά διαβάζουμε στην Εκκλησία μας. Οι θεραπείες που κάνει είναι θαύματα της θεϊκής δυνάμεως Του. Αυτή τη δύναμη πρέπει πριν απ όλα να ζητάμε από τον Κύριο, όταν τύχει και αρρωστήσουμε και εμείς. Ύστερα να καλούμε και το γιατρό και να ζητάμε τη βοήθεια της επιστήμης για να μας θεραπεύσει από την αρρώστια μας.
   Στην δεύτερη περίπτωση, έχουμε έναν άρχοντα της Συναγωγής, τον Ιάειρο, που είχε μέσα του μεγάλη και ζωντανή πίστη στο Χριστό. Αυτή η πίστη τον στήριξε, όταν έμαθε πως η άρρωστη θυγατέρα του, πέθανε. Ήταν απόλυτα βέβαιος πως ο Κύριος έχει τη θεϊκή δύναμη να την αναστήσει από τους νεκρούς. 
     Ο Κύριος, όπως και άλλοτε έχουμε πει, είναι η ζωή και η ανάσταση μας. Μας ανασταίνει σωματικά και πνευματικά. Από τώρα πρέπει να καταλαβαίνουμε, πως η απιστία οδηγεί τον άνθρωπο στον πνευματικό θάνατο. Κάτι παρόμοιο έγινε με όλους εκείνους, που περιγελούσαν τον Κύριο στο σπίτι του Ιάειρου. Δεν ήθελαν να πιστέψουν, πως πραγματικά το κορίτσι δεν είχε πεθάνει, αλλά κοιμόταν. Γι αυτό και ο Κύριος τους έβγαλε έξω, γιατί δεν τους θεώρησε άξιους να παραβρεθούν στο θαύμα της αναστάσεως της θυγατέρας.
   Μετά, έτσι απλά ζήτησε από το νεκρό κορίτσι να σηκωθεί και αυτό, υπακούοντας στον ένα και μοναδικό που έχει εξουσία στον θάνατο,τον Χριστό, σηκώθηκε αφήνοντας κατάπληκτους τους πάντες, και με το θαύμα του αυτό μας έδειξε την δύναμη Του, μας έδειξε πως μετά τον "θάνατο"μας, έρχεται η "ανάσταση"μας.



   Φέτος όμως αυτήν την Κυριακή, συνεορτάζουμε και την Εθνική μας εορτή, όπου ξαναθυμόμαστε πανηγυρικά όλοι οι Έλληνες το πιο βροντόφωνο ΟΧΙ που ακούστηκε ποτέ παγκοσμίως, και εξηγούμαι:
   Η Ελλάδα ήταν τότε, το 1940, μια χώρα βασανισμένη, φτωχή και ανήμπορη,  ίσως μάλιστα να την καταντήσαμε να είναι έτσι ακόμα και σήμερα, που εμπόδιζε όμως τον δρόμο της πανίσχυρης Γερμανίας και των Ιταλών συμμάχων της. 
   Ήταν θα έλεγε κανείς ένας απλός, ξύλινος και λεπτός φράχτης απέναντι στον δυνατό και πολυάριθμο στρατό των Γερμανών, που κατακτούσε αμαχητί την μια χώρα μετά την άλλη, ένας ξύλινος και αδύναμος φαινομενικά φράχτης που με απίστευτο όμως τότε θάρρος φώναξε το θρυλικό ΟΧΙ του, που ακούστηκε δυνατά σε όλη την Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο, που τότε γονάτισε μπροστά στον γερμανικό επεκτατισμό.
      Μετά ακολούθησαν οι μάχες των Ελλήνων με τους επίδοξους κατακτητές τους, που θύμιζαν την μάχη του Δαβίδ με τον Γολιάθ, που μπορεί να μην ήταν νικητήριες, παρέμειναν όμως χαραγμένες στην παγκόσμια ιστορία ως μάχες απίστευτα ηρωικές και προς στιγμήν σταμάτησαν την φόρα των Γερμανών, δίνοντας τον χρόνο στους συμμάχους μας Ευρωπαίους να ανασυνταχθούν και αργότερα να νικήσουν τον παγκόσμιο αυτό εχθρό.
      Όλα αυτά βέβαια δεν ήταν αναίμακτα, αλλά άφησαν πίσω τους πολύ πόνο, πείνα, θάνατο, καταστροφή, όμως έκανε το Ελληνικό έθνος να είναι υπερήφανο για τους ήρωες του, υπερήφανο για τους γενναίους προγόνους του, μια υπερηφάνεια που αγωνίζονται λυσσαλέα την ειρηνική κατά τα άλλα σημερινή εποχή μας, οι τότε εχθροί μας, που ουσιαστικά "νικήθηκαν" από μια χούφτα Έλληνες, και τώρα συνεταίροι μας, να μας την πάρουν. 
    Τους κακοφάνηκε τότε η αντίσταση μας, τους κακοφαίνεται και τώρα...σαν να μην άλλαξε τίποτε. Μόνο εύχομαι να "νικήσουμε"πάλι, γιατί ξέρουμε τι μας περιμένει από μια ενδεχόμενη ήττα μας, γιατί έχουμε ξαναζήσει την Γερμανική κατοχή.

     Η Παναγιά όμως, που σήμερα γιορτάζει μας αγαπά και δεν θα αφήσει την Ελλάδα μόνη της, θα την προστατέψει και θα την βοηθήσει  και πάλι.
   Φτάνει να της το ζητάμε κάθε Κυριακή...κάθε μέρα, φτάνει να  θέλουμε αυτήν και τον Σωτήρα Υιό της, κοντά μας!!!

π.Χρυσόστομος Τελίδης

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ


     Ο Άγιος Δημήτριος,

πολιούχος της Θεσσαλονίκης


   Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη κατά τους χρόνους της βασιλείας του μεγάλου διώκτου των Χριστιανών Διοκλητιανού και Μαξιμιανού Ερκούλιου (284-305 μ.Χ). Καίσαρας της Μακεδονίας τοποθετήθηκε ο Μαξιμιανός Γαλέριος, ο οποίος εξαπέλυσε αληθινό πόλεμο εναντίον των Χριστιανών.
     Εκλεκτό μέλος της εκκλησίας των Θεσσαλονικέων ήταν και ο Άγιος Δημήτριος, ο οποίος προερχόταν από ευσεβείς και επιφανείς γονείς. Είχε δε προικισθεί από τον θεό με πολλά αγαθά και με πλήθος σωματικών και πνευματικών χαρισμάτων. 
    Η φήμη του έφθασε μέχρι το βασιλιά Γαλέριο, ο οποίος εκτιμώντας τις αρετές του τον έκανε μέλος της Συγκλήτου της πόλεως και τον διόρισε στρατηγό όλης της Θεσσαλίας και ανθύπατο και αφέντη όλης της Ελλάδας. 
     Ο Άγιος Δημήτριος, ως χριστιανός, κατηχούσε και δίδασκε με ιεραποστολικό ζήλο και με τη φωτεινή παρουσία του τους Θεσσαλονικείς, που τους κατέκλυσε η ειδωλολατρία, οδηγώντας τους προς τον Χριστό και την αλήθεια Του.      
       Όταν πληροφορήθηκε ο Μαξιμιανός τη δραστηριότητα αυτή του Αγίου, διέταξε και τον έφεραν ενώπιόν του. Ο Άγιος ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Χριστό με συνέπεια να τον οδηγήσουν στη φυλακή, σ ‘ένα παλαιό δημόσιο λουτρό δίπλα στο στάδιο, όπου υπέστη πολλές κακουχίες και βασανιστήρια.


Κατά τη διάρκεια αγωνισμάτων στο στάδιο, που διοργάνωναν οι βασιλείς για να διασκεδάζουν με τις θυσίες στα είδωλα, τις αιματοχυσίες και τους φόνους των ανθρώπων, ένας μαθητής του Αγίου Δημητρίου, ο Νέστορας, θέλοντας να δείξει τη δύναμη του αληθινού θεού πήγε στο λουτρό που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος, πήρε την ευλογία και την ευχή του Αγίου, βγήκε στο στάδιο και με την επίκληση «Θεέ Δημητρίου βοήθει μοι!» νίκησε τον γιγαντόσωμο και ανίκητο Λυαίο.
      Το γεγονός αυτό προκάλεσε οργή στο βασιλιά, ο οποίος πρόσταξε τους στρατιώτες να πάνε εκεί που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος και να τον φονεύσουν. Οι στρατιώτες τον ελόγχευσαν σε όλο του το σώμα μέχρι θανάτου. Κάποιοι ευλαβείς Χριστιανοί ήλθαν κρυφά στο λουτρό εκείνο και ενταφίασαν το λείψανο στο μέρος στο οποίο μαρτύρησε. Αργότερα στο σημείο αυτό κτίσθηκε ναΐσκος ο οποίος περιλαμβάνει και τον ιαματοφόρο τάφο του Αγίου. 
     Ο μαθητής του Αγίου Λούπος, με το δαχτυλίδι και τον μανδύα που πήρε από τον Άγιο κατά την ώρα του μαρτυρίου, ενεργούσε θαύματα πολλά, ώσπου στο τέλος, όταν το έμαθε ο βασιλιάς, τον αποκεφάλισαν και αυτόν.
        Κατ’ αυτόν τον τρόπο ετελειώθη ο Πανένδοξος Μεγαλομάρτυς, ο Πολιούχος, το μέγα της οικουμένης θαύμα, της Εκκλησίας το ωράισμα, ο πολύς τα πάντα, και θαυματουργός και Μυροβλύτης Άγιος Δημήτριος.

     Ο Δημήτριος λοιπόν, ήταν ένας άνθρωπος με πολλά χαρίσματα.Ήταν νέος, ωραίος, ευγενούς καταγωγής, πλούσιος, μορφωμένος, έξυπνος, διάσημος, με κύρος και εξουσία, ήταν δηλαδή ένας άνθρωπος που τα είχε όλα και που σίγουρα τον ζήλευαν όλοι.
  Μα ο Άγιος Δημήτριος είχε ακόμα ένα χάρισμα που δεν ήταν επίγειο, ούτε ανθρώπινο, ήταν η αγάπη του για τον Χριστό, που τον έκανε πρώτα καλό χριστιανό, μετά απόστολο, ύστερα μάρτυρα, έπειτα Μυροβλήτη Άγιο και τώρα και για πάντα αγαπημένο Άγιο όλων των Θεσσαλονικαίων, και πολιούχο μας, θαυματουργό και μεσίτη όλων μας στο Σωτήρα Χριστό.
      Τον έκανε όμως και λαμπερό παράδειγμα για όλους εμάς. Ο δρόμος που ακολούθησε ο Άγιος Δημήτριος δεν ήταν εύκολος, είναι όμως αυτός που μας υποδεικνύει να ακολουθήσουμε, κατά το δυνατόν, για να στεφανωθούμε από τον Χριστό, όπως ο ίδιος.
     Ας γίνει λοιπόν ο Άγιος Δημήτριος παράδειγμα για την ζωή μας και τότε σίγουρα θα έχουμε την βοήθεια και την χάρη του στον αγώνα μας.

"Καλόν Αιδημήτρη" σ΄όλους !!!

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

ΠΡΟΣΚΎΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΘΩΜΑΔΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Ένα μικρό πανηγύρι για τον Απόστολο Θωμά.

   Η Καλύβη του Αποστόλου Θωμά στην Μικρά Αγία Άννα, στην"έρημο" του Αγίου Όρους, πανηγυρίζει δύο φορές τον χρόνο.
     Μία το Αντίπασχα, για την εορτή της Ψηλαφήσεως του Ιησού από τον Απόστολο Θωμά, όπου και γίνεται το μεγάλο πανηγύρι από τους πατέρες της Αδελφότητος και μία την 6η Οκτωβρίου, την 18η με το αγιορείτικο ημερολόγιο, όπου η Εκκλησία μας εορτάζει την κοίμηση του.
      Στο μικρό αυτό πανηγύρι των Θωμάδων, που μόνο μικρό δεν ήταν αφού συμμετείχε πλήθος προσκυνητών, ιερέων και μοναχών από όλη την "γειτονιά" της Μικράς Αγίας Άννης αλλά και φίλοι από όλη την Ελλάδα που ήρθαν να πάρουν την ευλογία του Απόστολου Θωμά, παρευρέθηκε και ο ιερέας μας π. Χρυσόστομος, από την Ενορία των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης των Ανθοκήπων της Ευκαρπίας της Δυτικής Θεσσαλονίκης,

      Η φιλοξενία του Αγίου Όρους είναι γνωστή σε όλους μας, όμως η αγάπη των πατέρων της Αδελφότητος των Θωμάδων και ιδιαιτέρως του Γέροντος της Καλύβης, πατρός Θωμά, είναι κάτι που δεν μπορεί να μην σχολιαστεί από τους επισκέπτες και τους προσκυνητές.
      Έρχονται και ξανάρχονται σε αυτές τις δύσβατες και απόκρημνες πλαγιές του Άθωνα, όπου κυριολεκτικά κρέμονται πάνω του τα κελιά των μικρών αυτών Συνοδειών της Μεγίστης Λαύρας, του μεγαλύτερου από τα μοναστήρια του "Περιβολιού της Παναγιάς,  για να γευτούν αυτή την διάχυτη αγάπη που ευοδιάζει μέσα από τις ψυχές των μοναχών που κατοικούν εδώ.
      Γεύση Αγίου Όρους πήραμε λοιπόν από τις διηγήσεις του π. Χρυσοστόμου αλλά και από τις φωτογραφίες που τις συνόδευαν και που εμείς σας τις παρουσιάζουμε στην ιστοσελίδα του ναού μας για να σας κάνουμε μέτοχους της μεγάλης ευλογίας που μας έφερε ο ιερέας μας από το τελευταίο προσκύνημα του στην Αδελφότητα των Θωμάδων, στην Μικρά Αγία Άννα, στην έρημο του Αγίου Όρους.

     Ευχαριστούμε από καρδιάς την Αδελφότητα των Θωμάδων για την όμορφη αυτή φιλοξενία, που νοιώσαμε και εμείς οι Ενορίτες του Ιερού Ναού των Αγίων Θεοπατόρων, από τις περιγραφές του π. Χρυσοστόμου και τις φωτογραφίες που μας έφερε και ευχόμαστε σύντομα να μπορέσουμε να την ανταποδώσουμε με την δική μας φιλοξενία, αυτή των Ανθοκηπιωτών κατοίκων της Ευκαρπίας, που αγαπούν την Αγία Άννα και την εορτάζουν πανηγυρικά στην Σύλληψη της Παναγίας από αυτήν, την 9η Δεκεμβρίου, αλλά και την 25η Ιουλίου στην Κοίμηση της, ενώ μεγάλο πανηγύρι πραγματοποιείται την 9η Σεπτεμβρίου στην Σύναξη των Αγίων Θεοπατόρων,του Αγίου Ιωακείμ και της Αγίας Άννης, που είναι προστάτες και φύλακες της γειτονιάς μας,των Ανθοκήπων.

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!!




Η ανάβαση γίνεται μόνο με μουλάρια και με τα πόδια.


Εδώ είναι ο π.Χρυσόστομος με τον Γέροντα των Θωμάδων τον π.Θωμά,τον π.Παύλο  και τον κο Θόδωρο.
Η θέα του κελιού από ψηλά.
 Περισσότερες φωτογραφίες και σχόλια, παρακάτω...

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ - (Λουκ.8, 26-39)

    "Τι εμοί και σοί, Ιησού, Υιέ του Θεού του υψίστου;    
    δέομαί σου, μή με βασανίσης."

    Η σημερινή ευαγγελική διήγηση που           αναφέρεται στη θεραπεία του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών μας αποκαλύπτει, ότι ο άνθρωπος είναι το πιο θαυμαστό, αλλά και το πιο αντιφατικό πλάσμα του Θεού .
    Ο δαιμονισμένος μετά την θεραπεία του καθόταν «ιματισμένος και σωφρονισμένος» δίπλα στο Χριστό και επιθυμούσε να τον ακολουθήσει. Οι άλλοι όμως μόλις είδαν το θεραπευμένο φοβήθηκαν και ζήτησαν από τον Χριστό ν' απομακρυνθεί από τον τόπο τους, δηλ. το ίδιο γεγονός - θαύμα - που έδειχνε τη δύναμή Του και την αγάπη Του για το ταλαιπωρημένο πλάσμα Του, δημιούργησε διαφορετικό αποτέλεσμα.
      Η προσκόλληση στο Χριστό ή η αρνησή Του είναι υπόθεση της ελευθερίας μας .
     Ο Χριστός είναι η ανακεφαλαίωση της πίστεως, γι'αυτό οι εκλογές μας συνδέονται με το πρόσωπο Του.
      Η άρνηση του Χριστού είναι μια αρνητική εκδήλωση της ελευθερίας μας. Αυτοί που επιλέγουν τη στάση αυτή ήδη με την άρνησή τους βρίσκονται έξω από το Σώμα Του, την Εκκλησία.
     Η πορεία τους είναι καταστροφική και ο Χριστός δεν επεμβαίνει στην επιλογή τους σεβόμενοι την ελευθερία τους.
       Η ελευθερία ως δυνατότητα επιλογής δεν είναι γνώρισμα της τελειότητας, αλλά ατέλεια. Ελεύθερος είναι αυτός που ταύτισε το θέλημά του με το θέλημα του Θεού και που προκαλεί σκάνδαλο για την ελευθερία του ανθρώπου.
     Ο δισταγμός προ της επιλογής μας σημαίνει, ότι δεν έχουμε ακόμη αποκτήσει γνώση του αγαθού. Βέβαια χωρίς την ελευθερία της εκλογής δεν φθάνουμε στην τελειότητα της ελευθερίας που έχει ως κίνητρο και κριτήριο την αγάπη να επιλέγουμε το θέλημα του Θεού.
      Η ελευθερία χωρίς την αγάπη είναι καταστροφική. Αν δεν αγαπήσουμε το Χριστό πραγματικά δεν μπορούμε να την ακολουθήσουμε. Αν θεωρούμε τις εντολές μόνο σαν απειλές των σωματικών μας αναπαύσεων και δεν τις βλέπουμε ως δωρεές της χάριτος και της ελευθερίας, τότε αποστρεφόμαστε το πρόσωπό Του. Ζητάμε σαν τους κατοίκους των Γαδαρηνών «ἀπελθεῖν ἀφ'ἡμῶν» .
       Η κρίση του κόσμου βρίσκεται στις επιλογές του. Με τον τρόπο της ζωής μας επιλέγουμε το αιώνιο μέλλον μας, την κοινωνία με το φως ή τη άρνησή του.
      Αυτή την επιλογή της άρνησης βλέπουμε στους κατοίκους των Γαδαρηνών. Η αιτία της εδράζεται στα πονηρά έργα τους. Παραβαίνουν το νόμο που απαγόρευε το χοιρινό κρέας. Οι υπεύθυνοι της παρανομίας ειδοποίησαν τους κατοίκους για το θαύμα. Ο δαιμονισμένος έγινε αρνί άκακο, η λεγεώνα όμως των δαιμόνων μπήκε στην παράνομη αγέλη των χοίρων και την έπνιξε στη θάλασσα. Οι κάτοικοι δεν χάρηκαν, αλλά τρομοκρατήθηκαν και ο τρόμος αυτός δεν τους άφησε να χαρούν την απαλλαγή της περιοχής τους από το φόβητρο. Η παρανομία είχε διαστρέψει τα κριτήρια της ψυχής τους. Η ειρήνη του Χριστού τούς φόβιζε περισσότερο από το δαιμονισμένο.
     Η πίστη είναι δωρεά του Θεού αλλά και αρετή. Προσφέρεται από το Θεό, αλλά χρειάζεται η θετική ανταπόκριση της ελευθερίας μας.
     Η πίστη ποτέ δεν εκβιάζει, αλλά ελευθερώνει και θεραπεύει.
       Απαλλάσσει από την αιχμαλωσία στο διάβολο και την ύλη. Ο Θεός έσπειρε την πίστη στον πρώην δαιμονισμένο και τον απάλλαξε από την κυριαρχία των δαιμόνων.
     Η θεραπεία του ήταν μια κλίση από τον Θεό που βρήκε την πρόθυμη ανταπόκρισή του.
       Ζητούσε από τον Χριστό να τον ακολουθήσει. Πριν θεραπευτεί ήταν δέσμιος από τον διάβολο. Τώρα ήταν δέσμιος από την αγάπη του θεραπευτή του.
      Ο Χριστός τον απάλλαξε από την αιχμαλωσία των δαιμόνων, δεν τον δούλωσε όμως στον εαυτό του.
     Δεν εκμεταλλεύτηκε την ευγνωμοσύνη του για να προσθέσει έναν ακόμα ακόλουθό Του. Τον έστειλε στο σπίτι του κάτι που ήταν σωτήριο για τον ίδιο και τους συμπολίτες του. Τον έκανε απόστολό Του και κήρυκα της αγάπης Του. «Διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός». Σ' αυτήν την εντολή υπακούουν και οι Άγιοι της εκκλησίας, όταν μιλούν στον κόσμο. Δεν λένε δικούς τους στοχασμούς. Λένε το πώς ο Θεός θεραπεύει τον άνθρωπο και τον ελευθερώνει από την κυριαρχία των δαιμόνων, ώστε να γίνει αδελφός και συγκληρονόμος του Χριστού, δηλ. αληθινά ελεύθερος.
 Αμήν.



Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΝΔΡΕΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑΣ


Η Ενορία μας πήγε εκδρομή,
 στα προσκυνήματα της γειτονιάς της...

Πρώτα πήγαμε να προσκυνήσουμε τον τάφο του Πατρός και Γέροντος Παϊσίου στην Σουρωτή.
Δεύτερη στάση κάναμε στο μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας στα Βασιλικά.
Τρίτος και  τελικός προορισμός μας ήταν ο Ναός του Αγίου Ανδρέα στην Περιστερά, όπου παρευρεθήκαμε στον Πανηγυρικό Εσπερινό της εορτής του Αγίου Ευθυμίου του νέου, ο οποίος είναι και κτήτορας του ναού αυτού και εκεί βρίσκεται ο τάφος του, τον οποίο και προσκυνήσαμε.
Ανεβάζουμε προς το παρόν τις φωτογραφίες από το προσκύνημα μας στην ιστοσελίδα του ναού μας και αργότερα θα γράψουμε και κάποια σχόλια από την εκδρομή μας αυτή.
Δύο λεωφορεία, εκατό και πλέον άτομα ακολούθησαν το όμορφο προσκύνημα μας και οι φωτογραφίες μας παρακάτω αποδεικνύουν τα λεγόμενα μας ή μάλλον τα γραφόμενα μας.

Γεμάτο το πρώτο λεωφορείο και μάλιστα με ορθίους.
Γύρω στις 3 μ.μ ξεκινήσαμε από τον ναό μας.
Ο π.Χρυσόστομος καμάρωνε για την συμμετοχή της Ενορίας του στην εκδρομή.
Ο κος Λάζος με την κα Ελίνα φρόντιζαν για τα πάντα.
Φθάσαμε στον Γέροντα Παΐσιο ακριβώς 4 μ.μ που άνοιγαν οι πόρτες.
Ουρά για να προσκυνήσουμε τον τάφο του.
Υπομονετικά όλοι υποβάλαμε τα σέβη μας...
...φιλήσαμε το χώμα που τον σκεπάζει...
...και ζητήσαμε την ευχή του.
Φεύγοντας αποθανατίσαμε την στιγμή...
...πολλές φορές...
...και μπήκαμε στα πούλμαν.
Αυτό είναι το δεύτερο λεωφορείο...
...και αυτό ασφυκτικά γεμάτο.
Ο π.Χρυσόστομος,που πήγαινε μιά στο ένα πούλμαν μιά στο άλλο,
 δεν σταμάτησε να μας μιλά...
...και να μας χαμογελά για την επιτυχία της εκδρομής μας.
Έτσι φθάσαμε στην Αγία Αναστασία...
...και πηγαίνοντας για τον ναό...
...βγάζαμε και τις χιλιαδες φωτογραφίες.
Εδώ αν και θολή η φωτογραφία διακρίνεται η κα Παναγιώτα με την κα  Στέλλα.
Εδώ η εξωτερική πλευρά του Καθολικού...
...και εδώ προσκυνήσαμε τον Άγιο Θεωνά,μητροπολίτη Θεσσαλονίκης...
...που εδώ στην λάρνακα αυτή βρίσκεται το άγιο σκήνωμα του.
Εδώ είναι το εσωτερικό του ιερού...
...με το πανέμορφο κιβώριο που σκεπάζει την Αγία Τράπεζα.
Ένας από τους πατέρες της μονής μας μίλησε για το μοναστήρι... 
...και το βαρύ πένθος που έχει από την κλοπή του σεπτού λειψάνου της  Αγίας Αναστασίας.
Έτσι πήραμε τον δρόμο της επιστροφής...
...βγάζοντας φυσικά πάλι φωτογραφίες
(εδώ είναι η μητέρα του π.Χρυσοστόμου με την συμπεθέρα του)
Στην είσοδο της μονής.
Ο π.Χρυσόστομος με την μητέρα του και τον πατέρα του...
...και μόνος του.
Ο τελευταίος προορισμός μας...
...η Περιστερά,ένα όμορφο γραφικό χωριό...
...που σχεδόν καταλάβαμε με την παρουσία μας...
...μην ξεχνάτε ήμασταν πάνω από εκατό άτομα.
Πανέμορφο χωριό...
...ψηλά στο βουνό...
...και έτσι φθάσαμε στον παμπάλαιο και περίεργο αρχιτεκτονικά ναό του Αγίου Ανδρέα...
...στο μέσον του χωριού...
...που το φύλαγε ...
...και το προστάτευε.
Στο προαύλιο του ναού φθάσαμε μέρα ακόμα...
...και τον γεμίσαμε ασφυκτικά...
και προλάβαμε τον Εσπερινό την ώρα της Αρτοκλασίας.
Ο ναός πανηγύριζε τον άγιο Ευθύμιο τον νέο,τον ιδρυτή της μονής,
όπου εκεί  βρίσκεται το λείψανο του.
Ο κος Πάρης κοσμούσε το αναλόγιο και απέδωσε πανηγυρικά τους ύμνους της ημέρας.
Τέλος μπήκαμε ξανά στα λεωφορεία μας και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.
Γύρω στις 9 το βράδυ,πολύ κουρασμένοι,αλλά "γεμάτοι"
επιστρέψαμε στον όμορφο τόπο μας τους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας.
Επόμενο προσκύνημα της Ενορίας μας,
των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,
η Παναγία Σουμελά.

Συνεχίζεται...