Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΥΡΑΝΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΑΚΥΛΙΝΑ

Οι νύμφες του Χριστού, 
οι Αγίες και νεομάρτυρες της Θεσσαλονίκης, 
η Κυράννα η Οσσαία και η Ακυλίνα η Ζαγκλιβερινή.
      Μια ακόμα προσκυνηματική εξόρμηση στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης έκανε η Ενορία των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, των Ανθοκήπων της Ευκαρπίας, για να γνωρίσει καλύτερα δύο Αγίες νεομάρτυρες που θυσίασαν νιάτα και ομορφιά στην υπηρεσία του Χριστού, παίρνοντας αντίδωρο όμως το στεφάνι της αγιότητος. 

     Ξεκινήσαμε από τον ναό μας γύρω στις 2 το μεσημέρι της Τετάρτης 27ης Φεβρουαρίου, και πρώτη μας στάση ήταν το πανέμορφο Ζαγκλιβέρι, ο τόπος όπου γεννήθηκε και μαρτύρησε η Αγία Ακυλίνα ή Αγγελίνα.

     Ρωτώντας βρήκαμε την εκκλησία του χωριού που ήταν ανοιχτή παρότι μεσημέρι, κατόπιν συνεννοήσεως με τον ιερέα του π.Ιάκωβο και που είναι αφιερωμένη στο όνομα της Αγίας Ακυλίνας,  προσκυνήσαμε την εικόνα της, ανάψαμε ένα κεράκι στο όνομα των δικών μας, να τους έχει καλά η Αγία και μετά πήγαμε στο σπίτι όπου έζησε την μικρή ζωή της, ήταν βλέπετε μόλις δεκαεννέα ετών όταν μαρτύρησε για να μην προδώσει τον Χριστό, για να μην Τον απογοητεύσει.

     Το σπίτι της Αγίας, είναι στο κέντρο του χωριού και παρότι έχουν περάσει τόσα χρόνια, βρίσκεται σε καλή κατάσταση, αφού το φροντίζουν οι κάτοικοι του Ζαγκλιβερίου, υπό την καθοδήγηση του πατρός Ιακώβου, του εφημερίου του ναού και έτσι μπορούμε εμείς, οι προσκυνητές της χάρης της Αγίας, να βρούμε ένα πνευματικό καταφύγιο και να πάρουμε δύναμη και κουράγιο.

     Επιβιβαστήκαμε ξανά στο λεωφορείο μας με κατεύθυνση αυτήν την φορά, τις πλαγιές του όρους Βερτίσκου του Λαγκαδά, όπου σκαρφαλωμένο βρίσκεται ένα ακόμα όμορφο χωριό της μακεδονικής γης, η γραφική Όσσα. 

     Στο κέντρο του χωριού βρήκαμε την εκκλησία της Αγίας Κυράννας, που λόγω της γιορτής της, είχε στολιστεί και μας περίμενε.Μας υποδέχθηκε πολύ εγκάρδια ο εφημέριος του ναού, ο πατήρ Θωμάς, παλιός γνώριμος αφού και πέρυσι τον χειμώνα επισκεφθήκαμε την Όσσα, μα και γιατί οι περισσότεροι κάτοικοι της Ενορίας μας κατάγονται από τα γύρω χωριά και έτσι τον γνωρίζουν προσωπικά.

    Ο ναός της Αγίας Κυράννας που πανηγύριζε ήταν έτοιμος για την βραδινή Αγρυπνία και το Αρχιερατικό Συλλείτουργο που θα ακολουθούσε μετά, όμως ο π.Θωμάς βρήκε λίγο χρόνο και με πολύ αγάπη μας είπε λίγα λόγια για την ζωή της Αγίας Κυράννας και το μαρτύριο της, μας άνοιξε την χρυσή λάρνακα της Αγίας που δέσποζε στο κέντρο του ναού για να προσκυνήσουμε και μετά μας συνόδευσε στο παλιό ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών που βρίσκεται λίγο μακρύτερα και που καθώς όλα δείχνουν είναι θησαυρισμένο το λείψανο της Αγίας Ακυλίνας της Ζαγκλιβερινής, που βρέθηκε πολύ πρόσφατα έξω από τον παλιό αυτό ναό, σε ένα μέρος που παρότι χιόνιζε, δεν μπορούσε ποτέ να το καλύψει το χιόνι.
    Ο νέος Μητροπολίτης Λαγκαδά,κ.κ. Ιωάννης, προέβηκε στις κατάλληλες εργασίες και έτσι λίγο μετά την ανακάλυψη των λειψάνων της Αγίας Κυράννας, που βρέθηκαν δίπλα στην Αγία Τράπεζα του ναού των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, λίγο παραπέρα και έξω από τον ναό βρέθηκε και η Αγία Ακυλίνα, όπου σύμφωνα με στοιχεία της εποχής εκείνης, είχαν ξεθάψει το σώμα της από τουρκικό νεκροταφείο και κρυφά ένα βράδυ νεαροί Ζαγκλιβερινοί το μετέφεραν προς άγνωστη κατεύθυνση.

    Προσκυνήσαμε και το λείψανο της Αγίας Ακυλίνας και μετά κατευθυνθήκαμε προς το λεωφορείο μας για την επιστροφή μας πίσω στην Ενορία μας. Καθ όλη την διάρκεια της εκδρομής μας δεν σταμάτησε να βρέχει, ενώ νωρίτερα το μεσημέρι έριξε και χαλάζι, όμως εμείς απτόητοι και χωρίς κανένα ενδοιασμό "οργώσαμε" τα βόρεια περίχωρα της Θεσσαλονίκης, επισκεφθήκαμε τα χωριά της, προσκυνήσαμε τους ναούς της, είδαμε τους θησαυρούς της και τέλος, αφού είχε βραδιάσει, βρήκαμε χρόνο και ήπιαμε και το καφεδάκι μας πριν τον γυρισμό. 
    Ο π.Χρυσόστομος Τελίδης, που μας συνόδευσε και σε αυτό το προσκύνημα μας, δεν σταμάτησε να τραβά φωτογραφίες, οι οποίες και κοσμούν την συγκεκριμένη ανάρτηση στην  ιστοσελίδας του ναού μας, που με πολύ αγάπη σας παρουσιάζουμε κάνοντας σας μετόχους της δραστήριας λειτουργικής και κοινωνικής ζωής μας. 

Στην επόμενη εξόρμηση μας σας περιμένουμε μαζί μας... 

*παρακάτω ακολουθούν περισσότερες φωτογραφίες της εκδρομής μας...

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ Ι.Μ.Ν &Στ (2013)

Η ποδοσφαιρική ομάδα της Ενορίας 
των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,
των Ανθοκήπων της Ευκαρπίας.
Κάντε κλικ πάνω στην φωτογραφία των παιδιών για περισσότερες λεπτομέρειες...

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Η ΑΓΙΑ ΚΥΡΑΝΝΑ, Η ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΤΗΣ ΟΣΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΛΚΑΔΑ

Η Αγία Κυράννα η νεομάρτυς
Η ΑΓΙΑ ΚΥΡΑΝΝΑ "ΝΥΜΦΗ ΧΡΙΣΤΟΥ"
     Η Αγία Κυράννα γεννήθηκε στην Αβυσσώκα της Θεσσαλονίκης, σημερινή Όσσα της επαρχίας Λαγκαδά.
     Η ομορφιά της ψυχής της συμβάδιζε με την εξωτε­ρική της ωραιότητα, αφού ήταν προικισμένη με τις αρε­τές της σεμνότητας και της σωφροσύνης. Έτσι περνού­σε τη ζωή της κοντά στους γονείς της.
          Ο μισόκαλος ό­μως διάβολος τη φθόνησε για την αγνότητα της και α­φού δεν μπόρεσε με πονηρούς λογισμούς και αμαρτωλές σκέψεις να την παρασύρει στο κακό και να την μεταβά­λει σε όργανό του, βρήκε άλλο τρόπο να ταράξει την ευ­τυχία των δικών της και τη γαλήνη της νεανικής και πε­ντακάθαρης ψυχής της.
    Ένας τούρκος λοιπόν γενίτσαρος, που ήταν σούμπασης, δηλαδή διοικητής του αστυνομικού τμήματος και εισπράκτορας των φόρων από τα εισοδήματα, ερωτεύθη­κε την Κυράννα και προσπαθούσε να την κατακτήσει με διάφορες κολακείες. Η Κυράννα με κανένα τρόπο δε δε­χόταν τις κολακείες του τούρκου και τις μεγάλες του υ­ποσχέσεις για λίρες και φορέματα. Ούτε όμως και τις φοβέρες του, ότι θα την βασάνιζε σκληρά και στο τέλος θα την θανάτωνε αν δε δεχόταν το σκοπό του.
     Η επιμονή του γενίτσαρου δεν μπόρεσε να μεταβά­λει το Χριστιανικό της φρόνημα. Έτσι απογοητευμένος ο γενίτσαρος μαζί με άλλους γενίτσαρους αρπάζουν την αγία και την οδηγούν στη Θεσσαλονίκη. Την φέρνουν μπροστά στον Κριτή με την ψευδή κατηγορία ότι δήθεν στην αρχή δέχθηκε να τον παντρευτεί και να αλλαξοπιστήσει, αλλά αργότερα άλλαξε γνώμη. Οι γονείς της την ακολούθησαν μέχρι τη Θεσσαλο­νίκη.
     Οι τούρκοι άρχισαν την ίδια τακτική, στην αρχή κο­λακείες, και μετά την αγριότητα. Η Κυράννα άφοβη, ατάραχη μπροστά στους βια­στές της θέλησής της δε μιλούσε. Είπε μόνο τα λόγια:
«Εγώ είμαι Χριστιανή και έχω νυμφίον τον Κύριόν μου Ιησούν Χριστόν, εις τον οποίον προσφέρω ως προί­κα την παρθενίαν μου και αυτόν επόθησα και ποθώ εκ νεότητός μου και δια την αγάπην του είμαι έτοιμη να χύσω και το αίμα μου, δια να αξιωθώ να τον απολαύσω. ακού­σατε λοιπόν την απάντησή μου και πλέον άλλον λόγο μη περιμένετε να σας πω».
      Ύστερα από την απάντηση έσκυψε η Κυράννα με πολλή σεμνότητα το κεφάλι της σιώπησε και προσευχό­ταν νοερά στον Κύριο να την ενδυναμώσει μέχρι το τέ­λος του μαρτυρίου.
     Οι τούρκοι όταν είδαν την Πίστη της στο Χριστό ντροπιάστηκαν και την έρριξαν στη φυλακή. Ο σούμπασης, έλαβε άδεια από τον μπέη του κάστρου της Θεσσαλονίκης, τον αλή εφέντη να μπαίνει στη φυλακή όποτε θέ­λει. Έμπαινε τακτικά με άλλους γενίτσαρους και την βασάνιζαν. Άλλος την κλωτσούσε, άλλος τη χτυπούσε με ξύλο ή με μαχαίρι και άλλος με γροθιές μέχρι να λιποθυμήσει. Το βράδυ ο δεσμοφύλακας την κρεμούσε α­πό τις μασχάλες με αλυσίδες και την έδερνε με ό,τι έβρι­σκε και την άφηνε κρεμασμένη μέσα στο χειμωνιάτικο κρύο.
     Ένας Χριστιανός φύλακας τον πλησίαζε μόλις περνούσε ο θυμός του και τον παρακαλούσε να του δώσει ά­δεια να ξεκρεμάσει την Αγία.Εδώ σημειώνει ο συγγραφέας του μαρτυρίου της τα εξής:
«Η Αγία είχε τόσην υπομονήν, ησυχίαν και σιωπήν, όπου σου εφαίνετο ότι άλλη πάσχει και όχι εκείνη και ό­λος ο νους της και η προσοχή της, ευρίσκετο εις τους Ου­ρανούς και εις τον Χριστόν».
     Στην ίδια φυλακή ήταν φυλακισμένοι και άλλοι Χρι­στιανοί, εβραίοι και μερικές τουρκάλες που έλεγχαν το δεσμοφύλακα ως άσπλαχνο και μη φοβούμενο τον Θεό, γιατί τυραννούσε σκληρά μια γυναίκα που δεν έσφαλε σε τίποτε.Αυτός όμως αντιθέτως γινόταν όλο και πιο σκληρός. Τα φρικτά βασανιστήρια συνεχίστηκαν επί μία ε­βδομάδα.
     Την έβδομη ημέρα κορυφώθηκαν τα βασανιστήρια. Ο δεσμοφύλακας οργισμένος άρπαξε την Αγία, την κρέ­μασε και άρχισε να την χτυπάει αλύπητα με μια μεγάλη ξύλινη σχίζα, οι τουρκάλες φώναζαν, οι φυλακισμένοι όλοι τον μάλωναν δυνατά και ο δεσμοφύλακας έπεσε κά­τω μπρούμυτα και άρχισε να κλαίει.
     Εκείνη τη στιγμή η Αγία άφηνε την τελευταία της πνοή και η ψυχή της πετούσε για να ενωθεί με το Χρι­στό που τόσο ποθούσε και για Χάρη Του μαρτύρησε. Στις 4 με 5 η ώρα το πρωί ένα μεγάλο φως έλαμψε ξαφνι­κά στη φυλακή που κατέβηκε σαν αστραπή από τη σκε­πή της. Το φως αυτό περιέλουσε το σώμα της μάρτυρος και φωτίστηκε όλη η φυλακή. Οι φυλακισμένοι Χριστιανοί φώναζαν το «Κύριε ελέησον» οι εβραίοι πέσανε μπρούμυτα και οι τουρκάλες φώναζαν: «αχ, αχ, το κρίμα της φτωχής Ρωμαίας μας έφθασε και έπεσε σαν αστραπή να μας καύψη». Ο δεσμοφύλακας από το φόβο του άρχισε να τρέμει και είπε στον φύλακα Χριστιανό να κατε­βάσει την κρεμασμένη Κυράννα. Ο φύλακας βρήκε την Αγία Κυράννα τελειωμένη.
    Το φως σιγά-σιγά υποχώρησε, μια άρρητη όμως ευ­ωδία έμεινε για πολλή ώρα σε όλη τη φυλακή.Ο φύλακας άνοιξε με τα κλειδιά τα σίδερα, έλυσε τα χέρια της Αγίας, σκέπασε με σεβασμό το Άγιο Λείψα­νο, άναψε τα φώτα, θύμιασε και κάθησε κοντά της, ώ­σπου να ξημερώσει. Δόξασε το Θεό που τον αξίωσε να δει τέτοια θαυμαστά πράγματα αλλά και να πιάσει και να περιποιηθεί μαρτυρικό λείψανο.
    Το πρωί διαδόθηκε σε όλη τη Θεσσαλονίκη η φήμη της τελείωσης της Αγίας και η έλλαμψη του Αγίου Φω­τός. Οι τούρκοι ντροπιασμένοι σιωπούσαν, έδωσαν την άδεια στους Χριστιανούς να πάρουν το Λείψανο της Α­γίας και οι Χριστιανοί ένιωθαν χαρά και ευφροσύνη για τα θαυμάσια του Αληθινού και Ζωντανού Θεού μας.
    Την έθαψαν έξω από τη Θεσσαλονίκη εκεί όπου ε­νταφίαζαν και τους άλλους Ορθοδόξους Χριστιανούς, και τα φορέματά της τα μοίρασαν για ευλογία στους πι­στούς. Ήταν 28 Φεβρουαρίου του 1751 μ.Χ.
Απολυτίκιον της Αγίας Κυράννας
(Τον Συνάναρχον Λόγον...)
Χαίρε Όσσης ο γόνος και θείον βλάστημα, Παρθενομάρτυς Κυράννα Νύμφη Χριστού του Θεού, η αθλήσασα στερρώς υστέροις έτεσι, και καθελούσα τον εχθρόν, καρτερία σταθε­ρά. Και νυν απαύστως δυσώπει, υπέρ των πίστει τιμώντων, την μακαρίαν σου άθλησιν. 
      

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟ ΖΑΓΚΛΙΒΕΡΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΑΚΥΛΙΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΣΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΥΡΑΝΝΑ

Το πανηγύρι της Αγίας Κυράννας

έρυσι τον Νοέμβριο επισκεφθήκαμε την όμορφη Όσσα της επαρχίας του Λαγκαδά και την Αγία Κυράννα και προσκυνήσαμε το ιερό Λείψανο της

Φέτος θα το επαναλάβουμε και θα την επισκεφθούμε ξανά, αυτήν την φορά  παραμονή της μεγάλης Πανηγύρεως της, στον Ιερό Ναό της στην Όσσα, όπου και θα παρακολουθήσουμε τον Πανηγυρικό Αρχιερατικό Εσπερινό, που θα τελεστεί την Τετάρτη 27η Φεβρουαρίου.

Πρώτα όμως θα επισκεφθούμε και τον παλαιό ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών που βρίσκεται στην Όσσα, και κατά τα λεγόμενα βρίσκεται το σεπτό λείψανο της Αγίας Ακυλίνας ή Αγγελίνας, που πρόσφατα ανακαλύφθηκε.

Νωρίτερα το μεσημέρι θα περάσουμε και από το Ζαγκλιβέρι για να  επισκεφθούμε το σπίτι όπου έζησε και μαρτύρησε η Αγία Ακυλίνα, αλλά και την εκκλησία που είναι αφιερωμένη σε αυτήν.

Σας περιμένουμε και εσάς στην μικρή αυτή προσκυνηματική εκδρομή μας, για να πάρουμε την ευλογία από δύο νέες Αγίες της Εκκλησίας μας, την Αγία Ακυλίνα και την Αγία Κυράννα, που βρίσκονται τόσο κοντά στην γειτονιά μας.
(κάντε κλικ πάνω στο κείμενο για περισσότερες λεπτομέρειες)

Η ΑΓΙΑ ΑΚΥΛΙΝΑ Η ΖΑΓΚΛΙΒΕΡΙΝΗ

Η ΑΓΙΑ ΑΚΥΛΙΝΑ " ΝΥΜΦΗ ΧΡΙΣΤΟΥ"
Από μια μεγάλη Αγία, 
ένας «πατέρας» προδότης και λιποτάκτης «χριστιανός».

        Η Αγία Ακυλίνα γεννήθηκε το έτος 1745 μ.Χ. στο Ζαγκλιβέρι της Θεσσαλονίκης. Το σπίτι της σώζεται μέ­χρι και σήμερα, όχι βέβαια σε καλή κατάσταση.
        Εδώ ζούσε μαζί με τους χριστιανούς γονείς της τον πατέρα της το Γιώργη και τη Μητέρα της που δυστυχώς δε διασώθηκε το όνομά της. Μια μέρα ο πατέρας της Ακυλίνας μάλωσε με ένα τούρκο και πάνω στο θυμό του μαχαίρωσε τον τούρκο και τον άφησε νεκρό. 
    Όλο το χωριό αναστατώθηκε και όλοι οι Χριστιανοί τρομαγμέ­νοι έτρεχαν να κρυφτούν για να γλυτώσουν απ' την μα­νία των τούρκων για εκδίκηση. Ο Γιώργης καταδικάζε­ται σε θάνατο, οι τούρκοι θα τον κρεμάσουν. Αν όμως θέλει να γλυτώσει τη ζωή του, υπάρχει λύση, αρκεί να τουρκέψει. Ο Γιώργης δειλιάζει μπρος στην κρεμάλα, προδίδει την πίστη του και υπόσχεται να τουρκέψει σιγά-σιγά και την οικογένειά του. 
        Οι Χριστιανοί σαν το άκουσαν φαρμακώθηκαν: «Ακούς εκεί, να βρεθεί Ζαγκλιβερινός να προδώσει τη Πί­στη του!». Όλοι με ένα στόμα έλεγαν. 
Εκείνες όμως που φαρμακώθηκαν πιο πολύ, ήταν η Γυναίκα του και η Ακυλίνα. 
Ντυμένες και οι δυο στα μαύρα, κλείστηκαν μέσα και κλαίνε για τον πατέρα τους που έγινε προδότης της πίστεως και της πατρίδος. Άδικα η καλή του γυναίκα προσπαθεί να τον κάνει να συνέλθει, να Μετανοήσει, να Εξομολογηθεί. Αυτός τυφλωμένος από τα δώρα, ούτε θέλει ν' ακούσει για το Όνομα του Χριστού. 
        Έτσι η μόνη παρηγοριά της Μάνας μένει τώρα η Ακυλίνα, και προσπαθεί να την αναθρέψει όσο πιο καλά γίνεται Χριστιανικά σα να διαισθάνονταν ότι θ' ακολου­θήσει το δρόμο του Μαρτυρίου. 
        Και δεν άργησε να ξεσπάσει η καταιγίδα. Το έτος 1764 μ.Χ. ο Γιώργης παίρνει διαταγή του πασά που ήταν διοικητής της Θεσσαλονίκης να πείσει την κόρη του να γί­νει τουρκάλα, γιατί την είδε στη βρύση και θαμπώθηκε από την ομορφιά της ο γιος του και τη θέλει για γυναί­κα του. Χάρηκε ο Γιώργης γι' αυτή την μεγάλη τιμή, και τρέχει στο σπίτι του να της πει το μεγάλο νέο και τα μάτια του γυάλιζαν γι' αυτά που του έταξε ο πασάς. Η Ακυλίνα πάγωσε. Μάνα και Κόρη τον βγάζουν έξω από το σπίτι και ούτε θέλουν να τον ακούσουν. Αλλά ο «τούρκος» δεν υποχωρεί εύκολα. Λυσσάει, στην αρχή με γλυκόλογα και υποσχέσεις, όταν όμως βλέπει την Α­κυλίνα να μένει ασυγκίνητη σε όλα αυτά, αλλάζει τακτι­κή και διατάζει βασανιστήρια. Η ατίμητη Μάνα την εμ­ψυχώνει γενναία λέγοντάς Την:
"Παιδί μου πρόσεχε, μην αρνηθείς το Χριστό. Αυτή η ζωή είναι πρόσκαιρη μπροστά στον Παράδεισο και στην Αιωνιότητα Της Μακαρίας Ζωής".
 
        Τα μαρτύρια αρχίζουν.Την γυμνώνουν, την χτυπούν, την μαστιγώνουν με βέργες και συρματένια σχοινιά. Το σώμα της γίνεται ό­λο μια πληγή. Το αίμα της χύνεται ποτάμι και βάφει τη Μακεδονική γη του Ζαγκλιβερίου. Η Ακυλίνα έχει τα μάτια στον Ουρανό και προσπαθεί να επαναλάβει: «Χριστιανή είμαι και Χριστιανή θα πεθάνω». 
Τρεις μέρες την βασάνισαν. Την τρίτη μέρα το απόγευμα μέσα στους πόνους και στην αιμορραγία την φέρ­νουν στο σπίτι της. Η Μάνα της την σφίγγει στην α­γκαλιά της μόλις τη βλέπει και το μόνο που νοιάζεται να ρωτήσει είναι:
«Παιδί μου μήπως δείλιασες και αρνήθηκες το Χριστό;» 
 Η Ακυλίνα προσπαθεί με δυσκολία να απαντήσει:
 
«Μητέρα έκανα όπως μου είπες. Το διαμάντι που μου εμπιστεύθηκες το φύλαξα καθαρό και αμόλυντο και τώρα πάω κοντά στο Χριστό και Θεό μου».
Ήταν 27 Σεπτεμβρίου 1764 όταν έφυγε η  Αγία της ψυχή.
Από το Άγιο Λείψανό της ξεχύθηκε μια ανέκφρα­στη Ουράνια ευωδία και όλοι οι δρόμοι απ' όπου το πέ­ρασαν ευωδίαζαν για πολλές ήμερες. 
        Οι τούρκοι για να τη θεωρήσουν δική τους έστω και μετά θάνατο, διέταξαν να τη θάψουν στο τουρκικό νε­κροταφείο, δίπλα στην πλατεία του χωριού. 
        Το ίδιο βράδυ ένα φως κατέβηκε πάνω στον τάφο της σαν άστρο και έμεινε για ώρες πολλές. 
        Τότε τρεις Ορθόδοξοι Ζωντανοί Χριστιανοί, Παλληκάρια του Χριστού έκαναν όρκο μυστικό και έκλεψαν το σώμα της Αγίας. Πού το έθαψαν όμως; Παραμένει ακό­μη άγνωστος ο τόπος. Πιστεύουμε ότι θα το αποκάλυψη ο Κύριος στους εσχάτους χρόνους.
Η μνήμη της τιμάται στις 27 Σεπτεμβρίου.


ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΚΥΛΙΝΑΣ
 (Τον Συνάναρχον Λόγον...)
Ζαγκλιβέριον χαίρει εν τη αθλήσει σου, η σε βλαστήσασα κώμη ως άνθος εύοσμον,
Ακυλίνα του  Χριστού καλλιπάρθενε. συ γαρ ενήθλησας στερρώς, και εδέξω εκ Θεού το στέφος της αφθαρσίας, εκδυσωπούσα απαύστως, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών. 



      έρυσι τον Νοέμβριο επισκεφθήκαμε την όμορφη Όσσα της επαρχίας του Λαγκαδά και την Αγία Κυράννα και προσκυνήσαμε το ιερό Λείψανο της, κάτι που θα επαναλάβουμε και φέτος, παραμονή της μεγάλης πανηγύρεως της, στον Ιερό Ναό της Αγίας Κυράννας, όπου θα παρακολουθήσουμε τον Πανηγυρικό Εσπερινό, την Τετάρτη 27η Φεβρουαρίου, θα επισκεφθούμε όμως και τον παλαιό ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών που βρίσκεται στην Όσσα, και κατά τα λεγόμενα βρίσκεται το σεπτό λείψανο της Αγίας Ακυλίνας ή Αγγελίνας, που πρόσφατα ανακαλύφθηκε, ενώ νωρίτερα το μεσημέρι θα περάσουμε και από το Ζαγκλιβέρι και θα επισκεφθούμε το σπίτι όπου έζησε και μαρτύρησε αλλά και την εκκλησία που είναι αφιερωμένη σε αυτήν.

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ΛΟΥΚΑ του Τελώνου και Φαρισαίου (Λουκ.ιη΄10-14)

«...ὁ εἰς Φαρισαῖος...καὶ ὁ ἕτερος Τελώνης»
    Στην σημερινή παραβολή, όλοι μας λίγο-πολύ αντικρίζουμε τον εαυτό μας, τους γύρω μας, τους γνωστούς και τους φίλους μας, όλοι μας κατα καιρούς έχουμε συναντήσει και Φαρισαίους, όμως έχουμε συναντήσει και Τελώνες.

    Η σημερινή παραβολή εἶναι μιὰ ὁλοζώντανη ζωγραφιά.  Μιὰ ζωγραφιὰ ψυχῶν. Πῆρε τὸ πινέλο του ὁ Χριστὸς καὶ παρουσίασε μὲ μιὰ καταπληκτικὴ παραστατικότητα δύο τύπους ψυχοσύνθεσης,αυτής τού Φαρισαῖου καὶ αυτής τού Τελώνη που εἶναι δύο ἄνθρωποι τελείως διαφορετικοί. Δύο ξεχωριστοί κόσμοι. Ἡ μελέτη αὐτῶν τῶν τύπων θὰ μᾶς ὠφελήσῃ πολὺ και θὰ μᾶς ἀποκαλύψῃ πολλὰ μυστικὰ τῆς ψυχῆς και ίσως κάποια στιγμή μᾶς προφυλάξῃ και ἀπὸ παρόμοια λάθη.

    Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας ἀρχίζει τὸ "Τριώδιον", τὴν περίοδον τῆς αὐτοπερισυλλογῆς και της εσωστρέφειας, τον προθάλαμο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και όχι του ξέφρενου γλεντιού και της αχαλίνωτης διασκέδασης όπως συχνά-πυκνά ακούμε από χείλη αδαών ή ημιμαθών ψευτοδιανοουμένων, μὲ τὴν παραβολὴν αὐτή, του Τελώνου και του Φαρισαίου, που θα ακούσουμε από το στόμα των ιερέων μας την Κυριακή 24η του Φεβρουαρίου, μια παραβολή που θα μᾶς διξάξῃ μια μεγάλη αρετή...την ταπείνωση.

    ...ὁ εἰς Φαρισαῖος. Εἶναι ὁ διδάσκαλος τοῦ λαοῦ.  Εἶναι ἐπίσημο πρόσωπο, ποὺ τιμᾷ ἰδιαιτέρως ὁ κόσμος. Μὲ ὕφος, λοιπόν, ἐγωϊστικό· μὲ κινήσεις ἐπιδεικτικές, μὲ βῆμα ἀλύγιστο, διασχίζει τὸ πλῆθος, ἀνεβαίνει στό ἱερὸ καὶ στέκεται στὸ ψηλότερο σημεῖο γιὰ νὰ φαίνεται ἀπὸ παντοῦ.  Σηκώνει τὰ χέρια του πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ ἀρχίζει μὲ δυνατὴ φωνή,  γιὰ νὰ τὸν ἀκοῦνε ὅλοι, νὰ ἀπαριθμῇ τὶς ἀρετὲς του.«Νηστεύω, λέγει, δυὸ φορὲς τὴν ἑβδομάδα· κάνω ἐλεημοσύνες· μοιράζω στοὺς πτωχοὺς τὸ δέκατον τῶν εἰσοδημάτων μου».  
Πρῶτο λοιπόν στοιχεῖο τοῦ Φαρισαίου είναι  η  α ὐ τ ο δ ι α φ ή μ ι σ η.

    Τὸ ἴδιο ὅμως, κάνει καὶ ὁ σύγχρονος Φαρισαῖος. Δημιουργεῖ θόρυβο γύρω ἀπὸ τὸ ὄνομά του. Ὅ,τι καὶ νὰ κάμῃ, θέλει νὰ τὸ γράψουν οἱ ἐφημερίδες. Διαφημίζει τὴν ἀρετὴ του.  Καυχᾶται γιὰ τίς ἐπιτυχίας του.  Θέλει καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι νὰ τὸν ἀναγνωρίζουν ὡς ἄνθρωπο ἀρετῆς, δυνάμεως καὶ δραστηριότητος.

       Καὶ λησμονεῖ ὁ ταλαίπωρος, ὅτι εἶναι οἱ ἁμαρτίες μας βουνὸ ἑνώπιον τοῦ Θεοῦ. «Ἐὰν ἀνομίας παρατηρήσῃς Κύριε, Κύριε, τίς ὑποστήσεται;» λέγει ὁ Ψαλμωδός. Ἐὰν ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ μᾶς κρίνῃ ὄχι μὲ τὴν ἀγάπη Του, ἀλλὰ μὲ τὴν δικαιοσύνη Του, ἀλλοίμονό μας τότε.  Δὲν θὰ ἐσώζετο κανεὶς ἀπολύτως.

   Όμως ο  άμοιρος Φαρισαῖος δὲν σταματᾷ ἐκεῖ,  προχωρεῖ παρακάτω για να φτάσει σε ένα άλλο στοιχείο που τον χαρακτηρίζει και αυτό είναι  η  κ α τ ά κ ρ ι σ η Κατακρίνει τοὺς πάντες μὲ δριμύτητα καὶ σκληρότητα. «Ὅλοι, λέγει, εἶναι ἅρπαγες, ἄδικοι, ἀνήθικοι, ὅπως καὶ αὐτὸς ἐδῶ ὁ Τελώνης. Μόνον ἐγὼ εἶμαι δίκαιος καὶ ἐνάρετος.  Σὲ εὐχαριστῶ, διότι δὲν ἔγινα ὡσὰν αὐτούς».Αυτή είναι η φράση που μας κάνει μέχρι και στις μέρες μας, ανθρώπους που χρησιμοποιούν τέτοια λόγια, να τους αποκαλούμε Φαρισαῖους. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἁμαρτωλοί και μόνον αὐτὸς εἶναι ὁ ἄγγελος!

    Τί σοῦ ἔκαναν οἱ ἄλλοι καὶ τοὺς κατηγορεῖς; Τί σοῦ ἔφταιξε καὶ ὁ ταλαίπωρος Τελώνης, ποὺ θρηνεῖ τὴ δυστυχία του; Γιατὶ κατηγορεῖς τόσο σκληρά; Γιατί δὲν συμπονᾶς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους; Γιατὶ δὲν προσεύχεται γι’ αὐτούς; Ποιός εἶσαι ἔπειτα ἐσύ, ποὺ κατακρίνεις; Ποιός σοῦ ἔδωσε αὐτὸ τὸ δικαίωμα;

   Ὁ Θεὸς όμως συγχωρεῖ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ τοὺς χαρίζει  τὴν εὐτυχία Του. Κάνει άραγε το ίδιο με τους υποκριτές, οι οποίοι βέβαια μπορεί να κοροϊδέψουν τον κόσμο όλο σε αυτή την πεπερασμένη ζωή τους, όμως γυμνοί θα παρουσιαστούν στην δίκαιη κρίση του Θεού.

    Γεμάτη, ἡ κοινωνία μας, δυστυχῶς, ἀπὸ Φαρισαίους, που είναι κόλακες, θορυβοποιοί, ἐγωϊστές, φίλαυτοι, συμφεροντολόγοι, καιροσκόποι, δουλοπρεπεῖς, ὑποκριταί, φυγόπονοι, φθονεροί, ἀσεβεῖς, ποὺ στὸ τέλος ταπεινώνονται καὶ συντρίβονται. Γιατί τὸ εἶπε σαφῶς ὁ Κύριος: «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται....»

    ...καὶ ὁ ἕτερος Τελώνης.   Σκυμμένος σὲ μιὰ γωνιὰ ὁ Τελώνης, θλιμμένος, θρηνεῖ χωρὶς νὰ μπορεί νὰ ὁμιλήσῃ. Οὔτε τὰ μάτια του δὲν τολμᾷ νὰ ὑψώσῃ πρὸς τὸν οὐρανό.  Δὲν κατηγορεῖ κανένα. Χτυπάει μόνον μὲ ὀδύνη τὰ στήθη του καὶ ζητεῖ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.  Εἶναι ὁ σκλαβωμένος ἀετός.  Τὸν ἐπλήγωσε ἡ ἁμαρτία μὲ τὸ φαρμεακερό της βέλος. Τοῦ ἔσπασε τὰ φτερὰ. Ὑποφέρει. Καὶ κράζει:
«Ὁ Θεὸς ἱλάσθητι μοι τῷ ἁματωλῷ!»Μόνον αὐτὸ λέει και είναι αρκετό γιατί ποιός ζήτησε μετανιωμένος το έλεος του Θεού και δεν το πήρε;

    Ἀδελφοί μου, ἡμεῖς εἴμεθα οἱ Τελῶνες. Ὁ ἕνας ἔφταιξε σε τοῦτο· ὁ ἄλλος στο άλλο και όλοι εἴμαστε  ὑπόλογοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὅμως δεν θα λιποψυχήσουμε.Ὁ Κύριος εἶναι σπλαχνικός. Μᾶς δέχεται ὅλους. Δὲν τὸν ἀκοῦτε; «Δεῦτε πρὸς Μὲ πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ια΄ 28).

    Ἐλᾶτε κοντά μου οἱ κουρασμένοι, οἱ φορτωμένοι μὲ ἀμαρτίες. Ἐγὼ θὰ σᾶς ξεκουράσω, μας λέει. Ἐκεῖ ψηλά, μὴ λησμονοῦμε, εἶναι στημένος ὁ Σταυρός που στήθηκε για όλους εμάς.  Γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

    Κουράγιο, λοιπόν. Οἱ Τελῶνες θὰ γεμίσουν τὸν Παράδεισον. Οἱ μετανοήσαντες Τελῶνες. Γιατί  πρὶν τελειώσει ἡ παραβολή, ὁ Κύριος ἔκανε τὴν πιὸ βαρυσήμαντη δήλωση: Ὅτι ἀπὸ τοὺς δύο, έφυγε δικαιωμένος για τὸ σπίτι του ὄχι ὁ Φαρισαῖος, ἀλλ’ ὁ μετανοήσας ἁμαρτωλὸς Τελώνης: «Ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».

    Δὲν τὸν ἔσωσαν τὸν Φαρισαῖο οἱ νηστεῖες του, οὔτε οἱ ἐλεημοσύνες του. Δικαιώθηκε ὁ ἄλλος, ὁ ἁμαρτωλος, ἀλλὰ ταπεινὸς καὶ μεταμεληθεὶς Τελώνης. Πόσες τέτοιες ἐκπλήξεις θὰ δεί ὁ κόσμος στην ἄλλη ζωή!  Ἄνθρωποι, ποὺ  τους θεωροῦμε Αγίους, θὰ καταδικασθοῦν.  Καὶ ἄλλοι πάλι ποὺ τους θεωρούσαμε ἁμαρτωλούς, θὰ κερδίσουν τὸ πολυπόθητο στεφάνι της νίκης, γιατί εἶχαν ἀληθινά μετανοήσει για τα σφάλματα τους.
Καλό Τριώδιο σε όλους!!!

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ

Μια ευλογημένη συνήθεια της Ενορίας μας.
    Τουλάχιστον μια φορά τον μήνα τελείτε στον Ιερό Ναό μας, των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης στους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας, η όμορφη Ακολουθία της Αγρυπνίας και για τον μήνα Φεβρουάριο τιμώμενος Άγιος ήταν ο  Άγιος Πολύκαρπος, επίσκοπος Σμύρνης.

    Όλα ήταν έτοιμα και στις 9.00 το βράδυ σήμαναν οι καμπάνες του ναού για να καλέσουν τους πιστούς στην Ακολουθία της Αγρυπνίας, που ξεκίνησε με το Απόδειπνο, συνέχισε με τον Εσπερινό του Αγίου, την Λιτή και την Αρτοκλασία, κατόπιν τον Όρθρο με όλα τα "γράμματα" του Αγίου, όπου στους Αίνους προσκυνήσαμε την εικόνα του Αγίου Πολυκάρπου και μας έχρισε ο ιερέας μας με το ευλογημένο έλαιο από την καντήλα του, αλλά προσκυνήσαμε και το ιερό Λείψανο του Αγίου Λουκά του ιατρού, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, που βρίσκεται θησαυρισμένο στον ναό μας και τίθεται προς προσκύνηση πάντα στις Αγρυπνίες μας για ευλογία των συμμετεχόντων.

   Ακολούθησε η Θεία Λειτουργία με αποκορύφωμα την Θεία Κοινωνία, όπου μεταλάβαμε τα Δώρα του Χριστού σε 'μας, το Σώμα και το Αίμα Του, διαβάστηκε από τον ιερέα μας, τον π.Χρυσόστομο Τελίδη, το κόλλυβο του Αγίου και μετά το "Δι'ευχών"μας  παρότρυνε να περάσουμε στο αρχονταρίκι του ναού, όπου οι κυρίες της διακονίας είχαν ετοιμάσει Τράπεζα "δια τον κόπον της Αγρυπνίας"σύμφωνα με το μοναστηριακό τυπικό και ιδιαίτερα το αγιορείτικο,όπου για κάθε δώρο υπάρχει και το αντίδωρο.

    Επόμενη Αγρυπνία, στον Ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, λίγο πριν αρχίσει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, την Παρασκευή 15η του Μάρτη προς τιμήν του οσίου πατρός ημών Χριστοδούλου του εν Πάτμω.
   Παρακάτω ακολουθούν μερικές φωτογραφίες από την Αγρυπνία μας, που με μεγάλη διακριτικότητα τραβήχτηκαν από τα μεγαλύτερα παιδιά των κατηχητικών μας, για να σας κάνουν όλους μετόχους της λειτουργικής ζωής μας, μέσω της ιστοσελίδας του ναού μας, που με πολύ αγάπη σας τις προβάλλει και μέσω της αμεσότητας που έχει το διαδίκτυο, τις μεταφέρει σε παλιούς και νέους Ενορίτες μας, φίλους και γνωστούς, στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, για να μην νοιώθουν ξένοι όπου και αν βρίσκονται.

Ευχόμαστε από καρδιάς να έχετε 
ένα όμορφο και ευλογημένο Σαββατοκύριακο!!!

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟ ΣΜΥΡΝΗΣ


ΕΙΔΗΣΙΣ:
      Στην μνήμη του Αγίου ενδόξου ιερομάρτυρος Πολυκάρπου, επισκόπου Σμύρνης, θα τελεστεί Αγρυπνία  την Παρασκευή 22α Φεβρουαρίου το βράδυ στις 9.00, στον ιερό Ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης στους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας.

    Στις 9.00 το βράδυ της Παρασκευής 22ας Φεβρουαρίου, θα σημάνουν οι καμπάνες του Ναού μας, των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, στους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας, καλώντας όλους μας στην Αγρυπνία που θα τελεστεί προς τιμή του Αγίου Πολυκάρπου Επισκόπου Σμύρνης.

     Η Αγρυπνία θα ξεκινήσει  με την Ακολουθία του Αποδείπνου, θα συνεχίσει με τον Εσπερινό του Αγίου, την Λιτή και την Αρτοκλασία, κατόπιν θα γίνει ο Όρθρος της εορτής, με προσκύνηση στους Αίνους, μικρού τεμαχίου των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Λουκά του Ιατρού Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, το οποίο θησαυρίζεται στον Ναό μας, προς ιδιαίτερη ευλογία  των Ενοριτών αλλά και των προσκυνητών μας.

   Επίσης την ίδια στιγμή θα γίνει επίσης και η Χρίσις των πιστών, εκ του ιερέως, με το ευλογημένο έλαιο του Αγίου Πολυκάρπου και τέλος θα τελεστεί η Θεία Λειτουργία.

   Μετά το "Δι'ευχών" θα προσφερθεί στο φιλόξενο Αρχονταρίκι του Ναού μας, τσάι και κεράσματα "δια τον κόπον της Αγρυπνίας"σύμφωνα με την αγιορείτικη παράδοση.

   Ελάτε και εσείς στην Αγρυπνία μας για  να συμπροσευχηθούμε ζητώντας την βοήθεια και τις πρεσβείες του Αγίου ενδόξου ιερομάρτυρος Πολυκάρπου.


Καλή Αγρυπνία!!!
 

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

"Σοὶ Πολύκαρπος ὡλοκαυτώθη Λόγε,
Καρπὸν πολὺν δοὺς ἐκ πυρὸς ξενοτρόπως.

Εἰκάδι ἐν τριτάτῃ κατὰ φλὸξ Πολύκαρπον ἔκαυσεν".
    Ο Άγιος Πολύκαρπος γεννήθηκε περίπου τον 8Ο μ.Χ. από ευσεβείς γονείς, ονόματι Παγκράτιος και Θεοδώρα, όπου και είχαν φυλακιστεί διότι ήταν Χριστιανοί. 
     Ο Άγιος Πολύκαρπος βαπτίστηκε Χριστιανός σε νεαρή ηλικία, περίπου 20 χρονών. 
     Υπήρξε μαθητής του Ευαγγελιστού Ιωάννου, ο οποίος και τον χειροτόνησε Επίσκοπο Σμύρνης. 
    Ο Άγιος, διακρινόταν για την μεγάλη του σωφροσύνη, την αυστηρότητα του ήθους του, αλλά και την ολόψυχη αφοσίωσή του στη διδασκαλία του Ευαγγελίου. 
    Ωστόσο δεν παρέλειπε να επιτελεί και τα Eπισκοπικά του καθήκοντα με Aποστολικό ζήλο. 
    Όταν άρχισε ο διωγμός κατά των Χριστιανών επί αυτοκρατορίας Αντωνίου Πίου, ο ανθύπατος της Μικράς Ασίας Στάτιος Κοδράτος συνέλαβε τον Άγιο Πολύκαρπο, και τον... διέταξε να απαρνηθεί την πίστη του στο Χριστό και να Τον βλασφημήσει δημόσια. 
    Τότε, ο Άγιος με μεγάλο θάρρος του απάντησε ότι υπηρετεί τον Χριστό 86 χρόνια χωρίς καθόλου να Τον αδικήσει.
     Πώς θα μπορούσε τώρα να Τον βλασφημήσει και να Τον αρνηθεί; 
   Ο ανθύπατος τότε διέταξε να τον ρίξουν στη φωτιά, από την οποία βγήκε ανέγγιχτος διότι η φωτιά σχημάτισε γύρω από το σώμα του Αγίου Πολυκάρπου καμάρα χωρίς να τον αγγίξει. 
    Τότε, οι βάρβαροι τον αποκεφάλισαν. Το Ιερό σώμα του ρίχτηκε στη φωτιά  όπου οι πιστοί αργότερα συνέλεξαν τα Ιερά Λείψανά του.
    Έτσι, μαρτυρικά, ο Άγιος Πολύκαρπος Σμύρνης, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο στις 23 Φεβρουαρίου το 167 μ.Χ, προσθέτοντας ένα ακόμα μέλος στους αναρίθμητους ιερομάρτυρες της Ορθοδοξίας.

ΕΙΔΗΣΙΣ:
Στην μνήμη του Αγίου ενδόξου ιερομάρτυρος Πολυκάρπου, επισκόπου Σμύρνης, θα τελεστεί Αγρυπνία  την Παρασκευή 22α Φεβρουαρίου το βράδυ στις 9, στον ιερό Ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης στους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας. 

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ της Χαναναίας (Ματθ.ιε΄21-28)

 ῏Ω γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! 
 Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις.

    Ἡ Χαναναία τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου, ἔχει μιὰ βαθειὰ καὶ ἀκλόνητη πίστη, ποὺ ἀντέχει στὶς δοκιμασίες τοῦ διαβόλου καὶ στὴ δοκιμασία τοῦ χρόνου. Μένει ἄσβεστη. Πάντοτε παρηγορεῖ, κατευθύνουσα τὰ βήματα πρὸς τὴ βεβαία ἐκπλήρωση τῶν αἰτημάτων της. Ἐμφορεῖται ἀπὸ καρτερία κι ὑπομονή, ἔχουσα σταθερὸ προσανατολισμὸ πρὸς τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς σωτηρίας. Τὸν Χριστό.
    Αὐτὴ δὲ τὴν πίστη ὁ Χριστὸς δοκιμάζει καὶ δυσκολεύει. Ὄχι βέβαια γιὰ νὰ ταλαιπωρήσει τὴν γυναίκα, μήτε νὰ τὴν τιμωρήσει. Δὲν τὴν ἀγνοεῖ ἄλλωστε, μὰ ἐπιθυμεῖ νὰ καταδείξει περίτρανα τὴ μεγάλη ἀξία τῆς πίστεώς της, ποὺ ἄντεξε τὶς δοκιμασίες καὶ ἔμεινε ἀκλόνητη. Γιατὶ μιὰ τέτοια πίστη ἀξίζει ὅσο ὁ κόσμος ὅλος. Ἐνῶ μιὰ ἀδύναμη καὶ λυμφατικὴ σὲ τέτοια δοκιμασία καὶ ἀδιαφορία, θὰ εἶχε λυγίσει καὶ θὰ εἶχε ἀφανιστεῖ.

  Ἡ Χαναναία ὅμως καθοδηγούμενη ἀπὸ τὴ βαθειὰ πίστη της, δὲν ἀμφιβάλλει στὸ ἐλάχιστο πὼς ὁ Χριστὸς εἶναι«ὁ μόνος καὶ ὁ μεγάλος θεραπευτὴς τοῦ κόσμου». Μπροστὰ σ᾿ αὐτὴ τὴν πεποίθηση, οἱ δοκιμασίες τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ βραδύτητά Του ν᾿ ἀπαντήσει στὸ αἴτημά της, δὲν τὴν ἀποθαρρύνουν, δὲν τὴν ἀπογοητεύουν. Συνεχίζει νὰ ζητεῖ καὶ νὰ ἱκετεύει, γιατὶ πιστεύει στὸ ἔλεος τοῦ Χριστοῦ.
    Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς ἐκφράζει τὸ θαύμασμό Του! Ἐπειδὴ κι Αὐτὸς θαυμάζει κάποιες φορὲς γιὰ τὰ κατορθώματα τῶν ἀνθρώπων. Τὰ κατορθώματα ὄχι τῆς δυνάμεώς τους, μήτε τῆς σοφίας ἢ τῆς ἐπιστημοσύνης τους μὰ γιὰ τὰ κατορθώματα τῆς πίστεως ἢ καὶ τῆς ἀπιστίας τους.
    Εἶναι δὲ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ κομβικὸ σημεῖο, ποὺ φανερώνει τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου ὡς πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ προσωπικότητα. Αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι τὸ «διαφορετικὸ» τὸ «ἄλλο», ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ κυριαρχεῖ ἐπάνω στὸν κόσμο. Μὰ καὶ τὸ οὐσιαστικὸ στοιχεῖο «ποὺ ὁρίζει τὴν προσωπικὴ σχέση μὲ τὸ Θεό». Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ προσεύχεται στὸ Θεὸ καὶ νὰ διαλέγεται μαζί Του.
῏Ω γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! 
 Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις.
«Ὦ γυναίκα, ἡ πίστη σου εἶναι μεγάλη· ἂς γίνῃ τὸ θέλημά σου». Τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ. Σφραγίζουν τὴν πορεία τῆς δοκιμαζόμενης πίστεως, ποὺ τελικὰ βγαίνει νικήτρια! Νικάει γιατὶ γνωρίζει νὰ ὑπομένει. Καὶ ὑπομένει γιατὶ ἐλπίζει. Ἐλπίζει δὲ γιατὶ στηρίζεται στέραια καὶ ἀκλόνητα στὴν σωτήρια ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὑπάρχει γιὰ ὅλους.
    Μ᾿ αὐτὸ τὸν τρόπο ὑπογραμμίζεται τὸ γεγονὸς πὼς ὁ Θεὸς δὲν ἀναπαύεται καὶ δὲν ἀρκεῖται σὲ μιὰ ἰσχνὴ καὶ λυμφατικὴ πίστη. Μιὰ τέτοια πίστη, ποὺ στὸ παραμικρὸ ἐμπόδιο τρεμοσβήνει καὶ χάνεται, ἔχει ἐλάχιστη σημασία ἢ καθόλου. Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ λογαριαστεῖ ὡς γεγονὸς ἄξιο τιμῆς γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
   Ἀπεναντίας ὁ Χριστὸς ἱκανοποιεῖται ἀπὸ τὴν πίστη ποὺ πέρασε δύσκολο δρόμο δοκιμασιῶν καὶ πολεμικῆς. Ποὺ ὅμως στάθηκε ὄρθια καὶ διάβηκε μὲ κουράγιο καὶ ἐλπίδα γιὰ τὴν τελικὴ νίκη. Ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν πνευματικὴ ἀναγέννηση νὰ ἐγκλωβίζεται ἀπὸ τὰ ἐμπόδια τοῦ διαβόλου καὶ τελικὰ νὰ ἀπαξιώνεται.
   Μιὰ τέτοια πίστη ποὺ νίκησε τὶς ποικίλες δοκιμασίες καὶ ξεπέρασε τὰ πολλὰ ἐμπόδια τοῦ ἀντιδίκου, ἐπιδοκιμάζει καὶ εὐλογεῖ ὁ Χριστός. Μιὰ πίστη σὰν τοῦ Ἀβραάμ, ποὺ ἐμπιστεύθηκε τὴν ὕπαρξή του καὶ τοὺς ἀνθρώπους του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Τὴν πίστη τοῦ πολλαπλῶς δοκιμαζομένου Ἰώβ, ποὺ ἀφέθηκε κυριολεκτικῶς στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.
   Τὴν πίστη τοῦ Μωϋσῆ ποὺ δοκιμάστηκε γιὰ σαράντα χρόνια στὴν ἔρημο δίχως γογγυσμὸ, μὰ δοξάζοντας τὸ Θεό. Τὴν πίστη τῶν Μαρτύρων, τῶν Ἁγίων, τῶν Ὁσίων τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ μὲ καρτερία, ἀγώνα, θυσία, μαρτύρια, θάνατο, ἐπιβεβαιώνουν κάθε ἡμέρα καὶ κάθε στιγμὴ τὴν ἐμπιστοσύνη τους στὸ Θεό.
   Τέλος δὲν ἔχει ὁ μακρὺς κατάλογος τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, τῶν ὁποίων ἡ πίστη δοκιμάστηκε, δυσκολεύτηκε, ἐμποδίστηκε, μὰ τελικὰ ἄντεξε καὶ νίκησε. Ὅπως τῆς Χαναναίας τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου. Ποὺ ἡ πίστη της πρὸς καιρὸ ἀγνοήθηκε καὶ ὑποτιμήθηκε. Ὅμως ἄντεξε, γιατὶ γνώριζε πὼς ἀπευθύνεται πρὸς τὸν μοναδικὸ Σωτήρα ποὺ θὰ τὴν ἀκούσει τελικὰ καὶ θὰ παράσχει τὴ θεραπεία στὴ δαιμονιζόμενη κόρη της. Τὸν πίστεψε καὶ ἀνταμείφθηκε· «ἂς γίνει τὸ θέλημά σου. Καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἡ θυγατέρα της γιατρεύτηκε».
    Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἂν ἐρχόταν σήμερα ὁ Χριστὸς στὴ γῆ μας, θὰ εὕρισκε ἆρα γε μιὰ τέτοια πίστη σὰν τῆς Χαναναίας; Φοβούμαστε πὼς ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος στέκεται ἀδύναμος καὶ στὸ νὰ πιστεύσει καὶ στὸ νὰ μὴ πιστεύσει. Μένει μετέωρος καὶ ἕτοιμος νὰ γήρει στὴν πλευρὰ ποὺ θὰ ταυτιστεῖ μὲ τὰ συμφέροντά του. Ἕτοιμος νὰ πιστεύσει στοὺς ἐπικίνδυνους σωτῆρες, ποὺ τὸν κυκλώνουν. Καὶ ἕτοιμος νὰ ἀπορρίψει ὅ,τι φαίνεται δύσκολο καὶ δύσβατο.Ἕτοιμος νὰ καμφθεῖ ἀπὸ τὶς δοκιμασίες καὶ ἕτοιμος νὰ παραιτηθεῖ ἀπὸ κάθε εἶδος ἀγώνα καὶ προσπάθεια. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Χριστὸς θὰ τὸν προσπεράσει καὶ ἔτσι θὰ χαθεῖ μιὰ εὐκαιρία σωτηρίας καὶ λύτρωσης. Καὶ τὸ σπουδαιότερο καὶ τὸ τραγικό, πὼς ὑπεύθυνος θὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος.