Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΤΗΣ "ΙΘΑΚΗΣ" ΜΑΣ ΣΤΟ 4Ε.

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ.

   Αποτέλεσμα εικόνας για αγιοσ κύριλλος
Κύριλλον ὑμνῶ τοῦ Κυρίου μου φίλον,
Και Κυρίας πρόμαχον Ἀειπαρθένου.
Εὕρατο τυμβοχοήν ἔνατον Κύριλλος 
ἐς ἦμαρ.

Θανών Kύριλλος της Aλεξάνδρου Πάπας,
Προς Kύριον μετήλθε πάντων Kυρίων.
Eύρατο τυμβοχοήν ένατον Kύριλλος 
ες ήμαρ.
Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ αλεξανδρειασ    Ο Άγιος Κύριλλος έζησε επί βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού και γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 370 μ.Χ. από εύπορους γονείς της ελληνικής κοινωνίας της πόλεως. Ανεψιός του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου ο Κύριλλος, έλαβε μεγάλη θεολογική μόρφωση, ενώ ασκητεύοντας σε Μονές της Αιγύπτου και αλλού για αρκετό διάστημα κοντά σε φωτισμένες μορφές της Ορθοδοξίας, γνώρισε τον μοναχισμό και τον πνευματικό αγώνα και έγινε έτσι ικανός ώστε λίγο αργότερα έγινε διάδοχος του θείου του, στον αρχιεπισκοπικό θρόνο Αλεξανδρείας. και ενθρονίσθηκε στις 17 Οκτωβρίου 412 μ.χ διαποιμαίνοντας την Εκκλησία της Αλεξανδρείας επί 32 έτη.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ αλεξανδρειασ    Όταν έγινε η Γ' Οικουμενική Σύνοδος το 431 μ.Χ. στην Έφεσο, ο Κύριλλος υπήρξε πρόεδρος αυτής και συνετέλεσε με επεισοδιακό τρόπο να γκρεμιστούν οι κακοδοξίες του δυσεβούς Νεστορίου, για το πρόσωπο της υπεραγιάς Δεσποίνης ημών Θεοτόκου.
    Ο Κύριλλος είναι από τους κορυφαίους δογματικούς της ορθόδοξης Εκκλησίας και έχει γράψει πολλά θεολογικά συγγράμματα, που ως σήμερα αποτελούν πηγή σοφίας και έμπνευσης. Χαρακτηρίζει το Χριστό κατά την Θεία Του φύση ως «του Πατρός φύσει Υιός και υπέρ ημάς Λόγος»«εκ Θεού Λόγος»«άνωθεν εκ Θεού Πατρός», ο οποίος είναι Θείος Λόγος και ο οποίος «οικονομικώς κατεφοίτησε δι' ημάς εις ανθρωπότητα», «γέγονε σαρξ» και «καθ' ημάς άνθρωπος»«ηνώθη κατά φύσιν και καθ' υπόστασιν τη σαρκί». Έτσι, η Παναγία είναι Θεοτόκος, διότι στον Όρο αυτό συμπεριλαμβάνεται και το πραγματικό της Θείας ενανθρωπήσεως του Λόγου, της κατά σάρκα γεννήσεως του Θεού από την Παρθένο και της υποστατικής ενώσεως των δύο φύσεων στο πρόσωπό του. Ο Όρος Θεοτόκος συνοψίζει άριστα την ενότητα του προσώπου του Χριστού.
Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ αλεξανδρειασ    Το όνομα του Αγίου Κυρίλλου ενεπλάκη στον βασανιστικό και φρικτό θάνατο της φιλοσόφου Υπατίας από εξαγριωμένο όχλο χριστιανών και μάλιστα κατηγορήθηκε από μερίδα παλαιοτέρων αλλά και νέων εκκλησιαστικών ιστορικών και κατηγορείτε μέχρι και σήμερα πως ήταν ο υπαίτιος και παρακινητής αυτής της άγριας δολοφονίας. Όμως ιστορικά κείμενα της εποχής εκείνης αποδεικνύουν ότι ο Κύριλλος απουσίαζε από την πόλη και μάλιστα του ζητήθηκε από τους Εθνικούς να επιστρέψει γρήγορα στην πόλη για να επικρατήσει και πάλι η ειρήνη. 
Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ αλεξανδρειασ    Το εξόφθαλμο έργο του τον καθιστά εκ των κορυφαίων δογματικών της ορθόδοξης Εκκλησίας και έχει συγγράψει πολλά θεολογικά συγγράμματα, τα οποία του απέφεραν τον χαρακτηρισμό του στύλου της Ορθοδοξίας και περίοπτη θέση ανάμεσα στους εκκλησιαστικούς συγγραφείς.
    Ο Κύριλλος ως επίσκοπος έλεγχε την κοινωνική ανισότητα και καυτηρίαζε την αναλγησία των πλουσίων, ενώ παράλληλα προέτρεπε τους πιστούς να ζουν σύμφωνα με το ιδεώδες της χριστιανικής ζωής και αγάπης και τους συνιστούσε να ζουν ζωή σύμφωνη με το θέλημα του Θεού και το χριστιανικό τους όνομα. Επίσης αντιμετώπισε διάφορες αιρέσεις και σχίσματα που εμφανίστηκαν στην τότε εκκλησία και ταλάνισαν την πίστη των ανθρώπων.
    Με πολλά πνευματικά κατορθώματα στο ενεργητικό του, ο Κύριλλος παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο την 27η Ιουνίου του 444 μ.Χ., αφού πατριάρχευσε όπως είπαμε στην αρχή για 32 περίπου χρόνια. Δικαίως ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης τον προσονόμασε «σφραγίδα των Πατέρων».
Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ αλεξανδρειασ    Να σημειώσουμε τέλος, ότι η μνήμη του Αγίου Κυρίλλου εορτάζεται την 9ην Ιουνίου εκάστου έτους, ενώ επαναλαμβάνεται η εορτή του και την 18η Ιανουαρίου, μαζί με την μνήμη του Αγίου Αθανασίου, οι οποίοι είναι και  οι δύο Πατριάρχες Αλεξανδρείας.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ.

"Ο στύλος της Ορθοδοξίας"

Άλλο ένα άρθρο του πρωτοπρεσβύτερου π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα φιλοξενούμε στην ιστοσελίδα του ναού μας, αυτήν την φορά αφιερωμένο σε έναν από τους μεγαλύτερους Αγίους της Ορθοδοξίας μας, τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Άθανάσιο, Μέγα τον αναφέρει το Συναξάριο της Εκκλησίας μας, που σε νεαρή ηλικία, διάκονος ακόμα κατατρόπωσε τον Άρειο και την διδασκαλία του, εκπροσωπώντας το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Α' Οικουμενική Σύνοδο και καταγράφοντας μαζί με τους υπόλοιπους εκπροσώπους των άλλων Πατριαρχείων, τα πρώτα επτά άρθρα του "Πιστεύω" όλης της Χριστιανοσύνης και συντάσσοντας κανόνες που έδωσαν λύση σε προβλήματα που ταλάνιζαν τους χριστιανούς εκείνης της εποχής, αλλά και που είναι τα θεμέλια της Εκκλησίας μας μέχρι και σήμερα.  

Ο αγώνας του κατά των αιρέσεων.

     Η αίρεση στον χώρο της Εκκλησίας είναι ό,τι μια βαριά αρρώστια στο ανθρώπινο σώμα. Ένα καρκίνωμα που αν δεν εκδιωχθεί θέτει σε κίνδυνο την πνευματική υγεία των μελών της. Γι' αυτό η Εκκλησία, το πραγματικό σώμα του Χριστού, από άγάπη και φιλανθρωπία, δια των υγειών μελών της, των αγίων, πολεμά τις αιρέσεις, όπως το ανοσοποιητικό σύστημα ένός υγιούς οργανισμού τον ιό που προκαλεί την ασθένεια. Τους αιρετικούς όμως δεν τους θεωρεί εχθρούς της, αφού άλλωστε η Εκκλησία δεν έχει εχθρούς, αλλά άρρωστα μέλη της, τα οποία αγαπά και προσπαθεί να θεραπεύση.
    Ο Μέγας Αθανάσιος αγωνίστηκε όσο λίγοι για την διαφύλαξη των αληθειών της πίστεως που προσπαθούσαν να αλλοιώσουν οι αιρετικοί, οι οποίοι τον πολέμησαν με λύσσα. Με συκοφαντίες και κάθε λογής μηχονορραφίες κατάφεραν, πολλές φορές, να τον εξορίσουν και να τον απομακρύνουν από το ποίμνιό του. Αξιοσημείωτο είναι το ότι από τα σαρανταέξι χρόνια που ήταν Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, τα δεξαέξι τα πέρασε στην εξορία. Αλλά και από εκεί δεν έπαψε να μάχεται υπέρ του ποιμνίου του και εναντίον της αιρέσεως.
     Η αίρεση δημιουργεί φατρίες και σχίσματα, κομματιάζει και διαιρεί. Ο άγιος Πέτρος Αλεξανδρείας είχε την ευλογία να δη τον Χριστό, ο οποίος όμως φορούσε ένα χιτώνα ξεσχισμένο. Στην ερώτηση του αγίου, ποιός σού έσχισε τον χιτώνα, ο Χριστός απάντησε: "Άρειος ο άφρων". 
         Η λέξη αίρεση παράγεται από το ρήμα αιρέω που σημαίνει εκλέγω. Οι αιρετικοί επιλέγουν ένα κομμάτι της αλήθειας που τους βοηθά να στηρίξουν τις απόψεις τους και απορρίπτουν την αλήθεια στο σύνολό της. Αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα, διότι όταν αλλοιώνεται η πίστη χάνεται ο ορθός τρόπος ζωής. Ο τρόπος θεραπείας από τα πάθη, η μέθοδος καθάρσεως της καρδιάς, δια της οποίας οδηγείται ο άνθρωπος στην γνώση του Θεού, "μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται", αφού η θεωρία του Θεού ταυτίζεται με την αληθινή γνώση.
      Ο Άρειος υποστήριζε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα του Θεού "δημιουργηθέν εν χρόνω" και επομένως, όπως όλα τα κτίσματα, έχει αρχή και τέλος. Αν είναι αλήθεια όμως αυτό, τότε ο Χριστός δεν μπορεί να σώση τον άνθρωπο, αφού μόνο ο Θεός έχει αυτή την δυνατότητα. Εμείς όμως γνωρίζουμε από την αγία Γραφή, αλλά και από την πείρα της Εκκλησίας, ότι ο Χριστός σαρκώθηκε για να σώση και να θεώση τον άνθρωπο.
      Στην πρώτη οικουμενική σύνοδο, η οποία καταδίκασε τις διδασκαλίες του Αρείου, συμμετείχε, σε νεαρή ηλικία (γύρω στα 26), και ο άγιος Αθανάσιος, Διάκονος τότε, ως εκπρόσωπος του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και με ατράνταχτα επιχειρήματα κατέδειξε την πλάνην και το ψεύδος των διδασκαλιών του Αρείου. 
Ο Μ. Αθανάσιος παρακολούθησε την Α’ Οικουμενική Σύνοδο ως διάκονος – γραμματέας του επισκόπου Αλεξανδρείας Αλέξανδρου.       Αλλά και αργότερα ως Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας με δυνατό λόγο, προφορικό και γραπτό, διατύπωσε με σαφήνεια τις αλήθειες τις οποίες οι αιρετικοί διέστρεφαν. Ότι, δηλαδή, ο Χριστός δεν είναι κτίσμα, αλλά... 
"ο Υιός και Λόγος του Θεού, τέλειον γέννημα του Πατρός, γέννημα δε όχι κατά θέλησιν, αλλά κατά φύσιν. Δεν προήλθε διότι το ηθέλησεν ο Πατήρ, αλλά διότι είναι μέσα είς την φύσιν του Πατρός να γεννά τον Υιόν και μέσα εις την φύσιν του Υιού να γεννάται. Τούτο ακριβώς συνιστά την διαφοράν αυτού από τα κτίσματα. Είναι εικών και ομοίωσις του Πατρός, ενώ ο άνθρωπος είναι απλώς κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν, άναρχος και Αυτός, όπως ο Πατήρ".
      Η Εκκλησία σε λίγους ανθρώπους έχει δώσει την προσωνυμίαν Μέγας. Μεταξύ αυτών έξέχουσα θέση κατέχει ο άγιος Αθανάσιος. Πολύ πετυχημένα είναι τα παρακάτω που έχουν γραφεί γι' αυτόν: 
"Σπανίως το επωνύμιον Μέγας εκάλυψε τόσον ουσιαστικόν
περιεχόμενον όσον εις την περίπτωσιν του Αθανασίου Αλεξανδρείας. Μέγας εις τον ζήλον, μέγας εις την αγάπην, μέγας εις την αγιότητα, μέγας εις την ορθοδοξίαν. Με αυτά τα προσόντα του είναι τώρα τόσον ζωντανός εις την συνείδησιν του χριστιανικού πληρώματος όσον ήτο και όταν εζούσε σωματικώς". Αλλά και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος τον επιμνημόσυνο λόγο του στον μέγαν Αθανάσιον, αρχίζει με την χαρακτηριστική φράση, "Αθανάσιον επαινών, αρετήν επαινέσομαι". 
     Πράγματι υπήρξε υπόδειγμα αρετής, αφού αυτή είναι καρπός αληθινής κοινωνίας με τον ζώντα Τριαδικό Θεό.
     Η μνήμη του Αγίου Αθανασίου τελείται την 18ην Ιανουαρίου, μαζί με αυτήν  του Αγίου Κυρίλλου, αλλά και την 2αν Μαΐου (ημέρα της κοιμήσεώς του).
τού Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα
Τα σχόλια της ιστοσελίδας μας...
Εικόνα Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αθανασίου ετησίως δύο φορές το χρόνο. 
    *Στις 2 Μαΐου, όπου εορτάζει την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του. (δεν υπάρχει βέβαια καμία έγγραφη αναφορά για το γεγονός της ανακομιδής, αποδεδειγμένα μάλιστα ιστορικά αυτή είναι η ημερομηνία κοίμησης του Αγίου, το οποίο το μαθαίνουμε από τον Κώδικα των Καυσοκαλυβίων. αλλά και από  τον Λαυριώτικο Κώδικα) 
       *Στις 18 Ιανουαρίου, όπου τιμάται μαζί με τον Άγιο Κύριλλο, χωρίς να είναι ακόμα μέχρι σήμερα γνωστό, το γιατί και πότε καθιερώθηκε αυτή η εορτή. Η Αγία Εκκλησία μας μάλλον θέλησε, όπως έκανε και στην μνήμη των Τριών Ιεραρχών, να αδελφώσει την μνήμη των άλλων δύο Μεγάλων Πατέρων αυτής και Αρχιεπισκόπων Αλεξανδρείας, του Μεγάλου Αθανασίου, πρωταγωνιστή κατά του Αρειανισμού, και του Αγίου Κυρίλλου (εορτάζει την 9η Ιουνίου), πρωταγωνιστή κατά του Νεστοριανισμού και όρισε το συνεορτασμό τους στις 18 Ιανουαρίου.
     Η Λουθηρανική, η Αγγλικανική και η Καθολική εκκλησία πάντως τιμούν την μνήμη του στις 2 Μαΐου.

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ, Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
                 
Ο Βίος και το μήνυμα του
                    (Εορτάζεται από την Εκκλησία μας την 17η Ιανουαρίου)
          Για ακόμα μια φορά φιλοξενούμε στην ιστοσελίδα του ναού μας, των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,στους Ανθόκηπους της Νέας Ευκαρπίας, ένα άρθρο τoυ Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα, σχετικά με τον Άγιο Αντώνιο και το πάντα επίκαιρο μήνυμα του ...να μην σταθούμε γυμνοί μπροστά στην κρίση του Θεού, αλλά να έχουμε να επιδείξουμε κάτι που θα κερδίσει την εύνοια Του.
      Ο Άγιος Αντώνιος, ο καθηγητής της ερήμου, είναι από τους λίγους που έλαβαν την προσωνυμία μέγας. Πραγματικά, υπήρξε μέγας αθλητής του πνευματικού στίβου και θριαμβευτής στους αγώνες εναντίον της πλάνης, της αμαρτίας, του διαβόλου και των πολυμόρφων παθών. Ο βίος του, που συνεγράφη από έναν άλλον μέγα, τον σύγχρονό του άγιο Αθανάσιο, Αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας, είναι υπερθαύμαστος και αξιοζήλευτος. Η μελέτη του πρέπει να αποτελή εντρύφημα όλων εκείνων, οι οποίοι ποθούν να βιώσουν το μεγαλείο της κατά Χριστόν ζωής.
"Οι πειρασμοί του Αγίου Αντωνίου"
(Έργο του Bernardino Parenzano, 1494).
    Ο Μέγας Αντώνιος με την άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή έφθασε στην κορυφή της πνευματικής ζωής και απέκτησε την αληθινή σοφία. Ονομάζει τον εαυτό του "ιδιώτην" και ήταν αγράμματος, είχε όμως διδάσκαλον την άνωθεν σοφίαν του Πνεύματος. Από την σοφία αυτή φωτισμένος και εμπνευσμένος έδωκε σοφότατες αποκρίσεις σε διαφόρους Χριστιανούς, που ζητούσαν να ωφεληθούν ψυχικά, όπως φαίνεται σε πολλά μέρη των "Γεροντικών" βιβλίων. Εκτός από αυτές άφησε και τα εκατόν εβδομήκοντα "κεφάλαια", που περιλαμβάνονται στην "Φιλοκαλία" και προσφέρουν μεγάλη ωφέλεια σε όσους τα διαβάζουν.
      Άσκηση ονομάζεται η προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος να εφαρμόζη το θέλημα του Θεού στην ζωή του. Η προσπάθεια να μεταμορφώση τα πάθη του, να καθαρθή από τα πάθη, για να μπορέση να αγαπήση "εξ όλης ψυχής και καρδίας", τον Θεό και τον άνθρωπο. Γιατί είναι αδύνατο να αγαπά αληθινά όποιος εξουσιάζεται από τα πάθη και κυρίως από την φιλαυτία, που καταδυναστεύει τον άνθρωπο και κάνει την ζωή του δύσκολη. Φιλαυτία είναι η άλογη αγάπη προς τον εαυτό μας και από αυτήν, ως από μητέρα, γεννώνται όλα τα άλλα πάθη, όπως της υπερηφανείας, της κενοδοξίας, της φιληδονίας, της φιλαργυρίας κ.λ.π.
      Στις ημέρες μας, συχνά γίνεται λόγος για την αγάπη, την ειρήνη και την φιλία μεταξύ των ανθρώπων και των λαών και για άλλα παρόμοια. Καλά είναι όλα αυτά, αλλά το ερώτημα είναι πώς μπορεί κανείς να αγαπά τους άλλους και να ειρηνεύη μαζί τους, την στιγμή που είναι υποδουλωμένος στα πάθη και δεν μπορεί να ειρηνεύση με τον ίδιο τον εαυτό του; Η αγάπη, κατά τον άγιο Μάξιμο τον ομολογητή, είναι έκγονος απαθείας. Δηλαδή γεννάται και αυξάνεται μέσα σε μια καρδιά, η οποία έχει καθαρθή ή τουλάχιστον αγωνίζεται επίμονα και επίπονα να καθαρθή από τα πάθη. Τότε η αγάπη είναι ανιδιοτελής και ανθεκτική στις αντιξοότητες και τις δυσκολίες. Δεν έχει ημερομηνία λήξης, αλλά διαρκεί και πέραν του τάφου, είναι "συνομήλικη με τους αιώνες". Αντίθετα, η εμπαθής αγάπη είναι ψεύτικη και διαρκεί όσον καιρό είναι σε θέση να υπηρετή και να τρέφη ή να τρέφεται από τα πάθη. Και πώς είναι δυνατόν να έχη αντοχή και διάρκεια, αφού οι συνθήκες ζωής αλλάζουν, τα συμφέροντα μεταβάλλονται και το ανθρώπινο σώμα φθείρεται και αλλοιώνεται;
 Η συνάντηση του ΑγΑντωνίου
με τον Αββά Παύλο
      Το μεγαλύτερο πρόβλημα των μεταπτωτικών κοινωνιών είναι τα ανθρώπινα πάθη. Τα εμπαθή άτομα προξενούν τεράστια προβλήματα στο οικογενειακό και το κοινωνικό τους περιβάλλον, αλλά και πολέμους και ακαταστασίες σε ολόκληρο τον κόσμο, όταν πρόκειται για άτομα που κατέχουν αξιώματα και εξουσία. Όπως τονίζει και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος: "Η αμαρτία έχει κοινωνικές προεκτάσεις. Τα αρρωστημένα άτομα αρρωσταίνουν τους κοινωνικούς θεσμούς και στην συνέχεια οι κοινωνικοί θεσμοί αρρωσταίνουν περισσότερο τα άτομα". Επομένως, η αλλαγή των ανθρωπίνων κοινωνιών προς το καλύτερο, ή μάλλον η εξανθρώπισή τους, προϋποθέτει την πνευματική αναγέννηση των μελών τους, η οποία μπορεί να γίνη με την άσκηση, την προσευχή, την μυστηριακή ζωή και γενικότερα με την υπακοή στην Εκκλησία και τους εκκλησιαστικούς θεσμούς.

Το όραμα του Αγίου Αντωνίου για την πορεία της ψυχής.

      Ο άγιος Αντώνιος με τους σκληρούς αγώνες του εναντίον των πνευμάτων της πονηρίας και της υπερηφανίας, απέκτησε την υψοποιό ταπείνωση. Εν τούτοις ο Θεός του απεκάλυψε ότι υπάρχει κάποιος υποδηματοποιός στην Αλεξάνδρεια, που τον έχει ξεπεράσει στην πνευματική ζωή και τον απέστειλε να διδαχθή το πνευματικό έργον εκείνου. Και όπως σημειώνει ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ: "Έμαθεν εξ αυτού να σκέπτηται ενδομύχως: Οι πάντες σώζονται, εγώ δε μόνος απόλλυμαι". Τον λόγον αυτό μπορούν να τον αντέξουν μόνον εκείνοι, που έχουν κατακτήσει το ακρότατον ύψος της ταπεινοφροσύνης.

     Η ταπεινοφροσύνη είναι μητέρα της αγάπης και όλων των άλλων αρετών. Ο Όσιος αγαπούσε θυσιαστικά τους πάντες και προσευχόταν για ολόκληρη την οικουμένη. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούσε με τους ανθρώπους και ιδιαίτερα με τους πονεμένους ανθρώπους. Με την αρχοντική του αγάπη τους παρηγορούσε αληθινά και τους στήριζε. Επισκέφθηκε κάποτε έναν θεολόγο - συγγραφέα, τον Δίδυμο, που ήταν τυφλός, αλλά όπως φαίνεται είχε ανοικτά τα μάτια της ψυχής του καί, μεταξύ άλλων, του είπε: 
"Μη σε στενοχωρεί και μη σε ταράζει, Δίδυμε, το γεγονός ότι σού λείπουν τα σωματικά μάτια. Διότι σού λείπουν τέτοια μάτια, με τα οποία βλέπουν οι μύγες και τα κουνούπια. Εσύ έχεις τέτοια μάτια, με τα οποία βλέπουν οι άγγελοι, με τα οποία ο Θεός καθοράται και το αυτού φως καταλαμβάνεται". 
Το περιστατικό αυτό φανερώνει τον τρόπο ποιμαντικής των Αγίων. Δεν απογοητεύουν και δεν απελπίζουν τους ανθρώπους, αλλά αντίθετα τους αυξάνουν την αγάπη για την ζωή, την κατά Χριστόν ζωή, αποδιώχνουν από την ψυχή τους την καταχνιά, αυξάνουν την χαρά, δυναμώνουν την πίστη, θεριεύουν την ελπίδα.
     Θα ήθελα να περατώσω το άρθρο αυτό με την συμβουλή - προτροπή του αγίου Αντωνίου: "Είναι ανάγκη να τρέχωμε να θεραπεύωμε τα πάθη της ψυχής, γιατί μέλλουμε να κριθούμε κατά πρόσωπον Θεού, για να μη βρεθούμε (εκεί) τιποτένιοι ή καταγέλαστοι".
Toυ Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα.

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ (Ματθ. δ' 12-17)

«Μετανοείτε·
ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών».
Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ (Ματθ. δ' 12-17)
      Ακόμη ηχούν στα αυτιά μας οι πολλές και συνηθισμένες χαρούμενες γιορτινές ευχές. Συνεχίζουμε να ζούμε και να απολαμβάνουμε με τις οικογένειές μας ευχάριστες ευκαιρίες, και περισσότερο ή λιγότερο πλούσιες διασκεδαστικές συγκεντρώσεις. Είναι και αυτή μια χαρμόσυνη γιορτινή ανάπαυλα που παρεμβάλλεται, για να μας απομακρύνει από τα καθημερινά προβλήματα και τις δυσκολίες τις ζωής. 
Αποτέλεσμα εικόνας για Μετανοείτε·ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών    Γιορτάσαμε τη Γέννηση του Χριστού μας μαζί με την ελπίδα της σωτηρίας που έφερε στον κόσμο, σ’ όλους μας. Άλλη μια αλλαγή χρόνου συντελέστηκε. Ένας καινούργιος χρόνος παίρνει τη θέση του παλιού, που τόσο μας ταλαιπώρησε όλους, ή τους περισσότέρους από εμάς. Φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος ελπίδες και προσδοκίες για κάτι καλύτερο. Γίνεται όμως και αφορμή για σχέδια και προγραμματισμούς. Για να διορθωθούν τα πολλά λάθη τού παρελθόντος. Να αναπληρώσουμε ό,τι παραλείψαμε ή αμελήσαμε να κάνουμε. Να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειές τους. 
Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ (Ματθ. δ' 12-17)Και όλα αυτά με τη βεβαιότητα ότι μπορούμε, και ασφαλώς, με τη βοήθεια του ενανθρωπίσαντος Κυρίου, μπορούμε να τα φέρουμε εις πέρας. Και ενώ όλοι, και ο καθένας χωριστά, ζούμε και χαιρόμαστε τις ευτυχισμένες στιγμές, σχεδιάζουμε το ελπιδοφόρο μέλλον, ακούμε τον Κύριό μας, στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, να μας ειδοποιεί. Ναι καλά όλα αυτά, αλλά πρώτα απ’ όλα...«μετανοείτε· ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών».
     Μετανοείτε, αλλάξτε τρόπο ζωής γιατί πλησίασε, είναι κοντά μας η βασιλεία των ουρανών. Μην ξεχνάτε το στόχο σας, γιατί «ήγγικε», είναι πολύ κοντά. Είναι φυσικά μια χρονική στιγμή που δεν γνωρίζουμε πότε θα έρθει. Θα αποτελέσει οπωσδήποτε το τέλος του χρόνου της πρόσκαιρης αυτής ζωής και θα μας μεταφέρει στην αιωνιότητα. Είναι λοιπόν και αυτή μια καινούργια αρχή για τον καθένα μας. Είναι το πέρασμα σε μια άλλη πραγματικότητα. Την μοναδική και αιώνια πραγματικότητα.
     Γι’ αυτό μας προετοιμάζει ο γεννηθείς Χριστός. Η βάπτιση του Κυρίου λοιπόν και η μετά από αυτή θανάτωση του Ιωάννη του Προδρόμου και βαπτιστή, θα σημάνουν την έναρξη του διδακτικού έργου του Χριστού. Ο ενανθρωπίσας Κύριός μας, συνεχίζοντας με συνέπεια το έργο της σωτηρίας μας, αφήνοντας πίσω την Ναζαρέτ, που χαρακτηρίζεται ως τόπος καταγωγής Του, εγκαθίσταται στην Καπερναούμ.
       Το πρώτο λοιπόν κήρυγμά Του, όπως μας το διασώζει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, έχει δύο κύρια αξιολογικά χαρακτηριστικά. Το ένα καθορίζει την βάση της νέας ζωής του ανθρώπου.  «Μετανοείτε», αυτή είναι η πρώτη λέξη. Οι σκέψεις μας, τα λόγια μας και οι πράξεις μας, δεν είναι άσχετα με ό,τι σκεπτόμαστε, πιστεύουμε, με ό,τι ενδόμυχα θέλουμε και στοχεύουμε. Όλα οργανώνονται και ετοιμάζονται στο μυαλό μας πριν γίνουν λόγος ή πράξη. Γι’ αυτό από εκεί, από τον νου μας, πρέπει να ξεκινήσει η αλλαγή, η μετάνοια. 
         Αλλάξτε λοιπόν, μας προτρέπει ο Κύριος, τον τρόπο που σκέπτεσθαι. Βάλλετε νέους στόχους στη ζωή σας. Μεταβάλλετε τα κριτήρια που κατευθύνουν τις σκέψεις σας πρώτα, και τις πράξεις σας, κατόπιν. Η αλλαγή αυτή θα φέρει την εσωτερική ανανέωση, την ουσιαστική μεταβολή και σαν συνέπεια και την ειρήνευση της ψυχής μας. Διορθώστε ακόμη την συμπεριφορά σας, και απέναντι στον πλησίον σας, που θα γίνει ο πρώτος αποδέκτης της αλλαγής σας, και μετά και στον Θεό σας, που σας παρακολουθεί και σας θέλει κοντά Του. 
Το δεύτερο στοιχείο, χαρακτηριστικό της διαρκούς ετοιμότητας, της συνεχούς αγωνιστικής εγρήγορσης, που προσδίδει ζωντάνια στον ακόλουθο του Χριστού, στον χριστιανό, είναι η γνώση που προειδοποιητικά τονίζεται και αποδίδεται από ένα ρήμα. «Ήγγικε». Έφθασε ή μάλλον σχεδόν μας έχει αγγίξει η στιγμή.
Ο διατιθέμενος χρόνος για την προετοιμασία μας, για την μετάνοια, δεν είναι απεριόριστος. Δεν έχουμε την δυνατότητα να καθορίσουμε την διάρκειά του, να αποφασίσουμε το τέλος του. «Η βασιλεία των ουρανών»όπου είναι ο προορισμός μας, η κατάληξη της προσωρινής αυτής ζωής είναι πολύ κοντά μας. Ο στρατιώτης που βρίσκεται στο φυλάκιό του, δεν γνωρίζει πότε είναι πιθανόν να έρθει ο εχθρός. Γι ΄αυτό, είναι άγρυπνος φρουρός με τα μάτια του ανοιχτά και το όπλο του έτοιμο. Αυτή την ετοιμότητα ζητά με την προειδοποιητική λέξη «ήγγικε»
     Ας θυμηθούμε και τις μωρές παρθένες του ευαγγελίου που είχαν ξεμείνει από λάδι την ώρα που έπρεπε να βγουν να προϋπαντήσουν τον νυμφίο. Δεν ήταν έτοιμες. Δεν είχαν προβλέψει να εφοδιάσουν με λάδι τα λυχνάρια τους, αφού δεν γνώριζαν τον χρόνο άφιξη ς του νυμφίου. Σε κάθε στιγμή προβάλλει κάποια υποχρέωση να εκτελεσθεί, ένα καθήκον. Πάνω απ’ όλα η ανάγκη σωτηρίας της ψυχής μας. Κάθε στιγμή αντιμετωπίζουμε διλήμματα. Να κάνουμε αυτό ή το άλλο. Πολλές φορές αποφεύγουμε ή αναβάλλουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε, ακόμη και για τα πιο μικρά και εύκολα, πιστεύοντας ότι έχουμε καιρό, ή ότι δεν ευκαιρούμε, ή είμαστε κουρασμένοι. 
    Άμεση συνέπεια των παραλείψεων μας, ή της αναβολής καθηκόντων και υποχρεώσεων, είναι η πρόκληση άγχους με όλα τα παρεμφερή επιβαρυντικά, ακόμη και στην σωματική μας υγεία.  «Ήγγικε η βασιλεία των ουρανών». Έχει φτάσει η ώρα. Δεν επιτρέπεται, αλλά ούτε και προβλέπεται οποιαδήποτε αναβολή. Συμπερασματικά απαιτείται η άμεση αντιμετώπιση του καθήκοντος της στιγμής. Γιατί η ζωή μας αποτελείται από μικρές στιγμές, ελάχιστης χρονικής διάρκειας. Και ασφαλώς ενώ αυτό ισχύει για κάθε σκέψη, λόγο ή πράξη, όταν πρόκειται για την ψυχή μας
δεν επιδέχεται ούτε την στιγμιαία αναβολή.  «Μετανοείτε», τονίζει ο Κύριος, γιατί έφτασε η ώρα της βασιλείας των ουρανών, της προαιώνιας υπόσχεσης του Θεού και προσδοκίας των ανθρώπων. 
      Είμαστε άραγε έτοιμοι για την ώρα εκείνη της Βασιλείας των Ουρανών, αγαπητοί αναγνώστες, φίλοι της ιστοσελίδας μας και της διαδικτυακής παρέας μας, μιας όμορφης συντροφιάς που μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο; 
Αποτέλεσμα εικόνας για θεοφανειαΑς αναρωτηθούμε και ας εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητές μας, ο καθείς κατά το μέγιστο δυνατό, αλλά και τον πεπερασμένο χρόνο που έχουμε στην διάθεσή μας, και είμαι σίγουρος ότι θα πετύχουμε στο τέλος να ήμαστε όλοι συμμέτοχοι της Βασιλείας του Κυρίου μας κατά την δεύτερη και καταληκτική παρουσία Του. Ο Θεός σε όλη αυτήν την προσπάθεια και τον αγώνα μας, θα βρίσκεται πάντα δίπλα μας, βοηθός μας, ενισχυτής μας, προστάτης και παραστάτης μας, παρακινητής και χορηγός της Χάρης Του. Αυτός ο σκληρός αγώνας είναι που θα μας κρίνει και όχι το αποτέλεσμα του, γιατί ο Χριστός μας θέλει αγωνιστές και όχι νικητές....πιστέψτε με!!! Φθάνει εμείς να τον προσκαλέσουμε και να του δώσουμε την πρωτεύουσα θέση στην ψυχή μας.
Καλή και ευλογημένη Χρονιά 
σε όλους!!!
*παρακάτω με ένα κλικ στο "Διαβάστε περισσότερα..." θα βρείτε το Ευαγγέλιο της Κυριακής μετά τα Φώτα στο πρωτότυπο κείμενο και στην νεοελληνική του απόδοση...