Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (Ιωάν. ζ΄ 37-52, η΄12) "Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ"


"Εάν τις διψά, 
ερχέσθω πρός με και πινέτω."           


Aυτήν την Κυριακή η  Εκκλησία μας εορτάζει τα Γενέθλιά της με την έννοια ότι κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, πενήντα ημέρες μετά το κοσμοσωτήριο γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού, το Άγιο Πνεύμα "εν είδει Πυρίνων γλωσσών" φωτίζει τους Μαθητές του Χριστού για να αρχίσουν δημόσια το Αποστολικό έργο του Ευαγγελισμού της Ανθρωπότητας.
Το ιερό έργο της προετοιμασίας των αγίων Αποστόλων άρχισε νωρίτερα, γνωρίζοντας την Αγία και προφητική μορφή του Ιωάννου του Προδρόμου που προετοίμασε την οδό του Κυρίου και συνεχίσθηκε για τρία χρόνια από την μαθητεία τους κοντά στο Χριστό, όσο δηλαδή διήρκεσε και το απολυτρωτικό του έργο μέσα στην Ιστορία με τη μορφή που μας το διασώζει η Καινή Διαθήκη.
Η διδασκαλία του Ιησού, τα θαύματά του, η Σταύρωσή του και η Ανάστασή του στάθηκαν σημαντικά στάδια της προετοιμασίας των Μαθητών για να καταστούν Απόστολοι της Εκκλησίας. Η ολοκλήρωση όμως της  προετοιμασίας τους πραγματοποιείται κατά την ημέρα της Πεντηκοστής με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.

Άλλωστε γνωρίζουμε από πολλές αναφορές στην Καινή Διαθήκη τις ανθρώπινες αδυναμίες και ελλείψεις των Μαθητών του Χριστού πριν την ημέρα της Πεντηκοστής. Στο θαύμα της θεραπείας του δαιμονισμένου νέου οι Μαθητές του Χριστού αδυνατούν να κάνουν οτιδήποτε να βοηθήσουν τον πονεμένο πατέρα. Στο διάλογο του Ιησού με την μητέρα του Ιωάννη και του Ιακώβου, τα παιδιά του Ζεβεδαίου, μετά την προτροπή των ιδίων, ζητούν πρωτοκαθεδρίες στην Βασιλεία των Ουρανών. Το ίδιο βλέπουμε την ολιγοπιστία του Πέτρου να αδυνατεί να περπατήσει πάνω στα νερά όπως ο Διδάσκαλός του, ή ακόμη την τριπλή άρνηση του προς τον Χριστό όπου "έκλαυσε πικρώς πριν αλέκτωρ φωνίσει τρείς". Η απιστία του Θωμά και τόσες άλλες αναφορές στη Καινή Διαθήκη αποδεικνύουν ότι οι Μαθητές του Χριστού για να τελειωθούν ως Απόστολοι του Χριστού χρειάζονταν ακόμη κάτι πολύ σημαντικό και μοναδικό στη ζωή τους. Ήταν το Άγιο Πνεύμα που σύμφωνα με την υπόσχεση του Ιησού κατά την ημέρα της Αναλήψεως του, σαράντα ημέρες μετά από την Ανάστασή του, θα ερχόταν την πεντηκοστή ημέρα από την Ανάστασή του για να τους φωτίσει και να τους οδηγήσει προς "πάσαν την Αλήθειαν".

Όλες αυτές οι αδυναμίες θαυματουργικά παύουν να υπάρχουν στους μαθητές του Χριστού από την ημέρα της Πεντηκοστής και έτσι βλέπουμε τους Αγίους Αποστόλους, ανθρώπους απλούς, αλιείς οι περισσότεροι και αμόρφωτοι, από την στιγμή αυτή της επιφοιτήσεως τους, να διασκορπίζονται στα βάθη και στα πλάτη της οικουμένης και να μοιράζονται με τους συνανθρώπους τους όλα αυτά που έζησαν μαζί με τον διδάσκαλο τους Ιησού.
 Κάποιους από αυτούς τους βλέπουμε να γράφουν την ζωή Του όταν ήταν μαζί τους, τα ιερά ευαγγέλια δηλαδή, τα τέσσερα γνωστά των ευαγγελιστών Ιωάννου, Ματθαίου, Λουκά και Μάρκου που διαβάζονται από τους ιερείς μας σε κάθε Θεία Λειτουργία και σε κάθε Ακολουθία της Εκκλησίας μας, αλλά και άλλα ευαγγέλια που η Αγία Εκκλησία μας δεν περιέλαβε στα ιερά Βιβλία της, αλλά τα οποία έχουν σημαντικές πληροφορίες για την ζωή του Χριστού αλλά και της νεοϊδρυθείσας Εκκλησίας Του, όπως είναι το απόκρυφο, όπως το ονομάζουμε ευαγγέλιο του Αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου, από το οποίο αντλούμε χρήσιμες αναφορές από την ζωή των δικών μας Αγίων, των Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννας αλλά και της ζωής της Παναγίας κόρης τους και Θεοτόκου Μαρίας κατά την νεαρή ηλικία της, μα και πολλά ακόμα βιβλία τα οποία γράφτηκαν με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος από τους Αποστόλους.
  Κάποιους άλλους εκ των δώδεκα Αποστόλων τους βλέπουμε να συμβουλεύουν και να νουθετούν τα μέλη των πρώτων Εκκλησιών που άρχισαν να δημιουργούνται και μαζί τους να ωριμάζουν και τα πρώτα προβλήματα στους κόλπους των, αποστέλλοντας επιστολές στους πρώτους κατά τόπους Επισκόπους τους οποίους χειροτόνησαν, και αυτές είναι οι επιστολές που αναγιγνώσκονται από τους ιεροψάλτες των ναών μας λίγο πριν το ιερό Ευαγγέλιο, ενώ το ιερό αυτό βιβλίο της Εκκλησίας μας λέγεται Απόστολος.
   Άλλους πάλι, πρώτα εκ των δώδεκα, μετά εκ των εβδομήκοντα και κατόπιν εκ των μυριάδων των Αποστόλων, τους βλέπουμε να φθάνουν στα πέρατα της γης, όπως ο Απόστολος Θωμάς στις μακρινές Ινδίες, μεταφέροντας τον λόγο του και την διδασκαλία του Χριστού και να πολλαπλασιάζεται έτσι θαυματουργικά και λυτρωτικά το πλήρωμα της Εκκλησίας, μέχρι τις ημέρες μας, με τους σημερινούς Αποστόλους, όλους εμάς, όλους εσάς που μοιράζεστε με τους υπόλοιπους ενορίτες σας την αλήθεια του ευαγγελίου του Κυρίου μας και παρότι φαινομενικά οι περισσότεροι εξ ημών να είμαστε άνθρωποι αγράμματοι, ή με ελάχιστε γνώσεις, να μπορούμε με θαυματουργική ευκολία να περνούμε μέσα στις ψυχές των συνανθρώπων μας αυτήν την αλήθεια που γνωρίσαμε μέσα στην εκκλησία της γειτονιάς μας και που τώρα έγινε φλόγα που πρέπει να ζεστάνει και τον διπλανό μας.
Αποτέλεσμα εικόνας για πεντηκοστήΜην σας κάνει εντύπωση αγαπητοί μας αναγνώστες, γιατί αυτή η φλόγα που σας περιέγραψα λίγο πριν, είναι το Άγιο Πνεύμα που την Κυριακή 31 Μαΐου 2015, κατά τον Εσπερινό της Γονυκλισίας που θα ακολουθήσει σύμφωνα με το εκκλησιαστικό τυπικό, θα ξεχειλίσει μέσα στην δική μας μικρή και υπόγεια προς το παρόν εκκλησιά μας που τώρα χτίζεται με την βοήθεια του Θεού, στην οποία ήδη έχουμε τελειώσει την πρώτη φάση της ανοικοδόμησης της, που είναι ο τσιμεντένιος σκελετός  και συνεχίζουμε με την δεύτερη φάση, που είναι τα εσωτερικά σουβαντίσματα, ηλεκτρολογικά κ.τ.λ. Ένας ναός που όταν θα αποπερατωθεί θα είναι η μοναδική στον κόσμο εκκλησιά Ενορίας στο όνομα των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, εδώ στους Ανθόκηπους της Νέας Ευκαρπίας, εδώ στην δυτική μεριά της Θεσσαλονίκης, την πιο φτωχιά μα και πιο όμορφη.
 Όμως, όπως το Άγιο Πνεύμα θα ζεστάνει με την φλόγα του τον δικό μας ναό έτσι θα γεμίσει και θα ξεχειλίσει και όλους τους ιερούς ναούς της οικουμένης με την δύναμη του, όπου χτυπά η ορθόδοξη καρδιά του χριστιανού και αυτά τα φύλλα καρυδιάς που φέρατε στον ναό σας να ευλογηθούν και κρατάτε σφιχτά στα χέρια σας, σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας του Χριστού μας, θα μετατραπούν σε πύρινες φλόγες που αρχικά θα φωτίσουν τις ζωές μας, μετά θα μας ζεστάνουν και θα μαλακώσουν τις ψυχές μας και κατόπιν θα μας κάνουν και εμάς αποστόλους, κήρυκες και μεταφορείς του Θείου Λόγου Του.
Γιατί αδελφοί μου δεν χρειάζεται να λέμε σοφιστείες στους συνανθρώπους μας προσπαθώντας να τους φέρουμε κοντά στην Εκκλησία του Χριστού, ίσως μερικές φορές να μην χρειάζεται να λένε και απολύτως τίποτε, παρά μόνο με την ζωή μας να μεταφέρουμε το σταυρώσιμο και εν τέλει αναστάσιμο μήνυμα του Κυρίου μας, το οποίο θα είναι πάντα ζωντανό και πάντοτε επίκαιρο όσα χρόνια και αν περάσουν.
       Καλοφώτιστοι αδελφοί μου!!!
*παρακάτω ακολουθεί το Ευαγγέλιο της Κυριακής Η΄ από του Πάσχα (της Πεντηκοστής), σε πρωτότυπο  κείμενο, αλλά και σε ερμηνευτική απόδοση... 

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

ΤΟ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Μ. Τετάρτη... ἐὰν ... ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ... ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει.
*Είδησις: 
Στην Ενορία μας, των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, των Ανθοκήπων της Νέας Ευκαρπίας, θα τελεστούν Τρισάγια και θα διαβαστούν κόλλυβα για το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής, την Παρασκευή 29η Μαΐου 2015 το απόγευμα, στο τέλος του Εσπερινού, αλλά και το Ψυχοσάββατο 30η Μαΐου 2015 το πρωΐ, πριν την Απόλυση της Θείας Λειτουργίας.΄Οι ιερείς των Ενοριών της Νέας Ευκαρπίας, θα βρίσκονται στα τοπικά κοιμητήρια από τις 10.15 το πρωΐ του Σαββάτου μέχρι τον Εσπερινό το απόγευμα, ενώ συγκεκριμένα οι δικοί μας ιερείς, του Ιερού Ναού των Αγίων Θεοπατόρων των Ανθοκήπων, θα βρίσκονται στα κοιμητήρια  και θα τελέσουν τα τρισάγια των ενοριτών τους, από τις 2.00 το μεσημέρι μέχρι τις 4.00 το απόγευμα.
Ευχόμαστε ολοψύχως  για τους κεκοιμημένους αδελφούς μας,
Καλό παράδεισο
ΤΑ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΑ ΓΕΝΙΚΑ 

 Ποιὰ εἶναι, πότε καὶ γιατί τελοῦνται.
    Μέσα στὴν ἰδιαίτερη μέριμνά της γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ἡ ἁγία Ὀρθόδoξη Ἐκκλησία μας ἔχει καθορίσει ξεχωριστὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος αφιερωμένη στους κεκοιμημένους αδελφούς μας, που είναι το Σάββατο.
    πως ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἔτσι καὶ τὸ Σάββατο εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν κεκοιμημένων, γιὰ νὰ τοὺς μνημονεύουμε καὶ νὰ ἔχουμε (ἐπι)κοινωνία μαζί τους. Σὲ κάθε προσευχὴ καὶ ἰδιαίτερα στὶς προσευχὲς τοῦ Σαββάτου ὁ πιστὸς μνημονεύει τοὺς οἰκείους, συγγενεῖς καὶ προσφιλεῖς, ἀλλὰ ζητᾶ καὶ τὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας γι᾿ αὐτούς.
     Στὸ δίπτυχο (χαρτάκι), ποὺ φέρνουμε στην εκκλησιά  μαζὶ μὲ τὸ πρόσφορο, την "λειτουργιά" που θα χρησιμοποιήσει ο ιερέας στην Αγία Πρόθεση, αλλά και τις υπόλοιπες προσφορές μας, λαμπάδες, λάδι, κρασί, θυμίαμα και άλλα, γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία, ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, τὰ ὁποῖα και μνημονεύονται από τους ιερείς μας στην Αγία Πρόθεση την ώρα της Προσκομιδής, υπέρ συγχωρήσεως των αμαρτιών και αναπαύσεως των ψυχών τους.
      λόγος ποὺ καθιέρωσε ἡ Ἐκκλησία μας τα Ψυχοσάββατα, παρ᾿ ὅτι κάθε Σάββατο εἶναι ἀφιερωμένο στοὺς κεκοιμημένους, εἶναι ὁ ἑξῆς: Ἐπειδὴ πολλοὶ κατὰ καιροὺς ἀπέθαναν μικροὶ σὲ ἡλικία ἢ στην ξενιτιὰ ἢ στὴν θάλασσα ἢ στὰ ὄρη καὶ τοὺς κρημνοὺς ἢ καὶ μερικοί, λόγῳ πτωχείας, δὲν ἀξιώθηκαν τῶν διατεταγμένων μνημοσύνων, «οἱ θεῖοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι ἐθέσπισαν τὸ μνημόσυνον αὐτὸ ὑπὲρ πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος εὐσεβῶς τελευτησάντων Χριστιανῶν». Συγχρόνως δέ, ἐνθυμούμενοι καὶ ἐμεῖς τὸν θάνατο, «διεγειρόμεθα πρὸς μετάνοιαν».
       Η Ορθόδοξος Ανατολική  Εκκλησία σε ετήσια βάση έχει καθορίσει δύο Σάββατα, τα οποία και τα αφιερώνει στους απ΄αιώνος κεκοιμημένους αδελφούς της. Αυτά είναι τα μεγάλα Ψυχοσάββατα, το ένα πριν από την Κυριακή της Απόκρεω και το άλλο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής. Γιὰ τὴν ἱστορία καὶ μόνο ἂς γνωρίζουμε ὅτι η καθιέρωση τοῦ Σαββάτου πρὸ τῶνἈπόκρεω ὡς Ψυχοσαββάτου, έγινε μᾶλλον και αυτό κατ᾿ ἀπομίμησιν τοῦ Σαββάτου πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς, που ήταν και το μόνο που υπήρχε αρχικά.
    Βέβαια η αγάπη των ανθρώπων για τους δικούς τους, που δεν ζουν  πια μαζί τους, δημιούργησε την εκκλησιαστική παράδοση άλλων τεσσάρων ψυχοσάββατων, που δεν συμπεριλαμβάνονται όμως στο Τυπικό της Εκκλησίας μας. Αυτά είναι, το Ψυχοσάββατο της Τυρινής, το Σάββατο της α΄ εβδομάδος των νηστειών, όπου και εορτάζουμε το «δια κολλύβων» θαύμα του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος, το Σάββατο του Λαζάρου και για τους Θεσσαλονικείς, το Σάββατο πριν την εορτή του Αγίου Δημητρίου. Ένα ακόμα Ψυχοσάββατο θα βρούμε στην παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας, το Σάββατο προ της Συνάξεως των Αρχαγγέλων. Αν εξετάσουμε δε ενδελεχώς τις τοπικές παραδόσεις της Ορθοδόξου και ένδοξης ελληνικής γης θα βρούμε και άλλα Ψυχοσάββατα, τα οποία όπως προείπαμε δημιουργήθηκαν από την αγάπη των πιστών για τους αποθανόντες. 
Το νόημα των Ψυχοσάββατων
    *Με το Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής, διατρανώνεται η πίστη μας για την καθολικότητα της Εκκλησίας, της οποίας την ίδρυση και τα γενέθλια (επί γης)  γιορτάζουμε κατά την Πεντηκοστή. Μέσα στη Μία και Ορθόδοξη Εκκλησία μας περιλαμβάνονται και η στρατευομένη εδώ στη γη, αλλά  και η θριαμβεύουσα στους ουρανούς.
     * Το Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω έχει θεσπιστεί γιατί η επόμενη ημέρα είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, εκείνη τη φοβερή ημέρα κατά την οποία όλοι θα σταθούμε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Κριτή. Για το λόγο αυτό με το Μνημόσυνο των κεκοιμημένων ζητούμε από τον Κύριο να γίνει ίλεως και να δείξει τη συμπάθεια και τη μακροθυμία του, όχι μόνο σε μας αλλά και στους προαπελθόντας αδελφούς, και όλους μαζί να μας κατατάξει μεταξύ των υιών της  Επουράνιας Βασιλείας Του.
  Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΛΛΥΒΟΥ
   Κατά τή διδασκαλία τς ρθόδοξης Πίστης μας, το κόλλυβο συμβολίζει τήννάσταση τν φθαρτν σωμάτων μας."Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει. (Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην Κεφ. 12: 17-50)
πως  σπόρος το σταριοφο θαφτε καί σαπίσει, ν συνέχεια φυτρώνει, βλασταίνει καί δίνει καρπό. τσι πιστεύουμε καί γιά τούς κεκοιμημένους δελφούς μας. φονταφιασθε τό σμα, σαπίσει καί λιώσει, στή συνέχεια θά ναστηθε κατά τήν νάσταση τν πάντων καί θά ζήσει αώνια στή Βασιλεία το Θεο.
  Δέν χει σημασία ν εναι πιάτο  δίσκος, πλό  ξεζητημένα στολισμένο τό κόλλυβο.  σημασία δίνεται στό λικό καί στήν πνευματική του προέκταση.
ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ
    Σύμφωνα με τους Αποστόλους τα μνημόσυνα είναι τα εξής:
Τ «τριήμερα» συμβολίζουν τν νάσταση το Κυρίου μετ τν τριήμερη παραμονή Του στν τάφο κατελονται μ τν εχ ν᾿ ναστηθε καὶ  νεκρς στν οράνια βασιλεία.
Τ «ννιάμερα» τελονται γι τὰ ννέα τάγματα τν αΰλων γγέλων, μὲ τν εχ ν βρεθε κοντά τους  ϋλη ψυχ το νεκρο.
Τ «τεσσαρακονθήμερα» τελονται γι τν ναλήψη το Κυρίου, πο γινε σαράντα μέρες μετ τν νάστασή Του, μ τν εχ ν «ναληφθε» κα  νεκρός, ν συναντήσει τ Χριστ στος ορανος κα ν ζήσει γι πάντα μαζί Του.
 Τ «τήσια», τέλος, τελονται τν πέτειο μέρα το θανάτου, σ νάμνηση τν γενεθλίων το νεκρο, καθώς, γι τος πιστος χριστιανούς, μέρα τς ληθινς γεννήσεως εναι  μέρα το σωματικο θανάτου κα τς μεταστάσεως στν αώνια ζωή.
    Μνημόσυνα, ντίστοιχα μ τὰ παραπάνω, χωρίς αυτά βέβαια να συμπεριλαμβάνονται στο τυπικό της Εκκλησίας μας, μα περισσότερο στην παράδοση της και στην ανάγκη εκδήλωσης της αγάπης των ανθρώπων για τους οικείους τους που δεν ζούν πλέον μαζί τους, τελονται τν τρίτο, κτο κα νατο μνα πὸ τν μέρα το θανάτου, («τρίμηνα», «ξάμηνα», «ννεάμηνα») κατόπιν αδείας και "ευλογίας" του εφημερίου  ιερέως που είναι και ο καθ’ ύλην αρμόδιος να αποφασίσει.   
    Τν μεγαλύτερη βέβαια φέλεια στος νεκρος τν προξενε  τέλεση τς Θείας Λειτουργίας στ μνήμη τους, γιατὶ τότε, μ τς μερίδες τους στ γιο δισκάριο, «νώνονται όρατα μ τ Θε καπικοινωνον μαζί Του κα παρηγορούνται κα σώζονται κα εφραίνονται ν Χριστ» (γιος Συμεν Θεσσαλονίκης).
    κτς π τ εδικ γι κάθε νεκρ μνημόσυνα κκλησία χει στς 
καθημερινς κολουθίες τηςγενικς δεήσεις γι τος κεκοιμημένουςπως εναι 
λ.χτ νεκρώσιμο μέρος τς κολουθίας το Μεσονυκτικο κα ο σχετικς 
ναφορς στς «κτενες δεήσεις» το σπερινοτο ρθρου κα τς Θείας 
Λειτουργίας.
       Πρέπει ν σημειωθεν κα ατονόητοτι  κκλησία τελε μνημόσυνα μόνο 
για τος ρθοδόξους χριστιανος πο κοιμήθηκαν μέσα στος κόλπους της.
ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΕΣ 
ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ
   Θ πρέπει, τέλος, ν ξηγήσουμε τι πολλ λάθη π τν γνοια τοῦ παρελθόντος χουν φτάσει ς τς μέρες μας, κα θ πρέπει μεσα ν διορθωθον.
 Τ μνημόσυνα θ πρέπει ν γίνονται τν μέρα πο πρέπει, αν αυτό είναι εφικτό, αλλιώς κατ’ οικονομία και μόνο ο ιερέας θα επιτρέψει την τέλεση του, νωρίτερα ἢ  ργότερα.
 Τ σπάσιμο γυάλινων  ντικειμένων  ἢ λλων τοιούτων, το σκέπασμα των καθρεφτών και των τηλεοράσεων για άγνωστο λόγο και η απαίτηση των συγγενών από τον ιερέα να κάνει αγιασμό στο σπίτι του αποθανόντος για να φύγει το "κακό", εναι κρως εδωλολατρικές συνήθειες και είναι καιρός, με την καθοδήγηση των ιερέων μας, να εξαλειφτούν από την παράδοση της Εκκλησίας μας.
 Στ μνημόσυνα παραθέτουμε κα ελογονται μόνο καλς βρασμένα κόλλυβα (σιτάρι) ς νδεικτικ τς ναστάσεως κα χι λλα ποκατάστατα (κουλουράκια-ψωμάκια-γλυκά κ.τ.λ.)
 Τ πρτο Σάββατο τς Τεσσαρακοστς δν εναι «Ψυχοσάββατο», λλ ορτάζουμε τ «δι κολλύβων» θαμα το γίου Θεοδώρου το Τήρωνος.
 Στ Ψυχοσάββατα μπορομε νὰ παραθέτουμε κόλλυβα ετε στην Εκκλησία, στον σπεριν τς Παρασκευς και στν Θεία Λειτουργία το Σαββάτου, ετε στα κοιμητήρια, κατόπιν συννενοήσεως με τους ιερείς, το Σαββάτο μετά την Θεία Λειτουργία, είτε κα στ δύο. Πρόκειται περ τς δίας ξίας,φο  δια κολουθία διαβάζεται.
 Τ ελογηθέντα κόλλυβα δεν τὰ πετάμε ποτέ στ σκουπίδια, παρά μόνο τα μοιράζουμε σε γνωστούς και φίλους εις μνημόσυνο και συγχώρεση του αποθανόντα.
  Υ.Σ  : Αν ψάξουμε και στα ιδιαίτερα ήθη και έθιμα κάθε τόπου θα βρούμε σίγουρα και άλλες συνήθειες των ανθρώπων, άλλες σωστές και άλλες εντελώς λανθασμένες. Για τον λόγο αυτό πάντα για ότι απορία έχουμε να ερωτούμε τον ιερέα που σίγουρα ξέρει κάτι παραπάνω από εμάς σ’ αυτά τα θέματα.

«…Κύριε ανάπαυσον τας ψυχάς των κεκοιμημένων δούλων
σου, πατέρων, προπατόρων, πάππων, προππάπων, γονέων, συζύγων,
τέκνων, αδελφών και συγγενών ημών, εν τόπω χλοερό, εν τόπω
αναψύξεως, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός…»

Ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές 
όλων των κεκοιμημένων αδελφών μας!!!

Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Τελίδης