Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Β' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ 
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ
κ παντοίων με κινδύνων λευθέρωσον”.
       Την Παναγιά μας δεν θα πάψουμε ποτέ να την αγαπούμε και 
να την ευχαριστούμε σε κάθε ευκαιρία, για όλα αυτά που μας έδωσε μέχρι τώρα στην ζωή μας, αλλά και να της ζητούμε να μας δώσει και άλλα πολλά ακόμα που έχουμε ανάγκη για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Γιατί η Παναγιά μας, η Μάνα μας, ως άνθρωπος φαντάζει στα μάτια τα δικά μας κοντύτερα, έχουμε το θάρρος και είναι ευκολότερο σε εμάς να “ζητιανέψουμε” από αυτήν  την Αγάπη του Υιού της και την προστασία Του.  
 Αυτό κάνουμε και εμείς σήμερα την 25η Μαρτίου 2016, στις 7.30 το βράδυ στην δική μας εκκλησιά, των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, των Ανθοκήπων της Νέας Ευκαρπίας. Αφού την δοξολογήσαμε το πρωΐ, του Ευαγγελισμού και την τιμήσαμε με όλη μας την δύναμη και μαζί της ζωντανέψαμε μέσα μας η δύναμη των προγόνων ηρώων μας στην ελληνική επανάσταση που η ίδια ευλόγησε το ΄21 την ημέρα της γιορτής της, τώρα την «χαιρετούμε» με ακόμα πιο γλυκούς ύμνους, με τον Ακάθιστο Ύμνο, που μετά από τόσα χρόνια παραμένει ακόμα ο δημοφιλέστερος ύμνος όλων των εποχών.
Αποτέλεσμα εικόνας για 25η μαρτιου
 Οι κυρίες μας με περισσή αγάπη, από την Πέμπτη ακόμα, ημέρα καθαριότητας του Ναού μας, καθάρισαν και στολίσουν την υπόγεια προς το παρόν εκκλησιά τους, που με βάσανα και κόπο έχτισαν για να αποκτήσουν σε λίγο και τον επάνω ναό τους, που αποπερατώνετε οσονούπω  και σιμά θα ανοίξει για να χωρέσει τις ψυχές τους και κατόπιν όπως κάθε Παρασκευή της Σαρακοστής κάνουν, τοποθέτησαν την εικόνα της Θεοτόκου και μάλιστα του Ευαγγελισμού που σήμερα  εορτάσαμε, επάνω στον σολέα της ζεστής μα προσωρινής κατακόμβης μας, που στέγασε τόσα χρόνια τις λατρευτικές ανάγκες μας και σε λίγο, όταν πάνω θα ανεβούμε, θα στεγάσει τα παιδιά μας και τις δικές τους ανάγκες για παιχνίδι και μάθηση στα κατηχητικά τους.
Αποτέλεσμα εικόνας για 25η μαρτιου
Την έβαλαν λοιπόν την εικόνα της στο κέντρο της εκκλησιάς τους, ανθοστόλιστη με διαλεγμένα τα πιο μυρωδάτα λουλούδια των Ανθοκήπων, πάνω σε πανέμορφα χειροποίητα από τις ίδιες ασπροκέντια, ακουμπισμένη ευλαβικά στο περίτεχνο τρισκέλι της και στο προσκεφάλι της να στέκουν δώδεκα αγιοκέρια, λαμπάδες από γνήσιο μελισσοκέρι που θα φωτίζουν έτι περισσότερο το λαμπερό και γαλήνιο πρόσωπο της και την μεγάλη αγκαλιά της που μαζί με τον Χριστό και Υιό της, θα κρατά και ολόκληρο το γένος των Ελλήνων και της υφηλίου ακόμα, όπου κυλά Ορθόδοξο Χριστιανικό αίμα. 
Και ακόμα δεν σταμάτησαν εκεί αλλά τις έβαλαν και δυο γαλανόλευκες σημαίες για να την φυλάνε, λόγω της ημέρας της παλιγγενεσίας του Έθνους των Ελλήνων, αφού η Παναγιά μας το αγαπά το μπλέ του ουρανού και της θάλασσας των Ελλήνων και οι ιερείς μας σε όλες τις Ορθόδοξες εκκλησιές της οικουμένης τιμητικά αυτήν την μέρα το φέρουν στα ιερά άμφια τους.
Όμως πρώτα ας αναφερθούμε στην σημερινή ανάρτηση της ιστοσελίδας του ναού μας, που είναι αφιερωμένη που αλλού... στην Παναγιά μας και ας πούμε δυο λόγια για αυτόν τον Ακάθιστο Ύμνο προς αυτήν, που σήμερα έψαλλε ο ιερέας σας την Β΄Στάση του και που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο ακόμα και την τον πιο σκληροτράχηλη καρδιά. Ο Χαιρετισμοί τς Παναγίας, εναι να ριστούργημα τς Βυζαντινς μνογραφίας. Εναι να Κοντάκιο, σύνολο μνων μέ 24 μέρη, πού χουν λφαβητική διάταξη. ναφέρονται νά να στήν Παναγία καί καταλήγουν  μέ τό χαρε Νύφμη νύμφευτε καί νά να στό Χριστό, πού τελειώνουν μέ τό λληλούϊα, πού θά πε: Ανετε τόν Θεό, τόν Κύριο.
Συγγραφέας το μνου ατο φέρετε να εναι γιος Ρωμανός μελωδός, ποιητής τν κοντακίων, πρίγκηπας τν Βυζαντινν μνογράφων, όμως κατά πάσα πιθανότητα ο θεόπνευστος ποιητής του Ακαθίστου Ύμνου παραμένει άγνωστος έως και τις μέρες μας, ίσως έτσι να είναι το θέλημα του Θεού.
Λέγεται δέ κάθιστος μνος, γιατί τόν ψαλλαν κάθιστοι, ρθιοι σέ λονύκτια γρυπνία, στόν Ναό τς Παναγίας τν Βλαχερνν, στήν Κωνσταντινούπολη, γιά νά εχαριστήσουν  τήν Παναγία, πού σωσε τήν Βασιλεύουσα πό βέβαιη καταστροφή .
Τό τος 626 μ.Χ. ατοκράτορας ράκλειος μέ τόν κύριο γκο το στρατο πολεμοσε τούς Πέρσες στά βάθη τς Μ. σίας. κανε ερό πόλεμο ναντίον τν Περσν, γιά νά λευθερώσει καί νά φέρει πίσω τόν Τίμιο Σταυρό, πού ρπαξαν ο βάρβαροι πό τά εροσόλυμα.
 Χαγάνος, ρχηγός τν Σκυθν καί Μυσν, ρθε σέ συνεννόηση μέ τούς Πέρσες καί πολιόρκησαν τήν Κωνσταντινούπολη. πόλη βρέθηκε σέ πολύ δύσκολη θέση. Ο χθροί γύρω πολλοί, ν μέσα στρατός λάχιστος μέ τόν φρούραρχο Βνο.
 λαός τρομοκρατεται καί πελπίζεται. Φόβος καί τρόμος, μεγάλη τραχή τούς κατέλαβε. πεσε τό θικό τους. παισιοδοξία πικρατοσε παντο.  Ψυχή καί καταφυγή γιά λους ποιός λλος; κκλησία. Πιστός καί γενναος Πατριάρχης Σέργιος. ς προσέξουμε, παρακαλ, τά λόγια του:ναι κρμα νά πελπίζεσθε. Γιατί σκέπτεσθε σάν νθρωποι, πού δέν πιστεύουν στό Θεό; μπιστεύθηκα τήν τύχη τς Πόλεως στά χέρια τς Παναγίας."
Τά λόγια ατά, εναι πάρα πολύ σπουδαα. Γιατί πολλές φορές εμείς στίς δυσκολίες "τά βάφουμε μαρα;" Γιατί κάνουμε σάν νά μή πάρχει Θεός;  Πο θά καταφύγουμε στά δύσκολα; Στήν Παναγία. Στήν κραταιά της σκέπη. ξ λλου καί Μέγας Κωνσταντνος, ταν χτισε τήν Πόλη, στήν Παναγία τήν φιέρωσε. Γι᾿ ατό στό «τ περμάχ»  ψάλλουμε,  «ναγράφω σοι πόλις σου, Θεοτόκε».  Κωνσταντινούπολις εναι πόλις τς Θεοτόκου.
Μέ τά λόγια το Πατριάρχη λαός μψυχώθηκε. Πραγματικός συναγερμός γινε. Πατριάρχης, Κλρος καί Λαός ξεχύθηκαν στούς δρόμους μέ τά λάβαρα τν κκλησιν, μέ ερά Κειμήλια στά χέρια, μέ τήν Τιμία Ζώνη τς Παναγίας, μέ τά Λείψανα τν γίων. 
Ηράκλειος ο Βυζαντινός ΑυτοκράτοραςΕδώ, σε αυτό το σημείο της ομιλίας μου θα ήθελα να με συγχωρήσετε ένα μικρό σχόλιο. Στην μεγάλη ιστορική διάρκεια της Ελληνικής και της Βυζαντινής περιόδου, φαίνεται διαχρονικά η μεγάλη αξία και η σπουδαιότητα της Εκκλησίας, των ιερέων και των Αρχιερέων της ανά τους αιώνες. Και όπως είδαμε για παράδειγμα τον Πατριάρχη Σέργιο παραπάνω να σώζει την Βασιλεύουσα από βέβαιη καταστροφή, έτσι είδαμε και αργότερα στην συνέχεια της ελληνικής ιστορίας να σηκώνουν το ανάστημα τους σε εχθρούς του Έθνους μας, εσωτερικούς και εξωτερικούς και ας διατείνονται μερικοί θέλοντας να μας αλλάξουν την ελληνική ιστορία, ιδιαίτερα λίγο πριν τις μεγάλες εορτές του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, όπως η μεγάλη σημερινή επέτειος της ανακηρύξεως της επαναστάσεως της 25ης Μαρτίου του 1821 από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, και δεν νομίζω αυτό να είναι τυχαίο, πως τάχα η Εκκλησία μας έμεινε αμέτοχη μέσα στην ιστορία μας, ή ακόμα χειρότερα, μερικοί που λένε πως ήταν και ενάντια στους αγώνες των Ελλήνων, προσπαθώντας να  μειώσουν την αναγκαιότητα και την προσφορά της, λες και η Εκκλησία δημιουργήθηκε μόλις εχθές και κατασκευάστηκε από μόνη της.
 Πατριάρχης καμπος κρατώντας στά χέρια τήν εκόνα τς Παναγίας δινε δύναμη καί θάρρος. πό τά στόματα λων βγαιναν κραυγές κεσίας: Πρόφθασε, Παναγία μου, μή μς γκαταλίπεις τώρα, πού χανόμαστε. Σσε τόν λαό σου καί τήν πόλη σου. Ελόγησε τήν κληρονομία σου.
Τότε συνέβη να πό τά μεγαλύτερα θαύματα καί περφυσικά γεγονότα τς Πίστεως. Τρομαγμένοι ο πιτιθέμενοι χθροί κουγαν θόρυβο, σάν χιλιάδες στρατός νά πιτέθηκε εναντίον τους, πού φερνε λεθρο καί καταστροφή στίς τάξεις τους. τσι ξαφνικά καί προσδόκητα πό δικτες γιναν διωκόμενοι. Χιλιάδες πτώματα στρώθηκαν στή γ.
Πανικόβλητοι, σοι εχαν πομείνει, τράπηκαν σέ φυγή, γιά νά σωθον, φωνάζοντας πεγνωσμένα μεταξύ τους: Πο βρέθηκε, πο ταν κρυμμένος τόσος στρατός; Στρατός μως δέν πρχε. ταν Θεός καί Παναγία πού τούς κυνηγοσαν.
Ο στορικοί μιλον γιά ναν νεμοστρόβιλο, πού σηκώθηκε καί φερε πανικό καί καταστροφή. γρίεψε θάλασσα καί σήκωσε τεράστια κύματα. Συντρίμια γιναν τά πλοα το χθρο. κτός πό τά πτώματα γύρω πό τά τείχη, γέμισε καί παραλία μέ νεκρά κορμιά, πού ξέβρασε θάλασσα τούς πνιγμένους.
Τά μάτια τν χριστιανν τρεχαν δάκρυα, τώρα χι πόνου καί γωνίας, λλά δάκρυα χαρς καί εγνωμοσύνης. Μέ λαλαγμούς καί ζητωκραυγές κατευθύνθηκαν τά πλήθη στήν Παναγία τν Βλαχερνν, γιά νά εχαριστήσουν καί δοξολογήσουν τόν Θεό καί τήν Παναγία.
ταν νύχτα τς 7ης πρός τήν 8η Αγούστου. Πρτος Πατριάρχης γιά πρώτη φορά ψαλε τό «τ περμάχ Στρατηγ τά νικητήρια...» καί στή συνέχεια λη τήν νύκτα κείνη "ρθοστάδην τόν μνον τ το Θεο Μητρί γηθοσύνως μελψαν".
Ατός μνος, λυτρωτικός καί νικητήριος, γινε πολύ λαοφιλής. γινε κάτι σάν θνικός μνος τς κκλησίας καί το Γένους μας. Στόν μνο ατό βλέπουμε τόν ρθόδοξο λληνισμό, βλέπουμε τήν κκλησιαστική παράδοση καί τήν θνική ζωή, βλέπουμε τήν Πίστη καί τήν Πατρίδα, πού συσφίγγονται ρμονικά γύρω πό ατόν τόν μνο. Τά λόγια του μς φυπνίζουν τό πατριωτικό καί θρησκευτικό ασθημα. Μς πενθυμίζουν επίσης τόν μεγάλο καί γενναο ατοκράτορα ράκλειο, πού καθιέρωσε τήν λληνική γλσσα ς τήν πίσημη τς Βυζαντινς Ατοκρατορίας και τόσα ακόμα συναισθήματα που μυρίζουν Ελλάδα και Ορθοδοξία μαζί. Αυτό το ανίκητο ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ανά τους αιώνες μείγμα που δόξασε την πατρίδα μας και θα συνεχίσει φθάνει να το θέλουμε.
Μα πάνω από όλα ο Ύμνος αυτός είναι και η δική μας ευχαριστήρια προσευχή και έκφραση αγάπης προς την Παναγιά, την Μάνα του Χριστού μας, την Κόρη των Αγίων και Δικαίων Θεοπατόρων, του Αγίου Ιωακείμ και της Αγίας Άννας, των δικών μας Αγίων προστατών, αλλά και άμεσων προστατών και υποστηρικτών των νέων ζευγαριών που αγωνίζονται να τεκνοποιήσουν και προσφεύγουν προσευχητικά εδώ στο όμορφο «σπιτικό» τους που τώρα σιγά-σιγά τους χτίζουμε και μέχρι το Πάσχα θα έχουμε τελειώσει, πρώτα ο Θεός, το κλείσιμο του ναού κρατώντας το κλειδί της βαριάς σιδερένιας περίτεχνης πόρτας του στα χέρια μας και θα περιμένουμε να έρθει και να στηθεί το ξυλόγλυπτο και απαράμιλλης ομορφιάς τέμπλο μας που σιγά-σιγά θα αγιογραφήσουμε τις εικόνες του που ήδη άρχισε ο πιστός λαός των Ανθοκήπων να  διαλέγει για να το ολοκληρώσει και να γραφτεί έτσι το όνομα του με άσβηστο μελάνι στα κτητορικά του.
Τα δυο τελευταία  χρόνια είδαμε μπροστά στα μάτια μας να συντελείτε ένα θαύμα από τους Αγίους μας, είδαμε αλλά και αισθανθήκαμε την προσπάθεια  για να τους  "στεγάσουμε"  μαζί με την Παναγία κόρη τους στο "πατρικό της σπίτι", αφού πουθενά ανά τον κόσμο δεν υπάρχει Ενοριακός Ιερός Ναός στο όνομα τους, και μαζί με αυτούς να στεγάσουμε και εμείς την Πίστη μας για τον Θεό και την αγάπη μας στους μυριάδες των Αγίων, των Οσίων και των μαρτύρων της Εκκλησίας Του.
Άς συνεχίσουμε αυτήν την προσπάθεια που ξεκίνησε αρχικά ο προκάτοχος μου ο π. Ιωακείμ και μας χάρισε αυτό το φιλόξενο υπόγειο για τις λατρευτικές ανάγκες πριν φύγει και κατόπιν συνεχίσαμε όλοι εμείς οι ενορίτες των Αγίων Θεοπατόρων, οι κάτοικοι  της γειτονιάς των Ανθοκήπων, εγώ, εσείς, ο π. Χρυσόστομος που σήμερα απουσιάζει για μια προσωπική του ανάγκη, όλοι μαζί με αγάπη, σύμπνοια, με υπομονή και συγχωρητικότητα μεταξύ μας, όπως μας θέλει η Παναγιά, που βλέπει την πρόοδο μας και χαίρεται μαζί με τους γονείς της γιαυτό μας βοηθά ανέλπιστα τόσο πολύ, γιατί βλέπει μέσα μας τον πόθο και την ανάγκη μας για μια κανονική εκκλησιά που σύντομα θα μας εγκαινιάσει για να στεγαστεί εκεί μαζί με τους γονείς της, τον Ιωακείμ και την Άννα, στο «πατρικό» της σπίτι που σύντομα θα αποκτήσουμε. Και ίσως, πρώτα ο Θεός, του χρόνου του Ευαγγελισμού την Παναγιά μας να την γιορτάσουμε επάνω και την Β΄Στάση των Χαιρετισμών της να την τελέσουμε στον ολοκαίνουργιο και υπέροχο σολέα του ναού της.
Καλή συνέχεια στους αγώνες μας…
…Καλή Ανάσταση σε όλους!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου