ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ "Η ανάστασις της θυγατρός του Ιαείρου & η θεραπεία της αιμοροούσης" (Λουκά η΄ 41-56) & Η ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ.

«...Μη φοβού,μόνον πίστευε και σωθήσεται.»

        Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας φέρνει μπροστά σε ακόμη δύο θαύματα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που στο ένα έχουμε την θεραπεία μιας μακροχρόνια βασανιζόμενης και άρρωστης γυναίκας με ακατάσχετη αιμορραγία, χωρίς καμιά ελπίδα γιατρειάς, αλλά με τεράστια και ακλόνητη πίστη και στο δεύτερο θαύμα, έχουμε την υπέρβαση της ζωής πάνω στον θάνατο, την ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, που και σε αυτήν την περίπτωση η πίστις του Αρχισυναγώγου ήταν αυτή που είχε καταλυτική συνέπεια στο γεγονός της ανάστασης της αγαπημένης κόρης του.  

      Η πίστη του Ιαείρου έσπαζε σίγουρα και θρυμμάτιζε τους ασφυκτικούς κλοιούς της τυπικότητας και ρηχότητας και διείσδυε στην ουσία των πραγμάτων. Επιθυμούσε διακαώς τη θεραπεία της κόρης του. Ωστόσο, δίσταζε να ζητήσει κάτι τέτοιο από τον Κύριο, ο οποίος όμως δεν τον αγνόησε αλλά κίνησε για να τον επισκεφθεί εκείνος στο σπίτι του.

       Ο πολύς κόσμος είχε περικυκλώσει ασφυκτικά τον Κύριο και συνωστιζόταν σε σημείο που αδυνατούσε να προχωρήσει με τους μαθητές Του. Αποκάλυπτε αυτή η εικόνα μια αληθινή ανθρωπιά αλλά και μια αυθεντική κοινωνία που καταξιώνει τον άνθρωπο ως πρόσωπο με την ιδιαίτερη αξία του. Δείγματα αυτής της αυθεντικής κοινωνίας δίνει και η περίπτωση της αιμορροούσας γυναίκας. Υπέφερε για περισσότερο από 12 χρόνια από ακατάσχετη αιμορραγία. Απογοητευμένη από τον εαυτό της, η γυναίκα φανέρωσε την αγάπη της στον Χριστό με τον πιο αθόρυβο τρόπο. Αισθανόταν την αναξιότητά της για να μιλήσει στον Κύριο και να τον παρακαλέσει για το πρόβλημά της. Η καρδιακή ωστόσο επικοινωνία στάθηκε ικανή να σπάσει τα φράγματα εκείνα την εμπόδιζαν στην εκπλήρωση του ευγενούς της πόθου. Την οδηγούσε σε μια αλλιώτικη συνάντηση με τον Σωτήρα Χριστό. Ήταν σίγουρη ότι αν ακουμπούσε το κράσπεδο του ιματίου Του θα γινόταν καλά. Όπως και έγινε. Η αγάπη της απέσπασε τη θεϊκή θαυματουργή δύναμη της αγάπης του Χριστού. Η αιμορροούσα γίνεται παράδειγμα και πρόκληση για μια προσωπική επικοινωνία μας με τον Χριστό.

        Ο Κύριος πάντοτε επιβραβεύει τα δείγματα της πίστης, όπως ήταν εκείνη που έδειξε η αιμορροούσα γυναίκα. Ήθελε να κρατήσει τη σχέση της με τον Χριστό κρυμμένη από τους άλλους. Έχοντας την ταπείνωση ως βάση της, θεωρούσε τον εαυτό της ανάξιο. Ο Κύριος όμως δεν αφήνει χωρίς επιβράβευση την ταπείνωση αυτή, ταπείνωση η οποία βέβαια είναι συνδεδεμένη με την πίστη μας.

        Και ακριβώς, η αγάπη και η ταπείνωση της γυναίκας αυτής είναι που απέσπασε τη θεϊκή δύναμη του Χριστού και όταν εκείνη άγγιξε το ρούχο Του πιστεύοντας ακράδαντα πως θα γίνει καλά «έγνω τω σώματι ότι ίαται από της μάστιγος». Και ενώ εκείνη έτρεμε, γιατί δεν ξέφυγε η μυστική συμπεριφορά της και όταν ομολόγησε πως «ιάθη παραχρήμα», ο Χριστός δεν την αποπήρε αλλά την επιβράβευσε θεραπεύοντας την επίμονη αρρώστια της, αλλά και λέγοντας της,  «θάρσει θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε, πορεύου εις ειρήνην».

      Η πίστη στον Χριστό είναι πραγματικά εκείνη που σώζει τον άνθρωπο, τον θεραπεύει, τον ανασταίνει. Αντίθετα, όταν η πίστη στρέφεται αποκλειστικά στον εαυτό μας, τότε εκδηλώνεται με την μορφή του εγωισμού, της υπέρτατης και καταστροφικής υπερηφάνειας, του εγωκεντρισμού και της παντελούς έλλειψης αγάπης, προκαλώντας εμπλοκές και εμφράγματα στη ζωή μας. Αυτό έγινε και με εκείνους που είχαν μαζευτεί στο σπίτι του Ιαείρου καθώς έμαθαν πως το κορίτσι πέθανε. Και όταν ο Κύριος τους είπε «μη κλαίετε, ουκ απέθανεν, αλλά καθεύδει», τότε όλοι μαζί τον λοιδόρησαν, τον κορόιδευσαν «κατεγέλων αυτού ειδότες ότι απέθανεν» σε άλλες περιπτώσεις δε της ζωής του Κυρίου μας, τον εκδίωξαν, τον κυνήγησαν, τον συκοφάντησαν γιατί δεν μπορούσαν να κατανοήσουν ότι μπροστά τους είχαν τον Κύριον της ζωής και του θανάτου. 

      Μαζί όμως με τα δύο αυτά θαυματουργικά γεγονότα της ζωής του Κυρίου μας σήμερα εορτάζουμε και ένα ακόμα θαύμα του Παντοδυνάμου Θεού μας, το θαύμα της Δημιουργίας του αοράτου και ασωμάτου κόσμου των Αγγέλων. Πολλά είναι αυτά που μπορούν να λεχθούν για τους Αγίους Αγγέλους μας, όμως η μεγάλη εορτή αυτή, η Σύναξις των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και πασών των Επουρανίων Δυνάμεων Ασωμάτων, επισκιάζεται φέτος από την αναστάσιμη ημέρα της Κυριακής, έτσι περιληπτικά θα αναφέρουμε πως σύμφωνα μὲ τὴν Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ Ἄγγελοι διαιροῦνται σὲ τρεῖς Τάξεις καὶ ἐννέα οὐράνια Τάγματα. Ἡ πρώτη Τάξη περιλαμβάνει: τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφείμ, τὰ πολυόμματα Χερουβεὶμ καὶ τοὺς Θρόνους· ἡ δεύτερη Τάξη ἔχει: τὶς Κυριότητες, τὶς Δυνάμεις καὶ τὶς Ἐξουσίες· καὶ ἡ τρίτη Τάξη: τὶς Ἀρχές, τοὺς Ἀρχαγγέλους καὶ τοὺς Ἀγγέλους.

      Οι Άγγελοι όλων των Τάξεων ανά τους αιώνες, υπήρξαν οι "ταχυδρόμοι" του Θεού, με προεξάρχοντες τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, τον δικό μας Αρχάγγελο, ο οποίος έγινε και ζωντανό κομμάτι της ιστορίας των Αγίων μας, των Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννας, φέρνοντας τα καλά μαντάτα της Συλλήψεως της Θεοτόκου από αυτούς, γεγονός που ακριβώς σε ένα μήνα από τώρα, την 9η Δεκεμβρίου θα εορτάσουμε πανηγυρίζοντας στον Ναό μας  και κατόπιν τα ίδια καλά μαντάτα έφερε και στην Παναγία κόρη τους με τον Ευαγγελισμό της και  την Γέννηση του Εγγονού τους Χριστού και την Σωτηρία του κόσμου ολόκληρου από την αμαρτία. 

      Υπήρξαν όμως οι Άγγελοι από πάντα εκτός από αγγελιοφόροι του Θεού και το σκεύος της αέναης δοξολογίας Του, υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν για πάντα και οι φύλακες και οι προστάτες μας, οι σύμμαχοι και οι συμπολεμιστές μας στην μάχη με τον Εωσφόρο, έναν ακόμα άγγελο, ίσως τον δυνατότερο και ομορφότερο όλων των Ταγμάτων, που η υπερηφάνεια όμως και ματαιοδοξία του, πως μπορεί τάχα να σταθεί υπεράνω του Θεού Δημιουργού Του, οδήγησε αυτόν και τους οπαδούς του στην πτώση, στην αμαρτία, στην σκοτεινιά και στην πονηρία, διχάζοντας τον ουρανό και κατασκευάζοντας μια νέα τάξη, ή μάλλον αταξία, αυτήν των δαιμόνων. Σε αυτήν την αταξία και στο σχίσμα πρωταγωνιστής υπήρξε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, που κάλεσε τους υπολοίπους των Αγγέλων να συνταχθούν μαζί του με αμετάβλητη πίστη και άκρα αφοσίωση στον Θεό και Κύριο τους και τους είπε αυτό που λέει ο ιερέας σε κάθε Θεία Λειτουργία:«Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετὰ φόβου Θεοῦ», αποκαθιστώντας έτσι την σταθερότητα του ουρανού, εξοστρακίζοντας τους δαίμονες οπαδούς του Εωσφόρου στο πυρ το εξώτερον.

      Περισσότερα όμως για την εορτή της Συνάξεως των Αρχαγγέλων θα βρείτε στην επόμενη, δεύτερη κυριακάτικη ανάρτηση της ιστοσελίδας μας, η οποία περιέχει πολλά στοιχεία για την φύση και την πορεία των Αγγέλων μέσα στην εκκλησιαστική ιστορία τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη.

Ευχόμαστε από καρδιάς

 να έχετε ένα όμορφο και ευλογημένο Σαββατοκύριακο.

*κάνοντας κλικ στο "διαβάστε περισσότερα" θα βρείτε το Ευαγγέλιο της Κυριακής 8ης Νοεμβρίου 2015 σε πρωτότυπο κείμενο, αλλά και σε νεοελληνική απόδοση...

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ζ΄ΛΟΥΚΑ,

 ΤΗΣ 8ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015

(κατά Λουκάν η΄ 41 - 56)

 "Η ανάστασις της θυγατρός του Ιαείρου & 

η θεραπεία της αιμοροούσης" 

Πρωτοτυπο κείμενο:

⁴¹ Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ, ᾧ ὄνομα Ἰάειρος, καὶ οὗτος ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, ⁴² ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα καὶ αὕτη ἀπέθνῃσκεν. Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. ⁴³ καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ’ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, ⁴⁴ προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. ⁴⁵ καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; ⁴⁶ ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ. ⁴⁷ ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι’ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. ⁴⁸ ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. ⁴⁹ Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι Τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. ⁵⁰ ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. ⁵¹ ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ Ἰωάννην καὶ Ἰάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. ⁵² ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. ⁵³ καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. ⁵⁴ αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· Ἡ παῖς, ἐγείρου. ⁵⁵ καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. ⁵⁶ καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς· ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός. 

*********

Νεοελληνική απόδοσις:

⁴¹ Και ιδού, ήλθε κάποιος άνθρωπος, ονόματι Ιάρειος, ο οποίος ήτο και άρχων της συναγωγής. Και αφού έπεσεν εις τα πόδια του Ιησού, τον παρακαλούσε να μεταβή στο σπίτι του, ⁴² διότι η μονογενής κόρη, την οποίαν είχε, δώδεκα περίπου ετών, ήτο ετοιμοθάνατος. Καθώς δε ο Ιησούς επήγαινεν στο σπίτι του Ιαείρου, τα πλήθη τον επίεζαν με τον συνωστισμόν των. ⁴³ Και μια γυναίκα, που από δώδεκα έτη υπέφερε από αιμοραγίαν και η οποία είχε εξοδέψει όλην την περιουσίαν της εις ιατρούς, χωρίς να μπορέση να θεραπευθή από κανένα, ⁴⁴επλησίασε πίσω από τον Ιησούν, ήγγισε την άκρη από το ιμάτιόν του και αμέσως εσταμάτησε η αιμοραγία της. ⁴⁵ Και είπεν ο Ιησούς· “ποιός είναι αυτός, που με ήγγισε;” Επειδή δε όλοι ηρνούντο, είπεν ο Πετρος και οι μαθηταί που ήσαν μαζή του· “διδάσκαλε, τα πλήθη σε στενοχωρούν και σε πιέζουν ολόγυρα και συ λέγεις ποιός με ήγγισε;” ⁴⁶ Ο δε Ιησούς είπε· “κάποιος με ήγγισε. Διότι εγώ κατάλαβα ότι δύναμις θαυματουργική εβγήκε από εμέ”. ⁴⁷ Η δε γυναίκα, όταν είδε ότι δεν εξέφυγε από την προσοχήν του Ιησού, τρέμουσα από φόβον και ευλάβειαν ήλθε, έπεσε γονατιστή εμπρός του και διηγήθηκε εις αυτόν και εμπρός εις όλον το πλήθος την αιτίαν, δια την οποίαν τον ήγγισεν, όπως επίσης και το γεγονός, ότι εθεραπεύθηκε αμέσως. ⁴⁸ Ο δε Ιησούς της είπε· “θάρρος, κόρη μου, η πίστις σου σε έχει σώσει· πήγαινε ειρηνική και χαρούμενη, χωρίς την ανησυχίαν και την θλίψιν που είχες προηγουμένως από την ασθένειάν σου”. ⁴⁹ Ενώ δε αυτός ακόμη ωμιλούσε, έρχεται κάποιος από το σπίτι του αρχισυναγώγου λέγων εις αυτόν, ότι “πέθανε η κόρη σου, μη ενοχλείς και μη βάζεις εις κόπον τον διδάσκαλον”. ⁵⁰ Ο Ιησούς όμως, όταν ήκουσε την είδησιν, είπεν στον αρχισυνάγωγον· “μη φοβείσαι, μόνον πίστευε και θα σωθή η κόρη σου”. ⁵¹ Οταν δε ήλθε στο σπίτι, δεν αφήκε κανένα να μπη, ει μη μόνον τον Πετρον και τον Ιωάννην και τον Ιάκωβον και τον πατέρα της κόρης και την μητέρα. ⁵² Εκλαιαν δε όλοι και οδυρόμενοι εκτυπούσαν τας κεφαλάς και τα στήθη των δια την νεκράν. Ο δε Ιησούς είπε· “μη κλαίετε· δεν απέθανε, αλλά κοιμάται”. ⁵³ Και τον περιγελούσαν, διότι ήξευραν καλά, ότι η κόρη είχε πεθάνει. ⁵⁴ Αυτός όμως έβγαλε όλους έξω, επιασε το χέρι της και εφώναξε λέγων· “Κορη, σήκω επάνω”. ⁵⁵ Και αμέσως η ψυχή της επέστρεψε στο σώμα και αναστήθηκε· και ο Ιησούς διέταξε να της δώσουν να φάγη, δια να αναλάβη τελείως από την εξάντλησιν της ασθενείας που την οδήγησε στον θάνατον. ⁵⁶ Και έμειναν εκστατικοί και κατάπληκτοι οι γονείς αυτής. Ο δε Ιησούς παρήγγειλε εις αυτούς, να μη είπουν εις κανένα το γεγονός.