Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ ( κατά Λουκά η΄ 27 - 39 ) ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΟΥ.

Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, 
Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; 
δέομαί σου, μή με βασανίσῃς.
      Μεστή η διήγηση του σημερινού Ευαγγελίου και γεμάτη διδάγματα. Η ιστορία είναι λίγο – πολύ γνωστή σε όλους: φτάνοντας ο Κύριος σε μία πόλη, στη χώρα των Γαδαρηνών, συναντά έναν άνθρωπο δαιμονισμένο που δεν φορούσε ρούχα και περιφέρονταν σαν αγρίμι στις ερημιές. Τα δαιμόνια αμέσως αναγνωρίζουν τον Θεό στο πρόσωπο του Χριστού, και ζητούν από αυτόν να μην τα εξορίσει στην άβυσσο, αλλά να τους επιτρέψει να εισέλθουν σε μια αγέλη χοίρων. Έτσι και έγινε, και ευθύς οι χοίροι έπεσαν με ορμή στον γκρεμό και σκοτώθηκαν. 
        Όταν μαθεύτηκε το γεγονός στην πόλη, βγήκαν οι κάτοικοι να δουν το θαύμα με τα ίδια τους τα μάτια, και βρήκαν τον πριν δαιμονισμένο ήρεμο και ντυμένο να κάθεται κοντά στα πόδια του Ιησού και να ακούει ευλαβικά τους λόγους Του. Ωστόσο, αντί να θαυμάσουν και να πιστέψουν στη μεγαλοσύνη του Θεού, εκείνοι κυριευμένοι από φόβο ζήτησαν από το Χριστό να φύγει μακριά από τη χώρα τους. Μόνος ο πριν δαιμονισμένος παρακαλούσε τον Κύριο να τον πάρει μαζί Του, ο Ιησούς όμως του είπε να επιστρέψει στο σπίτι του και να διηγείται σε όλους το θαύμα που τού έκανε ο Θεός. 
     Ίσως η ιστορία να φαντάζει απόμακρη και ξένη προς εμάς, όμως δεν είναι λίγες οι φορές που η καρδιά μας κυριεύεται από τον πειρασμό και ταλαιπωρείται από την επήρεια των δαιμόνων. Και δεν είναι ανάγκη κανείς να βρεθεί στην δεινή κατάσταση του δαιμονισμένου της σημερινής περικοπής, μιας που όταν ο νους και η καρδιά του ανθρώπου κυριευτεί από τους πονηρούς λογισμούς, η πνευματική του πορεία είναι άκρως καταστροφική. 
      Συχνά ακούμε για εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί «εν βρασμώ ψυχής», συχνά διαπράττουμε λάθη θολωμένοι από την ένταση του πάθους της στιγμής και του ψυχικού αναβρασμού που μας κυριεύει. Δεν πρέπει όμως να ξεχνούμε ότι όταν παραδοθούμε στον πειρασμό, τότε σταματά κάθε έννοια λογικής και αυτοκυριαρχίας, και τα αποτελέσματα είναι ανάλογα με την αυτοκαταστροφική μανία που κυρίευσε τους χοίρους της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής. 
      Ωστόσο δεν υπάρχει λόγος να μας κυριεύει κανένας φόβος. Γιατί έχουμε σύμμαχο και ιατρό τον ίδιο το Θεό, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αν η συνάντηση και μόνο του ανθρώπου αυτού με τον Κύριο ήταν αρκετή για να του χαρίσει την ελευθερία από τα δαιμόνια που τον τυραννούσαν, και για μας η σωτηρία και η λύτρωση βρίσκεται στην δική μας προσωπική συνάντηση με τον Χριστό. 
      Μέσα από τη μελέτη του λόγου του Θεού, μέσα από τη Μυστηριακή ζωή που πραγματώνεται στην Εκκλησία, μέσα από τη συχνή μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, και τέλος με συνεπή και σώφρονα βίο, έχουμε τη δυνατότητα να συμμετέχουμε στην δωρεά του Θεού προς τον άνθρωπο, που δεν είναι άλλη από τη λύτρωση, από την Ανάσταση και τη Ζωή. 
      Οι κάτοικοι της περιοχής εκείνης φοβήθηκαν και στη συνέχεια ζήτησαν από τον Ιησού να φύγει. Δεν είναι λίγες οι φορές που και σήμερα οι άνθρωποι, όταν δουν τη δύναμη και τα θαύματα του Θεού, φοβούνται και προτιμούν να ζουν με τα πάθη τους, παρά να αποδεχτούν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι αυτός που εξουσιάζει τα πάντα στον κόσμο, είναι εκείνος που έχει μετρημένες ακόμα και τις τρίχες της κεφαλής μας, εκείνος που γνωρίζει τα πάντα και προσβλέπει σ’ εμάς με αγάπη και κρούει καθημερινά την θύρα της ψυχής μας, περιμένοντας να Του ανοίξουμε, να Τον δεχτούμε, και να γεμίσει έτσι με την παρουσία Του τη ζωή μας με Φώς, με ελπίδα, με γαλήνη, με σιγουριά.
           Οι κάτοικοι εκείνης της πόλης έδιωξαν τον Κύριο, και έτσι κάνουμε κι εμείς συχνά, γιατί για να Τον αποδεχτούμε χρειάζεται ταπείνωση, και προπαντός χρειάζεται μετάνοια. Και δυστυχώς, κανένα από αυτά δεν μας είναι εύκολο, δεν είναι εύκολο να απορρίψουμε το εγώ μας, να παραδεχτούμε τα λάθη μας, να αναγνωρίσουμε την αδυναμία μας, να ομολογήσουμε ότι δεν είμαστε εμείς που εξουσιάζουμε τη ζωή μας και τον κόσμο, αλλά ο Κύριος των Δυνάμεων, ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. 
      Ο Θεός όμως δεν μάς εγκαταλείπει. Ακόμα κι αν Τον ξεχνούμε, ακόμα κι αν Τον έχουμε αποκλείσει από τη ζωή μας, στέλνει ανάμεσά μας τα σημάδια της παρουσίας Του, φέρνει κοντά μας ανθρώπους που έχουν ζήσει το θαύμα στην προσωπική τους ζωή, όπως έστειλε τον πριν δαιμονισμένο ανάμεσα στους συμπολίτες του, για να γίνει εκείνος ο ζωντανός κήρυκας της αλήθειας. 
      Ακόμα κι αν στη ζωή μας κυριαρχεί το σκοτάδι και η απελπισία, ο Θεός στέλνει τους ανθρώπους εκείνους, που όντας ίσως σε χειρότερη θέση από τη δική μας, έτυχαν της ευεργεσίας του Κυρίου και άλλαξε εντελώς η ζωή τους. Είναι επομένως δική μας επιλογή, μετά από όλα αυτά, το αν θα θελήσουμε να συναντήσουμε τον Χριστό και να Τον βάλουμε στη ζωή μας, ή αν θα παραμείνουμε στο σκοτάδι του θανάτου που μάς υπαγορεύει ο πειρασμός. Είναι επιλογή μας το αν θα ακολουθήσουμε μια καταστροφική πνευματικά πορεία, ή μία Αναστάσιμη και φωτεινή.  Ο αγώνας μας δεν είναι πάντοτε εύκολος. Έχουμε όμως τον ισχυρότερο σύμμαχο μαζί μας, αρκεί, σαν τον άνθρωπο της σημερινής περικοπής, να ζητήσουμε από το Χριστό να είναι μαζί μας, και να Τον δεχτούμε στη ζωή μας και να Τον ακολουθήσουμε.
    Ένας ακόμα άνθρωπος που "γνώρισε" τον Χριστό και την διδασκαλία Του χρόνια αργότερα μέσα στις κακουχίες και στους διωγμούς των χριστιανών, την ενστερνίστηκε, αλλά και την μετέδωσε με μεγάλο ζήλο και αυτοθυσία, είναι και ο σημερινός εορταζόμενος Άγιος μας, στρατιωτικός αξιωματούχος στο επάγγελμα, ευγενής στην καταγωγή, που παράτησε τις επίγειες δόξες και τιμές και με τον μαρτυρικό του θάνατο τελικά στεφανώθηκε από την Εκκλησία του Χριστού με το φωτοστέφανο του θαυματουργού και Μυροβλήτου Αγίου της Θεσσαλονίκης, που δεν είναι άλλος από...    
...τον Άγιο Δημήτριο, 
τον Πολιούχο της Θεσαλονίκης.

   Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη κατά τους χρόνους της βασιλείας του μεγάλου διώκτου των Χριστιανών Διοκλητιανού και Μαξιμιανού Ερκούλιου (284-305 μ.Χ). Καίσαρας της Μακεδονίας τοποθετήθηκε ο Μαξιμιανός Γαλέριος, ο οποίος εξαπέλυσε αληθινό πόλεμο εναντίον των Χριστιανών.
     Εκλεκτό μέλος της εκκλησίας των Θεσσαλονικέων ήταν και ο Άγιος Δημήτριος, ο οποίος προερχόταν από ευσεβείς και επιφανείς γονείς. Είχε δε προικισθεί από τον θεό με πολλά αγαθά και με πλήθος σωματικών και πνευματικών χαρισμάτων. 
      Η φήμη του έφθασε μέχρι το βασιλιά Γαλέριο, ο οποίος εκτιμώντας τις αρετές του τον έκανε μέλος της Συγκλήτου της πόλεως και τον διόρισε στρατηγό όλης της Θεσσαλίας και ανθύπατο και αφέντη όλης της Ελλάδας. 

        ΟΆγιος Δημήτριος, ως χριστιανός, κατηχούσε και δίδασκε με ιεραποστολικό ζήλο και με τη φωτεινή παρουσία του τους Θεσσαλονικείς, που τους κατέκλυσε η ειδωλολατρία, οδηγώντας τους προς τον Χριστό και την αλήθεια Του.      
        Όταν πληροφορήθηκε ο Μαξιμιανός τη δραστηριότητα αυτή του Αγίου, διέταξε και τον έφεραν ενώπιόν του. Ο Άγιος ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Χριστό με συνέπεια να τον οδηγήσουν στη φυλακή, σ ‘ένα παλαιό δημόσιο λουτρό δίπλα στο στάδιο, όπου υπέστη πολλές κακουχίες και βασανιστήρια.
     Κατά τη διάρκεια αγωνισμάτων στο στάδιο, που διοργάνωναν οι βασιλείς για να διασκεδάζουν με τις θυσίες στα είδωλα, τις αιματοχυσίες και τους φόνους των ανθρώπων, ένας μαθητής του Αγίου Δημητρίου, ο Νέστορας, θέλοντας να δείξει τη δύναμη του αληθινού θεού πήγε στο λουτρό που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος, πήρε την ευλογία και την ευχή του Αγίου, βγήκε στο στάδιο και με την επίκληση «Θεέ Δημητρίου βοήθει μοι!» νίκησε τον γιγαντόσωμο και ανίκητο Λυαίο.

      Το γεγονός αυτό προκάλεσε οργή στο βασιλιά, ο οποίος πρόσταξε τους στρατιώτες να πάνε εκεί που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος και να τον φονεύσουν. Οι στρατιώτες τον ελόγχευσαν σε όλο του το σώμα μέχρι θανάτου. Κάποιοι ευλαβείς Χριστιανοί ήλθαν κρυφά στο λουτρό εκείνο και ενταφίασαν το λείψανο στο μέρος στο οποίο μαρτύρησε. Αργότερα στο σημείο αυτό κτίσθηκε ναΐσκος ο οποίος περιλαμβάνει και τον ιαματοφόρο τάφο του Αγίου. 
     Ο μαθητής του Αγίου Λούπος, με το δαχτυλίδι και τον μανδύα που πήρε από τον Άγιο κατά την ώρα του μαρτυρίου, ενεργούσε θαύματα πολλά, ώσπου στο τέλος, όταν το έμαθε ο βασιλιάς, τον αποκεφάλισαν και αυτόν.
        Κατ’ αυτόν τον τρόπο ετελειώθη ο Πανένδοξος Μεγαλομάρτυς, ο Πολιούχος, το μέγα της οικουμένης θαύμα, της Εκκλησίας το ωράισμα, ο πολύς τα πάντα, και θαυματουργός και Μυροβλύτης Άγιος Δημήτριος.

     Ο Δημήτριος λοιπόν, ήταν ένας άνθρωπος με πολλά χαρίσματα.Ήταν νέος, ωραίος, ευγενούς καταγωγής, πλούσιος, μορφωμένος, έξυπνος, διάσημος, με κύρος και εξουσία, ήταν δηλαδή ένας άνθρωπος που τα είχε όλα και που σίγουρα τον ζήλευαν όλοι.
   Μα ο Άγιος Δημήτριος είχε ακόμα ένα χάρισμα που δεν ήταν επίγειο, ούτε ανθρώπινο, ήταν η αγάπη του για τον Χριστό, που τον έκανε πρώτα καλό χριστιανό, μετά απόστολο, ύστερα μάρτυρα, έπειτα Μυροβλήτη Άγιο και τώρα και για πάντα αγαπημένο Άγιο όλων των Θεσσαλονικαίων, και πολιούχο μας, θαυματουργό και μεσίτη όλων μας στο Σωτήρα Χριστό.
      Τον έκανε όμως και λαμπερό παράδειγμα για όλους εμάς. Ο δρόμος που ακολούθησε ο Άγιος Δημήτριος δεν ήταν εύκολος, είναι όμως αυτός που μας υποδεικνύει να ακολουθήσουμε, κατά το δυνατόν, για να στεφανωθούμε από τον Χριστό, όπως ο ίδιος.
     Ας γίνει λοιπόν ο Άγιος Δημήτριος παράδειγμα για την ζωή μας και τότε σίγουρα θα έχουμε την βοήθεια και την χάρη του στον αγώνα μας.

       "Καλόν Αιδημήτρη" σ΄όλους 
και Χρόνια Πολλά στους εορταζόμενους!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου