Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ. "Αγνή Παρθένε Δέσποινα..."

Αποτέλεσμα εικόνας για κοιμηση θεοτοκου
«Νενίκηνται της φύσεως οι όροι εν σοι, παρθένε άχραντε· παρθενεύει γαρ τόκος,και ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Η μετά τόκον παρθένος και μετά θάνατον ζώσα,σώζοις αεί, Θεοτόκε, την κληρονομίαν σου»  (Ωδή θ’)
          Τον Αύγουστο και συγκεκριμένα την 15η του μηνός Αυγούστου, η Εκκλησία τιμά το τέλος της επίγειας ζωής της Παρθένου Μαρίας, το θάνατό της, την Κοίμησή της, όπως είναι πια γνωστή και σε αυτή τη λέξη περικλείονται το όνειρο, η ευλογία, η ειρήνη, η ηρεμία και η χαρά. 
     Η περίοδος δε από την 1η Αυγούστου μέχρι την 15η ονομάζεται "Δεκαπενταύγουστος" οπότε και ψάλλονται καθημερινά στις εκκλησιές, στα ξωκκλήσια και στις μονές οι Παρακλήσεις της Θεοτόκου εναλλάξ, μια η Μικρή και μια η Μεγάλη, ενώ προς τιμήν της Παναγίας μας η Εκκλησία μας επιτάσσει αυστηρά νηστεία, η οποία διακόπτεται μόνη την ημέρα της Εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, και έχουμε κατάλυσιν ιχθύος.
          Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για τις συνθήκες της Κοίμησης της Παναγίας, της Μητέρας του Κυρίου. Διάφορες ιστορίες και διηγήσεις, γεμάτες αγάπη και τρυφερότητα διασώθηκαν μέχρι τις μέρες μας από την εποχή της πρώτης Εκκλησίας, ακριβώς όμως λόγω της ποικιλότητάς τους, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υποστηρίξουμε την «ιστορικότητα» καμιάς από αυτές.
         Με τη γιορτή της Κοιμήσεως η μνήμη και η αγάπη της Εκκλησίας επικεντρώνονται όχι στην ιστορικότητα και πραγματικότητα του γεγονότος, την ήμερα και τον τόπο όπου αυτή η μοναδική γυναίκα, η Μητέρα όλων των μητέρων συμπλήρωσε την επίγεια ζωή της. Όπου και όποτε και αν συνέβη, η Εκκλησία αντίθετα τονίζει την ουσία και το νόημα του θανάτου της, μνημονεύοντας τον θάνατο αυτής της οποίας ο Υιός, σύμφωνα με τη χριστιανική μας πίστη, νίκησε το θάνατο, αναστήθηκε εκ των νεκρών και υποσχέθηκε σε μας την τελική ανάσταση και τη νίκη της αιώνιας ζωής.
Αποτέλεσμα εικόνας για κοιμηση θεοτοκου         Ο θάνατός της ερμηνεύεται με τον καλύτερο τρόπο μέσα από την εικόνα της Κοιμήσεως που τοποθετείται στα προσκυνητάρια των εκκλησιών μας εκείνη την ημέρα, ως το κέντρο της όλης γιορτής. Η Μητέρα του Θεού έχει πεθάνει και βρίσκεται ξαπλωμένη στο νεκροκρέβατο. Οι απόστολοι του Χριστού είναι συγκεντρωμένοι γύρω της και πάνω ψηλά, στο κέντρο, βρίσκεται ο Χριστός, ο οποίος κρατά στα χέρια του τη Μητέρα του, ζωντανή και αιώνια ενωμένη μαζί του. Εδώ βλέπουμε μαζί το θάνατο και αυτό που ξεπεράστηκε με τον συγκεκριμένο θάνατο της Θεοτόκου: όχι τον διχασμό αλλά την ένωση· όχι τη λύπη αλλά τη χαρά και κυρίως όχι τον θάνατο αλλά τη ζωή. 
«Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε…».,
ψάλλει η Εκκλησία ατενίζοντας αυτή την εικόνα.
         Μας έρχονται στο μυαλό τα λόγια του βαθύτερου και πιο ωραίου ύμνου που απευθύνεται στην Θεοτόκο:
«Χαίρε, αυγή μυστικής ημέρας!» (Ακάθιστος Ύμνος).
Το φως που εκχύνεται από την Κοίμηση προέρχεται ακριβώς από αυτή την ατελεύτητη, μυστική ημέρα. Μελετώντας αυτό το θάνατο και βλέποντας αυτό το νεκροκρέβατο καταλαβαίνουμε ότι πλέον δεν υπάρχει θάνατος, ότι το γεγονός του θανάτου ενός προσώπου έγινε γεγονός ζωής, είσοδος εκεί όπου βασιλεύει η ζωή. Αυτή που έδωσε τον εαυτό της ολοκληρωτικά στο Χριστό, που τον αγάπησε μέχρι τέλους, συναντιέται μαζί του μπροστά στις λαμπρές πύλες του θανάτου και τότε ο θάνατος μετατρέπεται σε ευφρόσυνο συναπάντημα, η ζωή θριαμβεύει, η χαρά και η αγάπη κυριαρχούν πάνω σε όλα.
         Για αιώνες η Εκκλησία ατενίζει και εμπνέεται από το θάνατο εκείνης που στάθηκε η μητέρα του Ιησού, που έδωσε ζωή στο Σωτήρα και Λυτρωτή μας, που έδωσε τον εαυτό της ολοκληρωτικά σ’ εκείνον μέχρι το τέλος, μένοντας μόνη κάτω από το σταυρό. Μελετώντας την Κοίμησή της η Εκκλησία ανακαλύπτει και βιώνει το θάνατο όχι πλέον ως φόβο και τρόμο και τέλος, αλλά λαμπρή και αυθεντική αναστάσιμη χαρά
«Εν τη γεννήσει σου σύλληψις άσπορος, εν τη κοιμήσει σου νέκρωσις άφθορος…».
Εδώ, σ’ ένα από τους πρώτους ύμνους του Όρθρου της Εορτής, βλέπουμε να εκφράζεται η ουσία αυτής της χαράς: «νέκρωσις άφθορος». Ποιό είναι όμως το νόημα αυτής της αντίθεσης των λέξεων; Κατά την Κοίμηση της Θεοτόκου, αποκαλύπτεται σε μας και γίνεται δική μας χαρά όλο το ευφρόσυνο μυστήριο αυτού του θανάτου, διότι η Παναγία, η Παρθένος Μαρία είναι μια από μας.
          Αν θάνατος είναι ο φόβος και η θλίψη του χωρισμού, η κάθοδος στην απαίσια μοναξιά και το σκοτάδι, τότε τίποτα από όλα αυτά δεν τα συναντούμε στο θάνατο της Παναγίας, αφού η Κοίμησή της, όπως και ολόκληρη η ζωή της ήταν συνάντηση, αγάπη, κίνηση προς το αμάραντο και άδυτο φως της αιωνιότητας και είσοδος μέσα σ’ αυτό. Η τελεία αγάπη 
«έξω βάλλει τον φόβον»,
γράφει ο Ιωάννης ο Θεολόγος, ο ευαγγελιστής της αγάπης (Α’ Ιωάν. δ’ 18). Συνεπώς δεν υπάρχει φόβος στην άφθορο και αθάνατο κοίμηση της Παρθένου Μαρίας. Εδώ, ο θάνατος κατέρρευσε εκ των ένδον, απαλλάχτηκε από όλα αυτά που τον γεμίζουν με τρόμο και απελπισία. Ο ίδιος ο θάνατος μετατρέπεται σε θρίαμβο ζωής. Ο θάνατος γίνεται «αυγή μυστικής ημέρας». Γι’ αυτό η γιορτή δεν έχει καθόλου πόνο, νεκρώσιμους θρήνους και θλίψη, αλλά μόνο φως και χαρά. Είναι σαν να πλησιάζουμε τις θύρες του δικού μας αναπόφευκτου θανάτου και ξαφνικά τις βρίσκουμε ορθάνοικτες, γεμάτες φως από τη νίκη που πλησιάζει, από την ανατολή της βασιλείας του Θεού που είναι εγγύς.
         Ο θάνατος δεν είναι πια θάνατος. Ο θάνατος καταυγάζεται από την αιωνιότητα και την αθανασία. Ο θάνατος δεν είναι πια διχασμός αλλά ένωση, όχι λύπη αλλά χαρά, όχι ήττα αλλά νίκη. Αυτό λοιπόν γιορτάζουμε την ημέρα της Κοίμησης της πανάχραντης Μητέρας, αληθινή προτύπωση και πρόγευση και σκίρτημα χαράς για την ανατολή της μυστικής και ατελεύτητης ημέρας.
     Για τον επίλογο του άρθρου μας αυτού, διάλεξα ένα ποίημα, έναν ύμνο προς την Παναγία μας, που έγραψε ένας νεοφανής και πολύ λαοφιλής Άγιος της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Νεκτάριος, Μητροπολίτης Πενταπόλεως, 
ag.nektarios1ή ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης, όπως είναι περισσότερο γνωστός, ο Θαυματουργός, εμπνευσμένος από το γλυκό πρόσωπο της Παναγίας μας, την οποία και υπεραγαπούσε και δεν έχανε ευκαιρία για την δοξάζει και να την ανυμνεί.
     Έτσι η αγάπη του Αγίου Νεκταρίου αυτή τον οδήγησε στο να γράψει τον Ύμνο "Αγνή Παρθένε Δέσποινα...", τον οποίο έχει αγαπήσει και έχει ψάλλει ο λαός του Θεού όσο κανέναν άλλον, μαζί με τον Μικρό Παρακλητικό Κανόνα, και πάλι για την Παναγία μας. 
     Σας τον παραθέτουμε παρακάτω με ένα απλό κλικ πάνω στους στίχους, γραμμένο από τον ίδιο τον Άγιο Νεκτάριο και μελοποιημένο από τους πατέρες της Ιεράς Μονής της Σιμονόπετρας του Αγίου Όρους, οι οποίοι και τον ψάλλουν σε αυτό το άρθρο μας. Ακούστε τον και...
...Καλή Παναγιά αδελφοί μου!!!
Αποτέλεσμα εικόνας για κοιμηση θεοτοκου
Ο ΥΜΝΟΣ 
"ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ..."

Ο ύμνος "Αγνή Παρθένε Δέσποινα" είναι ένας μη-λειτουργικός ύμνος, δηλαδή δεν περιέχεται μέσα στο λειτουργικό τυπικό της Εκκλησίας μας, που συνέθεσε ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης τον 19ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως διευθυντής της Θεολογική Σχολής στην Ριζάρειο της Αθήνας.
Από το Στιγμιαίο στο Άπειρο: Η αγάπη είναι πάθος καρδιάς - Άγιος ...Η παράδοση θέλει την Παρθένο να εμφανίζεται ενώπιον του Αγίου Νεκταρίου στο μοναστήρι της Αίγινας, και να του ζητάει να καταγράψει σε χαρτί έναν ιδιαίτερο ύμνο, όπου οι αγγελικές χορωδίες ήταν έτοιμες να το ψάλλουν. Αυτός ο Ύμνος ήταν ο...
“Αγνή Παρθένε Δέσποινα”, που σήμερα δεν υπάρχει χριστιανός που να μην τον ξέρει, ή να μην τον έχει ακούσει, ενώ δεν είναι λίγοι οι πιστοί όσοι τον γνωρίζουν από στήθους και τον ψάλλουν σε κάθε ευκαιρία.














TAG